στωικός
First/Second declension Adjective;
Transliteration:
Principal Part:
στωικός
στωική
στωικόν
Structure:
στωικ
(Stem)
+
ος
(Ending)
Sense
- of a colonnade or piazza: - , Stoic, of or belonging to the Stoics
Declension
First/Second declension
The inflection forms above were generated by rules and some usages of them were not attested.
Due to a bug of system, some forms may display wrong accents.
- ὁ παρὰ τοῖσ Στωικοῖσ κάκιστοσ, ἂν οὕτω τύχῃ πρωῒ, δείλησ ἄριστοσ· (Plutarch, Compendium Argumenti Stoicos absurdiora poetis dicere, section 41)
- οὐκ ἴσοσ δ’ ἔτι καὶ οὗτοσ ὁ ἀγὼν τοῖσ Στωικοῖσ ὑπὲρ τῆσ σαρκοφαγίασ. (Plutarch, De esu carnium II, section 6 1:1)
- ἆῤ οὖν παρὰ τοῖσ Στωικοῖσ ὁμοίωσ τὸ μὲν ὄνομα καὶ τὸ σχῆμα τἀγαθοῦ πάρεστι τῇ ἀρετῇ καὶ μόνην ταύτην αἱρετὸν καὶ ὠφέλιμον καὶ συμφέρον καλοῦσι, πράττουσι δὲ ταῦτα καὶ φιλοσοφοῦσι καὶ ζῶσι καὶ ἀποθνήσκουσιν, ὥσπερ ἀπὸ προστάγματοσ τῶν ἀδιαφόρων; (Plutarch, De communibus notitiis adversus Stoicos, section 11 17:1)
- τῶν δ’ ἀνὰ μέσον λεγομένων παρὰ τοῖσ Στωικοῖσ μήτε κακῶν ὄντων μήτ’ ἀγαθῶν, τὰ κακὰ προτερεῖν λέγων οὐδὲν ἄλλο λέγει πλὴν τῶν μὴ κακῶν τὰ κακὰ προτερεῖν καὶ τὸ κακοδαιμονεῖν λυσιτελέστερον εἶναι τοῦ μὴ κακοδαιμονεῖν καὶ τοῦ κακοδαιμονεῖν ἀλυσιτελέστερον ἡγεῖται τὸ μὴ κακοδαιμονεῖν· (Plutarch, De Stoicorum repugnantiis, section 18 3:1)
- Ἀρέσκει δ’ αὐτοῖσ καὶ τέλοσ εἶναι τὸ κατ’ ἀρετὴν ζῆν, ὡσ Ἀντισθένησ φησὶν ἐν τῷ Ἡρακλεῖ, ὁμοίωσ τοῖσ στωικοῖσ· (Diogenes Laertius, Lives of Eminent Philosophers, , Kef. q'. MENEDHMOS 3:5)
- συντέτακται μέν, ὦ Πάμφιλε, ὡσ οἶσθα, ἐκ βασιλέωσ μισθοφορά τισ οὐ φαύλη κατὰ γένη τοῖσ φιλοσόφοισ, Στωϊκοῖσ λέγω καὶ Πλατωνικοῖσ καὶ Ἐπικουρείοισ, ἔτι δὲ καὶ τοῖσ ἐκ τοῦ Περιπάτου, τὰ ἴσα τούτοισ ἅπασιν. (Lucian, Eunuchus, (no name) 3:1)
- καὶ ὁ Ἑρμότιμοσ τοιγαροῦν ἅτε μόνοισ τοῖσ Στωϊκοῖσ ξυνών, φαίη ἂν ὁ Πλάτων, εἰκότωσ ἀγνοεῖ ὁποῖα τῶν ἄλλων τὰ στόματά ἐστιν. (Lucian, 72:3)
- Τί ποτ̓ οὖν ἀδύνατον εἶναί σοι δοκεῖ, ἐντυγχάνοντά τινα μόνοισ τοῖσ Στωϊκοῖσ λέγουσι τἀληθῆ πείθεσθαί τε αὐτοῖσ καὶ μηκέτι δεῖσθαι τῶν ἄλλων εἰδότα ὡσ οὐκ ἄν ποτε τὰ τέτταρα πέντε γένοιτο, οὐδ̓ ἂν μυρίοι Πλάτωνεσ ἢ Πυθαγόραι λέγωσιν; (Lucian, 74:9)