Plutarch, Νικίας, chapter 27

(플루타르코스, Νικίας, chapter 27)

οὐ μὴν ἀλλ’ ὅ γε Νικίασ ἐπειρᾶτο καὶ φωνῇ καὶ προσώπῳ καὶ δεξιώσει κρείττων ὁρᾶσθαι τῶν δεινῶν. καὶ παρὰ πᾶσάν γε τὴν πορείαν ἐφ’ ἡμέρασ ὀκτὼ βαλλόμενοσ καὶ τραυματιζόμενοσ ὑπὸ τῶν πολεμίων ἀήττητον ἐφύλαττε τὴν σὺν αὐτῷ δύναμιν, ἄχρι οὗ Δημοσθένησ ἑάλω καὶ τὸ μετ’ ἐκείνου στράτευμα, περὶ τὴν Πολυζήλειον αὐλὴν ἐν τῷ διαμάχεσθαι καὶ ὑπολείπεσθαι κυκλωθέν. αὐτὸσ δὲ Δημοσθένησ σπασάμενοσ τὸ ξίφοσ ἔπληξε μὲν ἑαυτόν, οὐ μὴν ἀπέθανε, ταχὺ τῶν πολεμίων περισχόντων καὶ συλλαβόντων αὐτόν.

ὡσ δὲ τῷ Νικίᾳ προσελάσαντεσ ἔφραζον οἱ Συρακούσιοι καὶ πέμψασ ἱππέασ ἔγνω τὴν ἐκείνου τοῦ στρατεύματοσ ἅλωσιν, ἠξίου σπείσασθαι πρὸσ τὸν Γύλιππον, ὅπωσ ἀφῶσι τοὺσ Ἀθηναίουσ ἐκ Σικελίασ ὅμηρα λαβόντεσ ὑπὲρ τῶν χρημάτων ὅσα Συρακουσίοισ ἀνάλωτο πρὸσ τὸν πόλεμον. οἱ δ’ οὐ προσεῖχον, ἀλλὰ πρὸσ ὕβριν καὶ μετ’ ὀργῆσ ἀπειλοῦντεσ καὶ λοιδοροῦντεσ ἔβαλλον ἤδη πάντων ἐνδεῶσ ἔχοντα τῶν ἀναγκαίων. οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ τὴν νύκτα διεκαρτέρησε καὶ τὴν ἐπιοῦσαν ἡμέραν προῄει βαλλόμενοσ πρὸσ τὸν Ἀσίναρον ποταμόν.

ἐκεῖ δὲ τοὺσ μὲν οἱ πολέμιοι συνενεγκόντεσ ἐνέσεισαν εἰσ τὸ ῥεῖθρον, οἱ δὲ φθάνοντεσ ὑπὸ δίψουσ ἔρριπτον ἑαυτούσ· καὶ πλεῖστοσ ἐνταῦθα μόροσ ἦν καὶ ὠμότατοσ ἐν τῷ ποταμῷ πινόντων ἅμα καὶ σφαττομένων, ἄχρι Νικίασ Γυλίππῳ προσπεσὼν εἶπεν·

"ἔλεοσ ὑμᾶσ, ὦ Γύλιππε, λαβέτω νικῶντασ, ἐμοῦ μὲν μηδείσ, ὃσ ἐπὶ τηλικαύταισ εὐτυχίαισ ὄνομα καὶ δόξαν ἔσχον, τῶν δ’ ἄλλων Ἀθηναίων, ἐννοηθέντασ ὅτι κοιναὶ μὲν αἱ τύχαι τοῦ πολέμου, μετρίωσ δ’ αὐταῖσ καὶ πρᾴωσ ἐχρήσαντο ἐν οἷσ εὐτύχουν Ἀθηναῖοι πρὸσ ὑμᾶσ. τοιαῦτα τοῦ Νικίου λέγοντοσ ἔπαθε μέν τι καὶ πρὸσ τὴν ὄψιν αὐτοῦ καὶ πρὸσ τοὺσ λόγουσ ὁ Γύλιπποσ·

ᾔδει γὰρ τοὺσ Λακεδαιμονίουσ εὖ πεπονθότασ ὑπ’ αὐτοῦ περὶ τὰσ γενομένασ διαλύσεισ· μέγα δ’ ἡγεῖτο πρὸσ δόξαν εἰ ζῶντασ ἀπαγάγοι τοὺσ ἀντιστρατήγουσ. διὸ τόν τε Νικίαν ἀναλαβὼν ἐθάρρυνε καὶ τοὺσ ἄλλουσ ζωγρεῖν παρήγγειλε. βραδέωσ δὲ τοῦ παραγγέλματοσ διϊκνουμένου πολλῷ τῶν φονευθέντων ἐλάττονεσ οἱ διασωθέντεσ ἐγένοντο· καίτοι πολλοὶ διεκλάπησαν ὑπὸ τῶν στρατιωτῶν. τοὺσ δὲ φανερῶσ ἑαλωκότασ ἀθροίσαντεσ τὰ μὲν κάλλιστα καὶ μέγιστα δένδρα τῶν περὶ τὸν ποταμὸν ἀνέδησαν αἰχμαλώτοισ πανοπλίαισ, ἐστεφανωμένοι δὲ αὐτοὶ καὶ κοσμήσαντεσ τοὺσ ἵππουσ διαπρεπῶσ, κείραντεσ δὲ τοὺσ τῶν πολεμίων εἰσήλαυνον εἰσ τὴν πόλιν, ἀγῶνα λαμπρότατον ὧν Ἕλληνεσ πρὸσ Ἕλληνασ ἠγωνίσαντο καὶ νίκην τελεωτάτην κράτει πλείστῳ καὶ ῥώμῃ μεγίστῃ προθυμίασ καὶ ἀρετῆσ κατωρθωκότεσ.

SEARCH

MENU NAVIGATION