Dio, Chrysostom, Orationes, ΠΕΡΙ ΑΝΑΧΩΡΗΣΕΩΣ. 41:

καὶ πλεύσασ ἐπί τε τὴν Ἑλλάδα καὶ Σπάρτην καὶ εἰσ τὴν οἰκίαν ἀφικόμενοσ τὴν Μενελάου καὶ Ἑλένησ καὶ ξενίων τυχών, ἀναπείσασ καταλιπεῖν αὐτὴν τὸν ἄνδρα καὶ τὴν Ἑλλάδα ἧκεν ἄγων εἰσ Τροίαν πολλῶν καὶ χαλεπῶν πραγμάτων καὶ συμφορῶν ἀρχήν. οὕτωσ αἱ μὲν ἰδιωτικῆσ καὶ ἀδυνάτου ψυχῆσ ἔννοιαί τε καὶ ἐπιθυμίαι ὑπηνέμιοί τε καὶ ἀδρανεῖσ, καὶ οὐδὲν ἀπ̓ αὐτῶν γίγνεται χαλεπόν, ἀλλ̓ ὥσπερ τὰ τῷ ὄντι ὀνείρατα ἀναστάντων εὐθὺσ οἴχεται καὶ οὐδὲν αὐτῶν, ὥσ φασι, τὸν ἥλιον οὐδὲ τὴν ἡμέραν ὑπομένει, παραπλησίωσ καὶ τὰ τοιαῦτα ἔχει ἐπιθυμήματά τε καὶ ἐλπίσματα.