Dio, Chrysostom, Orationes, ΠΕΡΙ ΤΥΧΗΣ ΠΡΩΤΟΣ ΛΟΓΟΣ. 2:

Οἱ ἄνθρωποι ἐοίκασι πρὸσ τὴν τύχην διακεῖσθαι ὃν τρόπον οἱ πλέοντεσ πρὸσ τοὺσ ἀνέμουσ τοὺσ φορούσ· ἄσμενοι γὰρ προσκαρτεροῦσι τῷ δρόμῳ, οἷσ ἂν ὁ ἄνεμοσ παρῇ, ἐκεῖ τε ἦλθον ὅπου ἤθελον, οἱ δὲ ἀπολειφθέντεσ ἐν πελάγει μέσῳ μάτην ὀδύρονται· οὕτωσ οὖν καὶ τῆσ τύχησ παρούσησ μὲν χαίρειν καὶ ἥδεσθαι τοὺσ ἀνθρώπουσ, μὴ παρούσησ δὲ λύπην ἔχειν καὶ ἀπορίαν. πάντα γὰρ ἐκ τῆσ δαίμονοσ ταύτησ, καὶ γὰρ τὸ ἄπορον εὔπορον καὶ τὸ ἀσθενὲσ ἰσχυρὸν καὶ τὸ αἰσχρὸν καλὸν καὶ ἡ πενία γίγνεται πλοῦτοσ.