Athenaeus, The Deipnosophists, Book 5, book 5, chapter 12

(아테나이오스, The Deipnosophists, Book 5, book 5, chapter 12)

ἐν δὲ τῷ Ἐπικουρείῳ συμποσίῳ κολάκων ἐστὶν ἄγυρισ ἀλλήλουσ ἐπαινούντων, τὸ δὲ Πλάτωνοσ πλῆρέσ ἐστιν μυκτηριστῶν ἀλλήλουσ τωθαζόντων τὸν γὰρ περὶ Ἀλκιβιάδου λόγον σιωπῶ, παρὰ δ’ Ὁμήρῳ συγκεκρότηται τὰ σώφρονα συμπόσια, καὶ ποτε μὲν ἐπῄνεσέ τισ φήσασ πρὸσ τὸν Μενέλαον ὡσ οὐ τολμᾷ λέγειν ἄντα σέθεν, τοῦ νῶι θεοῦ ὣσ τερπόμεθ’ αὐδῇ. ὁ δ’ ἐπελάβετό τινοσ τῶν οὐκ ὀρθῶσ λεγομένων ἢ γιγνομένων καὶ νῦν, εἲ τί που ἔστι, πίθοιό μοι· οὐ γὰρ ἔγωγε τέρπομ’ ὀδυρόμενοσ μεταδόρπιοσ. ὁ δὲ πάλιν Τηλέμαχε, ποῖόν σε ἔποσ φύγεν ἑρ́κοσ ὀδόντων. οὔτε γὰρ κόλακα πρέπον ἐστὶν εἶναι οὔτε μυκτηριστήν.

πάλιν Ἐπίκουροσ ἐν τῷ Συμποσίῳ ζητεῖ περὶ δυσπεψίασ ὥστ’ οἰωνίσασθαι, εἶθ’ ἑξῆσ περὶ πυρετῶν, τὴν μὲν γὰρ ἐπιτρέχουσαν τῇ λέξει ἀρρυθμίαν τί δεῖ καὶ λέγειν; Πλάτων δὲ τὸν μὲν ὑπὸ τῆσ λυγγὸσ ὀχλούμενον καὶ θεραπευόμενον ἀνακογχυλιασμοῖσ ὕδατοσ, ἔτι δὲ ταῖσ ὑποθήκαισ τοῦ κάρφουσ ἵνα τὴν ῥῖνα κνήσασ πτάρῃ, παρίημι· κωμῳδεῖν γὰρ ἤθελε καὶ διασύρειν χλευάζει τε τὰ ἰσόκωλα τὰ Ἀγάθωνοσ καὶ τὰ ἀντίθετα, καὶ τὸν Ἀλκιβιάδην δὲ παράγει λέγοντα ὅτι πασχητιᾷ. ἀλλ’ ὅμωσ τοιαῦτα γράφοντεσ τὸν Ὅμηρον ἐκβάλλουσι τῶν πόλεων ἀλλ’ οὔτε ἐκ θύμβρασ, ἔφη Δημοχάρησ, λόγχη οὔτ’ ἐκ τοιούτων λόγων ἀνὴρ ἀγαθὸσ γίνεται. οὐ μόνον δ’ Ἀλκιβιάδην διασύρει, ἀλλὰ καὶ Χαρμίδην καὶ Εὐθύδημον καὶ ἄλλουσ πολλοὺσ τῶν νέων.

ὁ δὲ Πύθιοσ ἑστίαν καὶ πρυτανεῖον τῶν Ἑλλήνων. διότι τοίνυν κατέψευσται τῶν νεανίσκων πάρεστι σκοπεῖν ἐξ αὐτοῦ τοῦ Πλάτωνοσ, τὸν μὲν γὰρ Ἀλκιβιάδην φησὶν ἐν τῷ ὁμωνύμῳ διαλόγῳ παρακμάσαντα τότε πρῶτον ἄρξασθαι Σωκράτει λαλεῖν ὅτε πάντεσ αὐτὸν κατέλιπον οἱ τοῦ σώματοσ ἐπιθυμηταί.

λέγει γὰρ ταῦτα κατ’ ἀρχὰσ τοῦ διαλόγου, τὰ δ’ ἐν τῷ Χαρμίδῃ ἐναντιώματα ἐξ αὐτοῦ τοῦ διαλόγου ὁ βουλόμενοσ εἴσεται. ποτὲ μὲν σκοτοδινιῶντα καὶ μεθυσκόμενον τῷ τοῦ παιδὸσ ἔρωτι καὶ γινόμενον ἔξεδρον καὶ καθάπερ νεβρὸν ὑποπεπτωκότα λέοντοσ ἀλκῇ, ἅμα δὲ καταφρονεῖν φησι τῆσ ὡρ́ασ αὐτοῦ.

일치하는 문장이 없습니다.

SEARCH

MENU NAVIGATION