Dio, Chrysostom, Orationes, ΧΑΡΙΔΗΜΟΣ. 1:

Δ. Ἀκηκόειν μὲν καὶ πρότερον πρὶν ὑμᾶσ ἰδεῖν πρὸ ἱκανοῦ περὶ τῆσ Χαριδήμου τελευτῆσ. εὐθὺσ γὰρ ἐπυνθανόμην, ὡσ παρέβαλον δευρί, περί τε ἄλλων τινῶν καὶ μάλιστα δὴ περὶ τούτων ἀμφοτέρων, ὅπου τε εἰε͂ν καὶ ὅ,τι πράττοιεν. καί μοί τισ ἐντυχὼν οὐ πάνυ τι αὐτοὺσ ἐπιστάμενοσ, ἀλλ̓ ὅσον ἀκοῦσαι τὰ ὀνόματα, ἠρώτησεν εἰ τοὺσ Τιμάρχου υἱεῖσ λέγω· κἀμοῦ φήσαντοσ, τοῦτον ἐδήλου, τὸν νεώτερον δὴ λέγων, ἐν Μεσσήνῃ ἔτι εἶναι μετὰ σοῦ διὰ τὸ πένθοσ τἀδελφοῦ· τελευτῆσαι γὰρ αὐτοῖν τὸν πρεσβύτερον.