Lucian, Dialogi mortuorum, Διογένησ καὶ Ἡρακλῆσ. 9:

Ἀλλ̓, ὦ βέλτιστε Ἀμφιτρυωνιάδη, καλῶσ ἂν ταῦτα ἔλεγεσ, εἰ σῶμα ἦσθα, νῦν δὲ ἀσώματον εἴδωλον εἶ· ὥστε κινδυνεύεισ τριπλοῦν ἤδη ποιῆσαι τὸν Ἡρακλέα. Πῶσ τριπλοῦν; Ὧδέ πωσ· εἰ γὰρ ὁ μέν τισ ἐν οὐρανῷ, ὁ δὲ παῤ ἡμῖν σὺ τὸ εἴδωλον, τὸ δὲ σῶμα ἐλύθη κόνισ ἤδη γενόμενον, τρία ταῦτα δὴ γίγνεται. καὶ σκόπει, ὅντινα δὴ πατέρα τὸν τρίτον ἐπινοήσεισ τῷ σώματι. Θρασὺσ εἶ καὶ σοφιστήσ· τίσ δὲ καὶ ὢν τυγχάνεισ; ἀλλὰ τοῖσ βελτίστοισ νεκρῶν ἀνδρῶν συνὼν Ὁμήρου καὶ τῆσ τοσαύτησ ψυχρολογίασ καταγελῶ.