Dio, Chrysostom, Orationes, ΠΡΟΣ ΔΙΟΔΩΡΟΝ. 3:

Σφόδρα θαυμάζειν ἔπεισιν, ὦ ἄνδρεσ, εἴ τισ οὐκ ἀποδεχόμενόσ τινα οὐδὲ ἀγαπῶν ἔπειτα ἀναστὰσ ἐπαινεῖ τῷ λόγῳ καὶ ἐνίοτε διῆλθεν ἐγκώμιον μακρὸν καὶ λίαν ἐπιμελῶσ συγκείμενον. ὁ γὰρ τοιοῦτοσ ἄνθρωποσ οὐκ ἔστιν ὅ, τι τῶν αἰσχίστων οὐ σύνοιδεν αὑτῷ, φθόνον, μικροψυχίαν, τὸ πάντων ἔσχατον, δουλείαν. λέγεται γοῦν οὐκ ἀτόπωσ καὶ παρὰ τοῖσ παλαιοῖσ ̔δούλου τόδ̓ εἶπασ. ̔ φέρε δή, πῶσ οὐκ ἂν εἰή δοῦλοσ ὁ πρὸσ τοσούτουσ ἅμα ἀνθρώπουσ ἕτερα ὧν φρονεῖ εἰπών, καὶ ταῦτα οὐχ ἁπλῶσ, ἀλλὰ μετὰ φροντίδοσ καὶ παρασκευῆσ, καὶ κολακεύων πολλάκισ ἄνθρωπον καὶ θαυμάζων ὃν οὐ φιλεῖ;