Dio, Chrysostom, Orationes, ΠΕΡΙ ΛΥΠΗΣ. 14:

καθάπερ εἴ τισ ἐν ὄμβρῳ πορευόμενοσ σκέπασμα μὲν ἔχοι μηδέν, εὔχοιτο δὲ μόνον ἕκαστον τῶν σταλαγμῶν διαφυγεῖν ̔πολὺ γοῦν τῶν σταλαγμῶν συνεχέστερά ἐστι τὰ δυσχερῆ τὰ παρὰ τῆσ τύχησ̓ ἢ νὴ Δία εἴ τισ πλέων ἀντὶ τοῦ τοῖσ οἰάξι προσέχειν καὶ τὸ προσπῖπτον δέχεσθαι καλῶσ εὔχοιτο μηδὲν τῶν κυμάτων κατὰ τὴν ναῦν γενέσθαι. φέρε γάρ, ὦ μάταιε, κἂν πάντα σοι τἄλλα ἔχῃ κατὰ τρόπον, ἀλλὰ τοῦ γε εἰσ τὴν ἐπιοῦσαν ἡμέραν βιώσεσθαι τίνα ἔχεισ πίστιν καὶ μὴ μεταξὺ πάντων ἀθρόωσ ἀφαιρεθῆναι τῶν δοκούντων ἀγαθῶν; οὐκοῦν σε περὶ τούτου πρώτου προσήκει λυπεῖσθαι καὶ δεδιέναι τὴν ἀδηλότητα τοῦ πράγματοσ.