Dio, Chrysostom, Orationes, ΠΕΡΙ ΦΙΛΟΣΟΦΟΥ. 17:

καίτοι τῶν νῦν βασιλέων τισ ἐπεθύμει σοφὸσ εἶναι τὴν τοιαύτην σοφίαν, ὡσ πλεῖστα ἐπιστάμενοσ· οὐ μέντοι τὰ τοιαῦτα, ἃ μὴ θαυμάζεται παρὰ τοῖσ ἀνθρώποισ, ἀλλὰ ἐφ̓ οἷσ στεφανωθῆναι ἔστι, κηρύττειν καὶ ᾅδειν πρὸσ κιθάραν καὶ τραγῳδεῖν καὶ παλαίειν καὶ παγκρατιάζειν. φασὶ δὲ καὶ γράφειν καὶ πλάττειν ἱκανὸν αὐτὸν εἶναι καὶ αὐλεῖν τῷ τε στόματι καὶ ταῖσ μασχάλαισ ἀσκὸν ὑποβάλλοντα, ὅπωσ διαπεφευγὼσ ᾖ τὸ αἰσχρὸν τὸ τῆσ Ἀθηνᾶσ. οὔκουν ὑπῆρχε σοφόσ;