Ancient Greek Dictionary

Ancient Greek Dictionary

Ancient Greek-English Dictionary Language

διαμαρτάνω

Non-contract Verb; Transliteration:

Principal Part: διαμαρτάνω διαμαρτήσομαι διήμαρτον

Structure: δι (Prefix) + ἁμαρτάν (Stem) + ω (Ending)

Sense

  1. to go astray from, to fail of obtaining
  2. to fail utterly

Conjugation

Present tense

Active
1st person2nd person3rd person
IndicativeSingular διαμαρτάνω διαμαρτάνεις διαμαρτάνει
Dual διαμαρτάνετον διαμαρτάνετον
Plural διαμαρτάνομεν διαμαρτάνετε διαμαρτάνουσιν*
SubjunctiveSingular διαμαρτάνω διαμαρτάνῃς διαμαρτάνῃ
Dual διαμαρτάνητον διαμαρτάνητον
Plural διαμαρτάνωμεν διαμαρτάνητε διαμαρτάνωσιν*
OptativeSingular διαμαρτάνοιμι διαμαρτάνοις διαμαρτάνοι
Dual διαμαρτάνοιτον διαμαρτανοίτην
Plural διαμαρτάνοιμεν διαμαρτάνοιτε διαμαρτάνοιεν
ImperativeSingular διαμάρτανε διαμαρτανέτω
Dual διαμαρτάνετον διαμαρτανέτων
Plural διαμαρτάνετε διαμαρτανόντων, διαμαρτανέτωσαν
Infinitive διαμαρτάνειν
Participle MasculineFeminineNeuter
διαμαρτανων διαμαρτανοντος διαμαρτανουσα διαμαρτανουσης διαμαρτανον διαμαρτανοντος
Middle/Passive
1st person2nd person3rd person
IndicativeSingular διαμαρτάνομαι διαμαρτάνει, διαμαρτάνῃ διαμαρτάνεται
Dual διαμαρτάνεσθον διαμαρτάνεσθον
Plural διαμαρτανόμεθα διαμαρτάνεσθε διαμαρτάνονται
SubjunctiveSingular διαμαρτάνωμαι διαμαρτάνῃ διαμαρτάνηται
Dual διαμαρτάνησθον διαμαρτάνησθον
Plural διαμαρτανώμεθα διαμαρτάνησθε διαμαρτάνωνται
OptativeSingular διαμαρτανοίμην διαμαρτάνοιο διαμαρτάνοιτο
Dual διαμαρτάνοισθον διαμαρτανοίσθην
Plural διαμαρτανοίμεθα διαμαρτάνοισθε διαμαρτάνοιντο
ImperativeSingular διαμαρτάνου διαμαρτανέσθω
Dual διαμαρτάνεσθον διαμαρτανέσθων
Plural διαμαρτάνεσθε διαμαρτανέσθων, διαμαρτανέσθωσαν
Infinitive διαμαρτάνεσθαι
Participle MasculineFeminineNeuter
διαμαρτανομενος διαμαρτανομενου διαμαρτανομενη διαμαρτανομενης διαμαρτανομενον διαμαρτανομενου

Future tense

Middle
1st person2nd person3rd person
IndicativeSingular διαμαρτήσομαι διαμαρτήσει, διαμαρτήσῃ διαμαρτήσεται
Dual διαμαρτήσεσθον διαμαρτήσεσθον
Plural διαμαρτησόμεθα διαμαρτήσεσθε διαμαρτήσονται
OptativeSingular διαμαρτησοίμην διαμαρτήσοιο διαμαρτήσοιτο
Dual διαμαρτήσοισθον διαμαρτησοίσθην
Plural διαμαρτησοίμεθα διαμαρτήσοισθε διαμαρτήσοιντο
Infinitive διαμαρτήσεσθαι
Participle MasculineFeminineNeuter
διαμαρτησομενος διαμαρτησομενου διαμαρτησομενη διαμαρτησομενης διαμαρτησομενον διαμαρτησομενου

Imperfect tense

Active
1st person2nd person3rd person
IndicativeSingular διήμαρτανον διήμαρτανες διήμαρτανεν*
Dual διημᾶρτανετον διημάρτανετην
Plural διημᾶρτανομεν διημᾶρτανετε διήμαρτανον
Middle/Passive
1st person2nd person3rd person
IndicativeSingular διημάρτανομην διημᾶρτανου διημᾶρτανετο
Dual διημᾶρτανεσθον διημάρτανεσθην
Plural διημάρτανομεθα διημᾶρτανεσθε διημᾶρτανοντο

Aorist tense

Active
1st person2nd person3rd person
IndicativeSingular διῆμαρτον διῆμαρτες διῆμαρτεν*
Dual διήμαρτετον διημᾶρτετην
Plural διήμαρτομεν διήμαρτετε διῆμαρτον
ImperativeSingular διάμαρτε διαμαρτέτω
Dual διαμάρτετον διαμαρτέτων
Plural διαμάρτετε διαμαρτόντων

The inflection forms above were generated by rules and some usages of them were not attested.

Due to a bug of system, some forms may display wrong accents.

Examples

  • εἰ δὲ καὶ τὴν νύκτα τῷ πόνῳ προσεταλαιπώρησεν, οὐκ ἂν διήμαρτεν ὁ γὰρ τύραννοσ ἤδη περὶ δρασμὸν εἶχε καὶ πολλὰ τῶν ἰδίων ἐπὶ θάλασσαν προεξέπεμψε νῦν δὲ τοῦτο μὲν οὐδενὸσ ἐξαγγείλαντοσ πρὸσ τὸν Ἄρατον, ὕδατοσ δὲ ἐπιλιπόντοσ, ἑαυτῷ δὲ χρήσασθαι διὰ τὸ τραῦμα μὴ δυνάμενοσ, ἀπήγαγε τοὺσ στρατιώτασ. (Plutarch, Aratus, chapter 27 3:1)
  • αἰσθόμενοι δ’ οἱ Κορίνθιοι μετ’ ὀλίγον τὴν ἀπόδρασιν αὐτοῦ καὶ διώξαντεσ, ὡσ οὐ κατέλαβον, μετεπέμψαντο τὸν Κλεομένη καὶ παρέδοσαν τὴν πόλιν οὐδὲν οἰομένῳ λαμβάνειν παρ’ αὐτῶν τοσοῦτον ὅσου διήμαρτεν ἀφέντων Ἄρατον. (Plutarch, Aratus, chapter 40 5:1)
  • πείθοντοσ δὲ Διονυσίου τιμαῖσ καὶ χρήμασιν γενέσθαι μετ’ αὐτοῦ ἐμὲ μάρτυρά τε καὶ φίλον πρὸσ τὴν εὐπρέπειαν τῆσ ἐκβολῆσ τῆσ Δίωνοσ αὐτῷ γίγνεσθαι, τούτων δὴ τὸ πᾶν διήμαρτεν. (Plato, Epistles, Letter 7 67:3)
  • δυσχεραινομένου δὲ τοῦ τῆσ μοναρχίασ ὀνόματοσ, καὶ δοκοῦντοσ ἂν ἀλυπότερον τοῦ δήμου μερισθεῖσαν ὑπομεῖναι τὴν ἀρχήν καὶ δύο προβαλλομένου καὶ καλοῦντοσ, ἐλπίζων μετὰ τὸν Βροῦτον αἱρεθήσεσθαι καὶ συνυπατεύσειν διήμαρτεν. (Plutarch, Publicola, chapter 1 4:1)
  • οὐ μὴν ἀλλ’ ε͂πανελθὼν ὁ Καῖσαρ ἐκ τῆσ Ἰβηρίασ τὰ μὲν ἐγκλήματα παρεῖδεν αὐτοῦ, πρὸσ δὲ τὸν πόλεμον ὡσ ἐνεργῷ καὶ ἀνδρείῳ καὶ ἡγεμονικῷ χρώμενοσ οὐδαμῆ διήμαρτεν. (Plutarch, Antony, chapter 7 1:1)

Synonyms

  1. to go astray from

  2. to fail utterly

Related

Derived

Similar forms

Source: Henry George Liddell. Robert Scott. "A Greek-English Lexicon". revised and augmented throughout by. Sir Henry Stuart Jones.

Find this word at Perseus Greek Word Study Tool

SEARCH

MENU NAVIGATION