Aristotle, Rhetoric, Book 2, chapter 5 18:

αὐτοὶ δ’ οὕτωσ ἔχοντεσ θαρραλέοι εἰσίν, ἂν πολλὰ κατωρθωκέναι οἰώνται καὶ μὴ πεπονθέναι, ἢ ἐὰν πολλάκισ ἐληλυθότεσ εἰσ τὰ δεινὰ καὶ διαπεφευγότεσ ὦσι· διχῶσ γὰρ ἀπαθεῖσ γίγνονται οἱ ἄνθρωποι, ἢ τῷ μὴ πεπειρᾶσθαι ἢ τῷ βοηθείασ ἔχειν, ὥσπερ ἐν τοῖσ κατὰ θάλατταν κινδύνοισ οἵ τε ἄπειροι χειμῶνοσ θαρροῦσι τὰ μέλλοντα καὶ οἱ βοηθείασ ἔχοντεσ διὰ τὴν ἐμπειρίαν.