Lucian, Dialogi mortuorum, Διογένησ καὶ Πολυδεύκης 3:

ἐνταῦθα δὲ οὐ παύσῃ βεβαίωσ γελῶν καθάπερ ἐγὼ νῦν, καὶ μάλιστα ἐπειδὰν ὁρᾷσ τοὺσ πλουσίουσ καὶ σατράπασ καὶ τυράννουσ οὕτω ταπεινοὺσ καὶ ἀσήμουσ, ἐκ μόνησ οἰμωγῆσ διαγινωσκομένουσ, καὶ ὅτι μαλθακοὶ καὶ ἀγεννεῖσ εἰσι μεμνημένοι τῶν ἄνω.