Dio, Chrysostom, Orationes, ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ 5:

πρὸσ μὲν δὴ τοὺσ βασιλέασ οὐχ ὡμολόγησα τὴν πρᾶξιν, ἐπιστάμενοσ τὴν τοῦ ἀνδρὸσ ἔχθραν, ᾧ γε αὐτὸσ αἴτιοσ ἐγενόμην καταλειφθῆναι, ὅτε δηχθεὶσ ἔτυχεν ὑπὸ χαλεπῆσ καὶ ἀνιάτου ἐχίδνησ. οὐκ ἂν οὖν ᾤμην οὐδὲ πειθὼ τοιαύτην ἐξευρεῖν, ὑφ̓ ἧσ ἄν ποτε ἐκεῖνοσ ἐμοὶ πρᾴωσ ἔσχεν· ἀλλ̓ εὐθὺσ ἀποθανεῖσθαι ᾤμην ὑπ̓ αὐτοῦ. ὕστερον δέ, τῆσ Ἀθηνᾶσ μοι παρακελευσαμένησ καθ̓ ὕπνουσ, ὥσπερ εἰώθε, θαρροῦντα ἐπὶ τὸν ἄνδρα ἰέναι· αὐτὴ γὰρ ἀλλάξειν μου τὸ εἶδοσ καὶ τὴν φωνήν, ὥστε λαθεῖν αὐτῷ ξυγγενόμενον·