Dio, Chrysostom, Orationes, ΠΕΡΙ ΑΠΙΣΤΙΑΣ. 14:

πόσα δοκεῖσ τὴν Μήδειαν εὔξασθαι τοῖσ θεοῖσ ὑπὲρ τῶν τέκνων ἢ ποσάκισ ἀγωνιᾶσαι νοσούντων ἢ ποσάκισ ἀντ̓ ἐκείνων αὐτὴν ἂν ἑλέσθαι τελευτᾶν; μὴ τοίνυν πίστευε τοῖσ εὐνοεῖν φάσκουσι καὶ μηδέποτε ἂν ἐγκαταλιπεῖν τὴν πρὸσ σὲ φιλίαν. ἀλλ̓ ὅμωσ αὐτόχειρ αὐτῶν ἐγένετο. νὴ Δία, ἐρεῖ τισ, ὀργιζομένη καὶ ζηλοτυποῦσα. τοὺσ πολλοὺσ δὲ οὐκ ἂν οἰεί ζηλοτυπῆσαι; τί δέ; φθονῆσαι; τί δέ; ἐλπίσαι; σχεδὸν γὰρ αἰεὶ καὶ συνεχῶσ ἐν τούτοισ εἰσίν.