φιλόπονος
First/Second declension Adjective;
자동번역
Transliteration:
Principal Part:
φιλόπονος
φιλόπονον
Structure:
φιλοπον
(Stem)
+
ος
(Ending)
Sense
- loving labour, laborious, industrious, diligent, diligent
- toilsome, laborious
Declension
First/Second declension
The inflection forms above were generated by rules and some usages of them were not attested.
Due to a bug of system, some forms may display wrong accents.
- ὅλωσ γὰρ ἐπινόησόν μοι καὶ τῷ λογισμῷ διατύπωσον ποικιλωτάτην τινὰ ψυχῆσ κρᾶσιν ἐκ ψεύδουσ καὶ δόλων καὶ ἐπιορκιῶν καὶ κακοτεχνιῶν συγκειμένην, ῥᾳδίαν, τολμηράν, παράβολον, φιλόπονον ἐξεργάσασθαι τὰ νοηθέντα, καὶ πιθανὴν καὶ ἀξιόπιστον καὶ ὑκοκριτικὴν τοῦ βελτίονοσ καὶ τῷ ἐναντιωτάτῳ τῆσ βουλήσεωσ ἐοικυῖαν. (Lucian, Alexander, (no name) 4:9)
- καὶ δέχονται καὶ ἀγαπῶσι τὸν μὲν μικρὰ καὶ πολλὰ πράττοντα δημοτικὸν καὶ φιλόπονον τὸν δὲ λαμπρὰ καὶ σεμνὰ γενναῖον καὶ μεγαλόφρονα καλοῦντεσ· (Plutarch, An seni respublica gerenda sit, chapter, section 19 3:2)
- ἐνδύου τῇ ψυχῇ, περισκόπει τὰ σαθρά, μὴ τίσ σοί ποθεν ὑποφθέγγηται κακία τὸ τοῦ τραγῳδοῦ ἄλλων ἰατρὸσ αὐτὸσ ἕλκεσι βρύων ἂν ἀπαίδευτον εἴπῃσ, ἐπίτεινε τὸ φιλομαθὲσ ἐν σεαυτῷ καὶ φιλόπονον· (Plutarch, De capienda ex inimicis utilitate, chapter, section 4 6:2)
- "τὸ ἐνδελεχὲσ καὶ φιλόπονον καὶ ἀνδρεῖον· (Plutarch, De Se Ipsum Citra Invidiam Laudando, section 13 7:1)
- Σκηπίωνοσ γάρ, ὅτε Νομαντίαν ἐπολιόρκει, βουληθέντοσ ἐπιδεῖν μὴ μόνον τὰ ὅπλα μηδὲ τοὺσ ἵππουσ, ἀλλὰ καὶ τοὺσ ὀρεῖσ καὶ τὰσ ἁμάξασ, ὅπωσ ἑκάστοισ ἐξησκημένα καὶ παρεσκευασμένα τυγχάνοι, προαγαγεῖν τὸν Μάριον ἵππον τε κάλλιστα τεθραμμένον ὑπ’ αὐτοῦ καὶ ἡμίονον εὐεξίᾳ καὶ πρᾳότητι καὶ ῥώμῃ διαφέροντα πολὺ τῶν ἄλλων ἡσθέντοσ οὖν τοῦ στρατηγοῦ τοῖσ τοῦ Μαρίου θρέμμασι καὶ πολλάκισ αὐτῶν μνησθέντοσ, οὕτωσ ἄρα τοὺσ σκώπτοντασ ἐν ἐπαίνῳ τὸν ἐνδελεχῆ καὶ τλήμονα καὶ φιλόπονον Μαριανὸν ἡμίονον προσαγορεύειν. (Plutarch, Caius Marius, chapter 13 2:1)
- τὸν οἰκονομεῖν μέλλοντά τι κατὰ τρόπον τῶν τε τόπων, περὶ οὓσ ἂν πραγματεύηται, μὴ ἀπείρωσ ἔχειν, καὶ τῇ φύσει εὐφυῆ εἶναι καὶ τῇ προαιρέσει φιλόπονόν τε καὶ δίκαιον· (Aristotle, Economics, Book 2 3:1)
