κατάντης
Third declension Adjective;
자동번역
Transliteration:
Principal Part:
κατάντης
κατάντες
Structure:
καταντη
(Stem)
+
ς
(Ending)
Sense
- down-hill, downward, steep, downwards
- prone, inclined
Declension
Third declension
The inflection forms above were generated by rules and some usages of them were not attested.
Due to a bug of system, some forms may display wrong accents.
- ἐπεὶ δὲ κατελιπάρησε δακρύων καὶ ἡ μήτηρ Κλυμένη μετ̓ αὐτοῦ, ἀναβιβασάμενοσ ἐπὶ τὸ ἁρ́μα ὑπεθέμην, ὅπωσ μὲν χρὴ βεβηκέναι αὐτόν, ἐφ̓ ὁπόσον δὲ ἐσ τὸ ἄνω ἀφέντα ὑπερενεχθῆναι, εἶτα ἐσ τὸ κάταντεσ αὖθισ ἐπινεύειν καὶ ὡσ ἐγκρατῆ εἶναι τῶν ἡνιῶν καὶ μὴ ἐφιέναι τῷ θυμῷ τῶν ἵππων· (Lucian, Dialogi deorum, 4:1)
- ὥσπερ οὖν τὸν ἥλιον οἱ μαθηματικοὶ λέγουσι μήτε τὴν αὐτὴν τῷ οὐρανῷ φερόμενον φοράν μήτε ἄντικρυσ ἐναντίαν καὶ ἀντιβατικήν, ἀλλὰ λοξῷ καὶ παρεγκεκλιμένῳ πορείασ σχήματι χρώμενον ὑγρὰν καὶ εὐκαμπῆ καὶ περιελιττομένην ἕλικα ποιεῖν, ᾗ σῴζεται πάντα καὶ λαμβάνει τὴν ἀρίστην κρᾶσιν, οὕτωσ ἄρα τῆσ πολιτείασ ὁ μὲν ὄρθιοσ ἄγαν καὶ πρὸσ ἅπαντα τοῖσ δημοσίοισ ἀντιβαίνων τόνοσ ἀπηνὴσ καὶ σκληρόσ, ὥσπερ αὖ πάλιν ἐπισφαλὲσ καὶ κάταντεσ τὸ συνεφελκόμενον οἷσ ἁμαρτάνουσιν οἱ πολλοὶ καὶ συνεπιρρέπον, ἡ δὲ ἀνθυπείκουσα πειθομένοισ καὶ διδοῦσα τὸ πρὸσ χάριν, εἶτα ἀπαιτοῦσα τὸ συμφέρον ἐπιστασία καὶ κυβέρνησισ ἀνθρώπων πολλὰ πρᾴωσ καὶ χρησίμωσ ὑπουργούντων, εἰ μὴ πάντα δεσποτικῶσ καὶ βιαίωσ ἄγοιντο, σωτήριοσ, ἐργώδησ δὲ καὶ χαλεπὴ καὶ τὸ σεμνὸν ἔχουσα τῷ ἐπιεικεῖ δύσμικτον· (Plutarch, chapter 2 4:1)
- καὶ γὰρ καὶ τοῦτο πᾶν ἐμβληθὲν εἰσ τοὺσ ταλάρουσ οὐ πᾶν διηθεῖται, ἀλλ’ ὅσον μὲν ἂν ᾖ λεπτότερον τῆσ εὐρύτητοσ τῶν πλοκάμων, εἰσ τὸ κάταντεσ φέρεται καὶ τοῦτο μὲν ὀρρὸσ ἐπονομάζεται· (Galen, On the Natural Faculties., , section 1514)
- τὸ δ’ Ωἰδεῖον, τῇ μὲν ἐντὸσ διαθέσει πολύεδρον καὶ πολύστυλον, τῇ δ’ ἐρέψει περικλινὲσ καὶ κάταντεσ ἐκ μιᾶσ κορυφῆσ πεποιημένον, εἰκόνα λέγουσι γενέσθαι καὶ μίμημα τῆσ βασιλέωσ σκηνῆσ, ἐπιστατοῦντοσ καὶ τούτῳ Περικλέουσ. (Plutarch, , chapter 13 5:5)
- Λῇσ ποτὶ τᾶν Νυμφᾶν, λῇσ αἰπόλε τεῖδε καθίξασ, ὡσ τὸ κάταντεσ τοῦτο γεώλοφον αἵ τε μυρῖκαι, συρίσδεν; (Theocritus, Idylls, 9)