Dio, Chrysostom, Orationes, ΠΕΡΙ ΔΟΞΗΣ ΠΡΩΤΟΣ. 29:

καὶ μὴν εἴ γέ τισ οὕτωσ ἐκ δαιμονίου τινὸσ ἔχοι τὸ σῶμα, ὥστε ἄν τισ αὐτῷ καταράσηται, παραχρῆμα πυρέττειν ἢ τὴν κεφαλὴν ἀλγεῖν, οὗτοσ ἂν ἀθλιώτεροσ ὑπῆρχε τῶν τρισαθλίων· εἰ δέ τισ οὕτωσ ἀσθενῶσ ἔχει τὴν διάνοιαν, ὥστε εἴ τισ ἐλοιδόρησεν αὐτόν, ἐξίστασθαι παραχρῆμα τὴν ψυχήν, πῶσ οὐχὶ τῷ τοιούτῳ φευκτὸσ ὁ βίοσ; εἰ δέ τισ κρίνοιτο καθ̓ ἑκάστην ἡμέραν περὶ ὅτου δήποτε, ἢ περὶ τοῦ ζῆν ἢ περὶ τῶν χρημάτων, ἆῤ οὐχὶ τῷ παντὶ βέλτιον ἐᾶσαι τοῦτο καὶ μηκέτι τὸ λοιπὸν κινδυνεύειν, εἰ μὲν περὶ χρημάτων, τὰ χρήματα, εἰ δὲ περὶ τοῦ ζῆν, τὸν βίον;