Dio, Chrysostom, Orationes, ΝΕΣΤΩΡ. 3:

Διὰ τί ποτε δοκεῖ ὑμῖν Νέστοροσ Ὅμηροσ ποιῆσαι τάδε τὰ ἔπη πρὸσ Ἀγαμέμνονα καὶ Ἀχιλλέα, παραμυθούμενον αὐτοὺσ καὶ διδάσκοντα μὴ διαφέρεσθαι ἀλλήλοισ· ἤδη γάρ ποτ̓ ἐγὼ καὶ ἀρείοσιν ἠέπερ ὑμῖν ἀνδράσιν ὡμίλησα, καὶ οὔποτέ μ̓ οἵ γ̓ ἀθέριζον. οὐ γάρ πω τοίουσ ἴδον ἀνέρασ οὐδὲ ἴδωμαι, οἱο͂ν Πειρίθοόν τε Δρύαντά τε ποιμένα λαῶν, Καινέα τ̓ Ἐξάδιόν τε καὶ ἀντίθεον Πολύφημον, Θησέα τ̓ Αἰγείδην ἐπιείκελον ἀθανάτοισι. κάρτιστοι δὴ κεῖνοι ἐπιχθονίων τράφεν ἀνδρῶν· καὶ μέν μευ βουλέων ξύνιον πείθοντό τε μύθῳ. ἀλλὰ πίθεσθε καὶ ὔμμεσ, ἐπεὶ πείθεσθαι ἄμεινον.