Plutarch, Νικίας, chapter 18

(플루타르코스, Νικίας, chapter 18)

ταῖσ μὲν οὖν πλείσταισ πράξεσι βιαζόμενοσ τὸ σῶμα παρῆν ὁ Νικίασ· ἀκμὴν δέ ποτε τῆσ ἀρρωστίασ λαβούσησ ὁ μὲν ἐν τείχεσι μετ’ ὀλίγων ὑπηρετῶν κατέκειτο, τὴν δὲ στρατιὰν ἔχων ὁ Λάμαχοσ προσεμάχετο τοῖσ Συρακουσίοισ ἐκ τῆσ πόλεωσ τεῖχοσ ἀνάγουσι πρὸσ τὸ τῶν Ἀθηναίων, ὃ κωλύσειν ἔμελλε διὰ μέσου τὸν ἀποτειχισμόν. τῷ δὲ κρατεῖν τῶν Ἀθηναίων ἀτακτότερον φερομένων πρὸσ τὰσ διώξεισ, ἀπομονωθεὶσ ὁ Λάμαχοσ ὑπέστη τῶν Συρακουσίων τοὺσ ἱππεῖσ ἐπιφερομένουσ.

ἦν δὲ πρῶτοσ αὐτῶν Καλλικράτησ, ἀνὴρ πολεμικὸσ καὶ θυμοειδήσ. πρὸσ τοῦτον ἐκ προκλήσεωσ καταστὰσ ὁ Λάμαχοσ ἐμονομάχησε, καὶ λαβὼν πληγὴν πρότεροσ, εἶτα δοὺσ καὶ πεσὼν ὁμοῦ συναπέθανε τῷ Καλλικράτει. καὶ τὸ μὲν σῶμα κρατήσαντεσ αὐτοῦ μετὰ τῶν ὅπλων ἐξῆραν οἱ Συρακούσιοι, δρόμῳ δ’ ἐφέροντο πρὸσ τὰ τείχη τῶν Ἀθηναίων, ἐν οἷσ ὁ Νικίασ ἦν οὐκ ἔχων τοὺσ βοηθοῦντασ.

ὅμωσ δ’ ὑπὸ τῆσ ἀνάγκησ ἐξαναστὰσ καὶ κατιδὼν τὸν κίνδυνον ἐκέλευσε τοὺσ καθ’ ἑαυτόν, ὅσα ξύλα πρὸ τῶν τειχῶν ἐτύγχανεν εἰσ μηχανὰσ παραβεβλημένα, καὶ τὰσ μηχανὰσ αὐτὰσ πῦρ κομίσαντασ ἅψαι. τοῦτο τοὺσ Συρακουσίουσ ἐπέσχε καὶ τὸν Νικίαν ἔσωσε καὶ τὰ τείχη καὶ τὰ χρήματα τῶν Ἀθηναίων· φλόγα γὰρ ἀρθεῖσαν διὰ μέσου πολλὴν ἰδόντεσ ἀπετράπησαν οἱ Συρακούσιοι. τούτων δὲ πραχθέντων ἀπολέλειπτο μὲν ὁ Νικίασ μόνοσ τῶν στρατηγῶν, ἦν δ’ ἐλπίδοσ μεγάλησ.

καὶ γὰρ πόλεισ μεθίσταντο καὶ πλοῖα μεστὰ σίτου πολλαχόθεν ἦλθεν εἰσ τὸ στρατόπεδον, τοῖσ πράγμασιν εὖ φερομένοισ πάντων προστιθεμένων. καὶ λόγοι τινὲσ ἤδη παρὰ τῶν Συρακουσίων ἐγίνοντο περὶ συμβάσεωσ πρὸσ αὐτόν, ἀπεγνωκότων τὴν πόλιν. ὅπου καὶ Γύλιπποσ ἐκ Λακεδαίμονοσ πλέων βοηθὸσ αὐτοῖσ, ὡσ ἤκουσε κατὰ πλοῦν τὸν ἀποτειχισμὸν καὶ τὰσ ἀπορίασ, οὕτωσ ἔπλει τὸ λοιπὸν ὡσ ἐχομένησ μὲν ἤδη τῆσ Σικελίασ, Ἰταλιώταισ δὲ τὰσ πόλεισ διαφυλάξων, εἰ καὶ τοῦτό πωσ ἐγγένοιτο.

μεγάλη γὰρ ἡ δόξα διεφοίτα τοῦ κρατεῖν πάντα τοὺσ Ἀθηναίουσ καὶ στρατηγὸν ἔχειν ἄμαχον δι’ εὐτυχίαν καὶ φρόνησιν. ὁ δὲ Νικίασ εὐθὺσ αὐτὸσ καὶ παρὰ φύσιν ὑπὸ τῆσ ἐν τῷ παρόντι ῥώμησ καὶ τύχησ ἀνατεθαρρηκώσ, μάλιστα δὲ τοῖσ ἐκ Συρακουσῶν διαλεγομένοισ κρύφα καὶ πέμπουσι πρὸσ αὐτὸν ὅσον οὔπω τὴν πόλιν ἐνδίδοσθαι κατὰ συμβάσεισ νομίζων, οὐδένα τοῦ Γυλίππου λόγον ἔσχε προσπλέοντοσ, οὐδὲ φυλακὴν ἐποιήσατο καθαράν, ἀλλὰ τῷ παντελῶσ ὑπερορᾶσθαι καὶ καταφρονεῖσθαι λαθὼν αὐτὸν ὁ ἀνὴρ εἰσέπλευσε διὰ πορθμοῦ, καὶ προσκομισθεὶσ ἀπωτάτω τῶν Συρακουσῶν στρατιὰν συνηγάγετο πολλήν, οὐδ’ εἰ πάρεστι τῶν Συρακουσίων ἐπισταμένων οὐδὲ προσδοκώντῶν.

διὸ καὶ παρήγγελτο μὲν αὐτοῖσ ἐκκλησία περὶ τῶν πρὸσ τὸν Νικίαν ὁμολογιῶν, καί τινεσ ἐβάδιζον ἤδη, πρὶν ἢ παντελῶσ ἀποτειχισθῆναι τὴν πόλιν οἰόμενοι δεῖν γενέσθαι τὰσ διαλύσεισ·

βραχὺ γὰρ ἦν κομιδῇ τὸ ἀπολειπόμενον τοῦ ἔργου, καὶ τοῦτο παραβεβλημένην εἶχε τὴν παρασκευὴν τῆσ τειχοδομίασ σύμπασαν.

SEARCH

MENU NAVIGATION