Dio, Chrysostom, Orationes, ΚΟΡΙΝΘΙΑΚΟΣ. 19:

ἀλλ̓ ἀφ̓ οὗ Δαίδαλοσ ἐτελεύτησεν, οὐδεὶσ εἰσ ταύτην τὴν ἡμέραν ἐξίκετο τῆσ τέχνησ μέχρι τοῦ καὶ δρασμὸν ἐμποιεῖν τῷ χαλκῷ· ἀλλὰ διαβεβηκότασ μὲν εὖ καὶ καλῶσ ποιοῦσι, τοὺσ δὲ καὶ ἐφ̓ ἵππων ὀχουμένουσ· μένουσι μέντοι οὗτοι πάντεσ κατὰ σχῆμα καὶ χώραν, κἂν μή τισ αὐτοὺσ μετακινήσῃ, τό γε ἐπ̓ αὐτοῖσ εἶναι χαλκὸσ ἄδραστοσ, ἂν καὶ πτερὰ ἔχῃ, ὥσπερ καὶ ὁ τοῦ Πυθαγόρου Περσεύσ. ἵνα δὲ καὶ τῆσ ἀρχαίασ τέχνησ ᾖ τῆσ Δαιδαλείου, τί παθὼν ἂν ὑμῶν ἀπηλλάγη τῆσ πόλεωσ, ὑπὲρ ἧσ τοὺσ δύο θεούσ φασιν ἐρίσαι, Ποσειδῶνα καὶ τὸν Ἥλιον, τὸν μὲν τοῦ πυρὸσ κύριον, τὸν δὲ τοῦ ὕδατοσ;