Dio, Chrysostom, Orationes, ΠΕΡΙ ΑΙΣΧΥΛΟΥ ΚΑΙ ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ ΚΑΙ 13:

ἔπειτα οὐδὲ ἐξ ἅπαντοσ ἦν μήτε προσελθεῖν αὐτῷ μηδένα Λημνίων μήτε ἐπιμεληθῆναι μηδέν· δοκεῖ γάρ μοι οὐδ̓ ἂν διεγένετο τὰ δέκα ἔτη μηδεμιᾶσ τυγχάνων βοηθείασ· ἀλλ̓ εἰκὸσ μὲν τυγχάνειν αὐτόν, σπανίωσ δὲ καὶ οὐδενὸσ μεγάλου, καὶ μηδένα αἱρεῖσθαι οἰκίᾳ ὑποδέξασθαι καὶ νοσηλεύειν διὰ τὴν δυσχέρειαν τῆσ νόσου. αὐτὸσ γοῦν ὁ Εὐριπίδησ τὸν Ἄκτορα εἰσάγει, ἕνα Λημνίων, ὡσ γνώριμον τῷ Φιλοκτήτῃ προσιόντα καὶ πολλάκισ συμβεβληκότα.