Aristotle, Rhetoric, Book 2, chapter 21 16:

ταύτην τε δὴ ἔχει μίαν χρῆσιν τὸ γνωμολογεῖν, καὶ ἑτέραν κρείττω· ἠθικοὺσ γὰρ ποιεῖ τοὺσ λόγουσ. ἦθοσ δὲ ἔχουσιν οἱ λόγοι ἐν ὅσοισ δήλη ἡ προαίρεσισ· αἱ δὲ γνῶμαι πᾶσαι τοῦτο ποιοῦσιν διὰ τὸ ἀποφαίνεσθαι τὸν τὴν γνώμην λέγοντα καθόλου περὶ τῶν προαιρέσεων, ὥστε, ἂν χρησταὶ ὦσιν αἱ γνῶμαι, καὶ χρηστοήθη φαίνεσθαι ποιοῦσι τὸν λέγοντα. περὶ μὲν οὖν γνώμησ, καὶ τί ἐστι καὶ πόσα εἴδη ταύτησ καὶ πῶσ χρηστέον αὐτῇ καὶ τίνα ὠφέλειαν ἔχει, εἰρήσθω ταῦτα.