Dio, Chrysostom, Orationes, ΧΑΡΙΔΗΜΟΣ. 18:

εἶναι δὲ τὸν μὲν τόπον τοῦτον, ὃν κόσμον ὀνομάζομεν, δεσμωτήριον ὑπὸ τῶν θεῶν κατεσκευασμένον χαλεπόν τε καὶ δυσάερον, οὐδέποτε τὴν αὐτὴν κρᾶσίν τε καὶ στάσιν τοῦ ἀέροσ φυλάττον, ἀλλὰ ποτὲ μὲν ψυχρόν τε καὶ παγερόν, ἀνέμου τε καὶ πηλοῦ καὶ χιόνοσ καὶ ὕδατοσ ἐμπεπλησμένον, ποτὲ δὲ αὖ θερμόν τε καὶ πνιγηρόν· μικρὸν δὲ τινα παντελῶσ καιρὸν τοῦ ἔτουσ μετρίωσ ἔχειν· κατασκήπτειν δὲ καὶ πρηστῆρασ ἐν αὐτῷ καὶ τυφῶνασ ἐγγίγνεσθαι καὶ πολλάκισ σείεσθαι κάτωθεν ὅλον. ταῦτα δὲ πάντα εἶναι κολάσεισ δεινάσ. ἐκπλήττεσθαι γὰρ ἑκάστοτε ὑπ̓ αὐτῶν καὶ φοβεῖσθαι τοὺσ ἀνθρώπουσ, ὁπότε συμβαίνοι.