Plutarch, Lucullus, chapter 16

τὴν δέ τισ ἐν τῷ Μιθριδάτου στρατοπέδῳ Δανδαρίων δυνάστησ Ὀλθακὸσ γένοσ δ’ εἰσὶν οἱ Δανδάριοι βαρβάρων τῶν περὶ τήν Μαιῶτιν οἰκούντων, ἀνὴρ ὅσα χειρὸσ ἔργα καί τόλμησ ἐν πολέμῳ διαπρεπὴσ ἅπαντα, καί γνώμην ἱκανὸσ ἐν τοῖσ μεγίστοισ, ἔτι δ’ ἐμμελὴσ ὁμιλῆσαι καί θεραπευτικόσ, οὗτοσ ἔχων ἀεὶ πρόσ τινα τῶν ὁμοφύλων δυναστῶν ἅμιλλαν ὑπὲρ πρωτείων καὶ ζηλοτυπίαν ὑπέσχετο τῷ Μιθριδάτῃ μέγα ἔργον, ἀποκτενεῖν Λούκουλλον. ἐπαινέσαντοσ δὲ τοῦ βασιλέωσ καί τινασ αὐτῷ προσβαλόντοσ ἐπίτηδεσ ἀτιμίασ εἷσ προσποίησιν ὀργῆσ ἀφιππάσατο πρόσ Λούκουλλον·

ὁ δ’ ἄσμενοσ ἐδέξατο· λόγοσ γὰρ ἦν αὐτοῦ πολὺσ ἐν τῷ στρατοπέδῳ· καί ταχὺ πειρώμενοσ ἠσπάζετο τήν τε ἀγχίνοιαν αὐτοῦ καί τὸ λιπαρέσ, ὥστε τραπέζησ καί συνεδρίου ποτὲ ποιεῖσθαι κοινωνόν. ἐπεὶ δ’ ἐδόκει καιρὸν ἔχειν ὁ Δανδάριοσ, τὸν μὲν ἵππον ἔξω τοῦ χάρακοσ ἐκέλευσε προαγαγεῖν τοὺσ παῖδασ, αὐτὸσ δὲ μεσημβρίασ οὔσησ καί τῶν στρατιωτῶν ἐνδιαζόντων καί ἀναπαυομένων ἐβάδιζεν ἐπὶ τήν στρατηγικὴν σκηνήν, ὡσ οὐδενὸσ κωλύσοντοσ εἰσελθεῖν ἄνδρα συνήθη καί λόγουσ τινὰσ ἀξίουσ σπουδῆσ τῷ στρατηγῷ κομίζειν φάσκοντα, κἂν εἰσῆλθεν ἀδεῶσ, εἰ μὴ ὁ πολλοὺσ ἀνῃρηκὼσ στρατηγοὺσ ὕπνοσ Λούκουλλον ἔσωσεν.

τοσούτων δεδωκότοσ ἑαυτόν, ἐπεὶ δ’ οὐκ ἀπῄει κελεύοντοσ, ἀλλ’ ἔφη καί κωλύοντοσ εἰσελεύσεσθαι περὶ πράγματοσ ἀναγκαίου καί μεγάλου διαλεχθῆναι βουλόμενοσ, ἤδη πρὸσ ὀργὴν ὁ Μενέδημοσ εἰπὼν μηδὲν ἀναγκαιότερον τοῦ σῴζεσθαι Λούκουλλον ἀπεώσατο τὸν ἄνθρωπον ἀμφοτέραισ ταῖσ χερσίν.

ὁ δὲ δείσασ ὑπεξῆλθε τοῦ χάρακοσ, καί λαβὼν τὸν ἵππον ἀπήλασεν εἷσ τὸ Μιθριδάτου στρατόπεδον ἄπρακτοσ, οὕτωσ ἄρα καί τοῖσ πράγμασιν ὁ καιρὸσ ὥσπερ τοῖσ φαρμάκοισ καί τήν σῴζουσαν καί τήν ἀναιροῦσαν ῥοπὴν προστίθησιν.