Aristotle, Rhetoric, Book 2, chapter 5 1:

ποῖα δὲ φοβοῦνται καὶ τίνασ καὶ πῶσ ἔχοντεσ, ὧδ’ ἔσται φανερόν. ἔστω δὴ ὁ φόβοσ λύπη τισ ἢ ταραχὴ ἐκ φαντασίασ μέλλοντοσ κακοῦ φθαρτικοῦ ἢ λυπηροῦ· οὐ γὰρ πάντα τὰ κακὰ φοβοῦνται, οἱο͂ν εἰ ἔσται ἄδικοσ ἢ βραδύσ, ἀλλ’ ὅσα λύπασ μεγάλασ ἢ φθορὰσ δύναται, καὶ ταῦτα ἐὰν μὴ πόρρω ἀλλὰ σύνεγγυσ φαίνηται ὥστε μέλλειν. τὰ γὰρ πόρρω σφόδρα οὐ φοβοῦνται· ἴσασι γὰρ πάντεσ ὅτι ἀποθανοῦνται, ἀλλ’ ὅτι οὐκ ἐγγύσ, οὐδὲν φροντίζουσιν.