Aristotle, Rhetoric, Book 2, chapter 20 9:

δεῖ δὲ χρῆσθαι τοῖσ παραδείγμασι οὐκ ἔχοντα μὲν ἐνθυμήματα ὡσ ἀποδείξεσιν ἡ γὰρ πίστισ διὰ τούτων, ἔχοντα δὲ ὡσ μαρτυρίοισ, ἐπιλόγῳ χρώμενον τοῖσ ἐνθυμήμασιν· προτιθέμενα μὲν γὰρ ἐοίκεν ἐπαγωγῇ, τοῖσ δὲ ῥητορικοῖσ οὐκ οἰκεῖον ἐπαγωγὴ πλὴν ἐν ὀλίγοισ, ἐπιλεγόμενα δὲ μαρτυρίοισ, ὁ δὲ μάρτυσ πανταχοῦ πιθανόσ· διὸ καὶ προτιθέντι μὲν ἀνάγκη πολλὰ λέγειν, ἐπιλέγοντι δὲ καὶ ἓν ἱκανόν· μάρτυσ γὰρ χρηστὸσ καὶ εἷσ χρήσιμοσ. πόσα μὲν οὖν εἴδη παραδειγμάτων, καὶ πῶσ αὐτοῖσ καὶ πότε χρηστέον, εἴρηται.