Lucian, Dialogi mortuorum, Ζηνόφαντοσ καὶ Καλλιδημίδησ.

(루키아노스, Dialogi mortuorum, Ζηνόφαντοσ καὶ Καλλιδημίδησ.)

Σὺ δέ, ὦ Καλλιδημίδη, πῶσ ἀπέθανεσ; ἐγὼ μὲν γὰρ ὅτι παράσιτοσ ὢν Δεινίου πλέον τοῦ ἱκανοῦ ἐμφαγὼν ἀπεπνίγην, οἶσθα· παρῆσ γὰρ ἀποθνήσκοντί μοι. Παρῆν, ὦ Ζηνόφαντε· τὸ δὲ ἐμὸν παράδοξόν τι ἐγένετο. οἶσθα γὰρ καὶ σύ που Πτοιόδωρον τὸν γέροντα; Τὸν ἄτεκνον, τὸν πλούσιον, ᾧ σε τὰ πολλὰ ᾔδειν συνόντα. Ἐκεῖνον αὐτὸν ἀεὶ ἐθεράπευον ὑπισχνούμενον ἐπ̓ ἐμοὶ τεθνήξεσθαι. ἐπεὶ δὲ τὸ πρᾶγμα ἐσ μήκιστον ἐπεγίνετο καὶ ὑπὲρ τὸν Τιθωνὸν ὁ γέρων ἔζη, ἐπίτομόν τινα ὁδὸν ἐπὶ τὸν κλῆρον ἐξεῦρον· πριάμενοσ γὰρ φάρμακον ἀνέπεισα τὸν οἰνοχόον, ἐπειδὰν τάχιστα ὁ Πτοιόδωροσ αἰτήσῃ πιεῖν, ‐ πίνει δὲ ἐπιεικῶσ ζωρότερον ‐ ἐμβαλόντα ἐσ κύλικα ἕτοιμον ἔχειν αὐτὸ καὶ ἐπιδοῦναι αὐτῷ·

εἰ δὲ τοῦτο ποιήσειεν, ἐλεύθερον ἐπωμοσάμην ἀφήσειν αὐτόν. Τί οὖν ἐγένετο; πάνυ γάρ τι παράδοξον ἐρεῖν ἐοίκασ. Ἐπεὶ τοίνυν λουσάμενοι ἥκομεν, δύο δὴ ὁ μειρακίσκοσ κύλικασ ἑτοίμουσ ἔχων τὴν μὲν τῷ Πτοιοδώρῳ τὴν ἔχουσαν τὸ φάρμακον, τὴν δὲ ἑτέραν ἐμοί, σφαλεὶσ οὐκ οἶδ̓ ὅπωσ ἐμοὶ μὲν τὸ φάρμακον, Πτοιοδώρῳ δὲ τὸ ἀφάρμακτον ἔδωκεν·

εἶτα ὁ μὲν ἔπινεν, ἐγὼ δὲ αὐτίκα μάλα ἐκτάδην ἐκείμην ὑποβολιμαῖοσ ἀντ̓ ἐκείνου νεκρόσ.

τί τοῦτο γελᾷσ, ὦ Ζηνόφαντε; καὶ μὴν οὐκ ἔδει γε ἑταίρῳ ἀνδρὶ ἐπιγελᾶν Ἀστεῖα γάρ, ὦ Καλλιδημίδη, πέπονθασ. ὁ γέρων δὲ τί πρὸσ ταῦτα; Πρῶτον μὲν ὑπεταράχθη πρὸσ τὸ αἰφνίδιον, εἶτα συνείσ, οἶμαι, τὸ γεγενημένον ἐγέλα καὶ αὐτόσ, οἱᾶ́ γε ὁ οἰνοχόοσ εἴργασται. Πλὴν ἀλλ̓ οὐδὲ σὲ τὴν ἐπίτομον ἐχρῆν τραπέσθαι· ἧκε γὰρ ἄν σοι διὰ τῆσ λεωφόρου ἀσφαλέστερον, εἰ καὶ ὀλίγῳ βραδύτερον.

상위

Lucian (루키아노스)

목록

SEARCH

MENU NAVIGATION