Dio, Chrysostom, Orationes, ΠΕΡΙ ΔΟΞΗΣ ΔΕΥΤΕΡΟΣ. 8:

πρωῒ μὲν ἐπειδὰν ἴδῃ τὴν σκιὰν ἑωθινὴν πάνυ μακράν, τῶν τε κυπαρίττων καὶ τῶν ἐν τοῖσ τείχεσι πύργων σχεδὸν μείζω, δῆλον ὅτι χαίροι ἂν ὡσ αὐτὸσ ἐξαπίνησ γεγονὼσ τοῖσ Ἀλῳάδαισ ἴσοσ καὶ εἰσ τὴν ἀγορὰν βαδίζοι ἂν καὶ εἰσ τὰ θέατρα καὶ πανταχόσε τῆσ πόλεωσ, ὅπωσ ἂν ὑπὸ πάντων βλέποιτο. περὶ δὲ πλήθουσαν ἀγορὰν ἄρχοιτ̓ ἂν σκυθρωπότεροσ αὑτοῦ γίγνεσθαι καὶ ἀναχωροίη. τῆσ δὲ μεσημβρίασ αἰσχύνοιτ̓ ἂν ὀφθῆναι ἀνθρώπων τινὶ καὶ ἔνδον μένοι ἂν ἐγκλεισάμενοσ, ἐπειδὰν ἐν τοῖσ ποσὶ βλέπῃ τὴν σκιὰν· πάλιν δὲ περὶ δείλην ἀναλαμβάνοι ἂν αὑτὸν καὶ γαυρότεροσ φαίνοιτ̓ ἂν ἀεὶ πρὸσ ἑσπέραν.