뜻

2. 꿰다, 이끌다, 같이 돌다, 같이 나르다, 접어 포개다

1. to string together
2. to string, together, to speak on and on, go on without pausing

예문

• ἃ δ’ οἱ γέροντεσ ποιοῦσιν , ὅταν μεθυσθῶσιν τοῦ ὕδατοσ, οὐκ ἀλλότριον εἰπεῖν ἐπειδὰν πίῃ ὁ γέρων καὶ κατάσχῃ αὐτὸν ὁ Σιληνόσ, αὐτίκα ἐπὶ πολὺ ἄφωνόσ ἐστι καὶ καρηβαροῦντι καὶ βεβαπτισμένῳ ἐοίκεν, εἶτα ἄφνω φωνή τε λαμπρὰ καὶ φθέγμα τορὸν καὶ πνεῦμα λιγυρὸν ἐγγίγνεται αὐτῷ καὶ λαλίστατοσ ἐξ ἀφωνοτάτου ἐστίν, οὐδ’ ἂν ’ἐπιστομίσασ παύσειασ αὐτὸν μὴ οὐχὶ συνεχῆ λαλεῖν καὶ ῥήσεισ μακρὰσ συνείρειν. (Lucian, (no name) 7:2)

  (루키아노스, (no name) 7:2)

• ὅπου δ’ ἂν ᾖ αὐταῖσ ἀμαυρὸν τὸ ἴχνοσ, σημεῖον θέσθαι στοῖχον ἑαυτῷ, καὶ ἀπὸ τούτου συνείρειν μέχρι ἂν σαφῶσ γνωρίσωσιν ἐγκελεύοντα καὶ θωπεύοντα. (Xenophon, Minor Works, , chapter 6 24:2)

  (크세노폰, Minor Works, , chapter 6 24:2)

• καὶ οἱ μὲν πάντα ἀκριβῶσ, τοὺσ δὲ λυπεῖ τὸ ἀκριβὲσ ἢ διὰ τὸ μὴ δύνασθαι συνείρειν ἢ διὰ τὴν μικρολογίαν· (Aristotle, Metaphysics, Book 2 35:2)

  (아리스토텔레스, 형이상학, Book 2 35:2)

• ἔστι δ’ οὐ χαλεπὸν ὁποιασοῦν ὑποθέσεισ λαμβάνοντασ μακροποιεῖν καὶ συνείρειν. (Aristotle, Metaphysics, Book 14 77:3)

  (아리스토텔레스, 형이상학, Book 14 77:3)

• ἄλλωσ δὲ συνείρειν μὴ φαῦλον ᾖ καὶ οὐ καθ’ ὁδόν, ὦ φίλε Ἑρμόγενεσ. (Plato, Cratylus, Theaetetus, Sophist, Statesman, 253:1)

  (플라톤, Cratylus, Theaetetus, Sophist, Statesman, 253:1)

유사 형태

• συνεῖναι (179)
• συνεὶς (69)
• συνειδὼς (44)
• συνειδέναι (40)
• συνειδότες (36)
• συνεῖχεν (28)
• συνειδότας (25)
• συνειδότος (24)
• συνεῖχε (22)
• συνειπεῖν (20)
• συνειδότων (18)
• συνείδησιν (15)
• συνεῖδον (15)
• συνείχοντο (12)
• συνεῖναί (12)
• σύνεισιν (11)
• συνειδὸς (11)
• συνεῖπε (10)
• συνείχετο (10)
• συνειδότα (9)
• συνείπετο (9)
• συνεῖχον (9)
• συνείς (8)
• συνείρων (8)
• συνείποντο (8)
• συνεῖδεν (8)
• συνειδότι (8)
• συνειδώς (7)
• συνειδυῖα (7)
• συνεῖδε (6)
• συνειδήσει (6)
• συνείρειν (6)
• σύνεισι (5)
• συνείδησις (5)
• συνείη (5)
• σύνειμι (5)
• συνειδῶσιν (5)
• συνεῖπεν (5)
• συνείλεκτο (5)
• συνειδείη (4)
• συνεισῆλθε (4)
• συνειλοχὼς (4)
• συνειδῇ (4)
• συνειπών (4)
• συνείην (4)
• συνειδυῖαν (3)
• συνεῖλε (3)
• σύνειρε (3)
• συνειληφώς (3)
• συνειπὼν (3)
• συνείθιζον (3)
• συνείρουσι (3)
• συνεῖρξεν (3)
• συνειδόσιν (3)
• συνειληφὼς (3)
• συνείρουσα (3)
• σύνει (3)
• συνειχόμην (2)
• συνείληπτο (2)
• συνεῖδες (2)
• συνείληφεν (2)
• συνειπόντα (2)
• συνεῖρξε (2)
• συνείσει (2)
• συνειδυῖαι (2)
• συνεῖσα (2)
• συνειληχὸς (2)
• συνείσεται (2)
• συνειδυίας (2)
• σύνειπε (2)
• συνεῖπον (2)
• συνεῖσι (2)
• συνείρει (2)
• συνείληφας (2)
• συνείθισεν (1)
• συνείρξειε (1)
• συνεῖρκται (1)
• συνείρωσι (1)
• συνεισέλθῃ (1)
• σύνεισίν (1)
• συνεῖεν (1)
• συνειλόχει (1)
• συνείπατε (1)
• συνειπόμην (1)
• συνεῖραι (1)
• συνείρετε (1)
• συνείρυε (1)
• συνεισάγει (1)
• συνεῖχέν (1)
• συνεί (1)
• συνειδόσι (1)
• συνείκαμες (1)
• συνειληχὼς (1)
• συνείπω (1)
• συνείθιζε (1)
• συνείροντα (1)
• συνεισῆγεν (1)
• συνεῖχ (1)
• συνειδυίης (1)
• συνεῖλεν (1)
• συνειλήσας (1)
• συνείρηται (1)
• συνείξας (1)
• συνειδῇς (1)
• συνειδότ (1)
• συνεικώς (1)
• συνείλοχ (1)
• συνεἷναι (1)
• συνείποιεν (1)
• συνεί‐ (1)
• συνείητε (1)
• συνείληφε (1)
• συνείμοντο (1)
• συνείθισθε (1)
• συνεῖρον (1)
• συνείσιθι (1)
• συνειδεῖεν (1)
• συ]νείη (1)
• συνειληθὲν (1)
• συνείραν (1)
• συνείρετο (1)
• συνείρωμεν (1)
• συνεισάγων (1)
• συνεῖχες (1)
• συνεῖξαι (1)
• συνειδῶσι (1)
• συνεικέναι (1)
• συνεῖλον (1)
• συνείπῃ (1)
• συνείθιζεν (1)
• Σύνεις (1)
• συνεισῆγον (1)
• συνειδῶμεν (1)
• συνειληχός (1)
• σύνειμί (1)
• <συνείποντο (1)

출처: Henry George Liddell. Robert Scott. "A Greek-English Lexicon". revised and augmented throughout by. Sir Henry Stuart Jones.