Dio, Chrysostom, Orationes, ΠΕΡΙ ΚΑΛΛΟΥΣ. 28:

‐ Δ. Ἀλλ̓ οὐκ οἰεί τὸ μέν τι βαρβαρικὸν εἶναι ὥσπερ εἶδοσ καὶ κάλλοσ, τὸ δὲ Ἑλληνικόν, ὥσπερ καὶ φωνὴν καὶ ἐσθῆτα, ἢ ὁμοίωσ σοι δοκεῖ γενέσθαι καλὸσ Ἀχιλλεύσ τε καὶ Ἕκτωρ; ‐ Οὐ γὰρ μόνον ὡσ περὶ ἀνδρείου τοῦ Ἕκτοροσ ὁ ποιητὴσ διέξεισιν; ‐ Δ. Ὅπου γε τὰσ ναῦσ ἐμπίμπρησιν· οὐ γὰρ οἶμαι περὶ κάλλουσ ἔπρεπεν αὐτοῦ τι μεμνῆσθαι. τελευτήσαντοσ δὲ καὶ γυμνωθέντοσ ἐκπλαγῆναί φησιν αὐτοῦ τὸ κάλλοσ τοὺσ Ἀχαιοὺσ ἰδόντασ, οὕτω πωσ λέγων· οἳ καὶ θηήσαντο φυὴν καὶ εἶδοσ ἀγητὸν Ἕκτοροσ.