Dio, Chrysostom, Orationes, ΠΕΡΙ ΤΥΧΗΣ ΤΡΙΤΟΣ. 2:

τῷ παντὶ γὰρ κρεῖττόν ἐστιν ἐνδεῶσ πράττοντα ἀγαπᾶσθαι καὶ δοκεῖν πᾶσι παρὰ τὴν ἀξίαν ἀπαλλάττειν ἢ τοὐναντίον εὐτυχοῦντα μισεῖσθαι καὶ προσέτι καὶ τῇ τύχῃ γίγνεσθαι βλασφημίασ αἴτιον, ὡσ τοὺσ πονηροὺσ ἀντὶ τῶν χρηστῶν εὐεργετεῖν προαιρουμένῃ. οἱ μὲν οὖν πολλοὶ τῶν ἀνθρώπων τοὺσ βαρέωσ χρωμένουσ τοῖσ ἐκ τῆσ τύχησ ὑπάρχουσι πονηροὺσ μὲν εἷναί φασι καὶ τῶν ἀγαθῶν ἀναξίουσ, οὐ μὴν ἀτυχεῖσ γε εἰώθασι λέγειν·