Dio, Chrysostom, Orationes, ΠΕΡΙ ΑΠΙΣΤΙΑΣ. 5:

ἔτι δὲ πρὸσ μὲν τοὺσ πολεμίουσ ἅπασι τείχη καὶ φρούρια κατεσκευασμένα καὶ τούτων ἐνίοτε πολλῶν ἐτῶν μηδεμίαν χρείαν γενομένην· πρὸσ δὲ τοὺσ συμπολιτευομένουσ καὶ τῶν αὐτῶν κοινωνοῦντασ· ἱερῶν καὶ θυσιῶν καὶ γάμων καὶ φυλέτασ ὄντασ ἀλλήλων καὶ δημότασ καὶ συγγενεῖσ τὰ δικαστήρια καὶ τοὺσ νόμουσ καὶ τὰ ἀρχεῖα. καὶ ταῦτα οὐδέποτε ἠρεμεῖ. μεσταὶ γοῦν αἱ πόλεισ αἰεὶ κατηγορούντων, ἀπολογουμένων, δικαζόντων, δικαζομένων, καὶ οὐδὲ ἐν ταῖσ ἱερομηνίαισ ἢ ταῖσ σπονδαῖσ ἀλλήλων ἀπέχεσθαι δύνανται.