διττός
First/Second declension Adjective;
이형
Transliteration:
Principal Part:
διττός
διττή
διττόν
Structure:
διττ
(Stem)
+
ος
(Ending)
Sense
- Attic spelling of δισσός (dissós)
Declension
First/Second declension
The inflection forms above were generated by rules and some usages of them were not attested.
Due to a bug of system, some forms may display wrong accents.
- διττῆσ δὲ τῆσ ἀμφισβητήσεωσ ὑπαρχούσησ, τῆσ μὲν περὶ τοῦ γεγονέναι τὰσ διαθήκασ ἢ μή, τῆσ δέ, τῶν διαθηκῶν ἀμφισβητουμένων ἤδη, τίνα δεῖ τοῦ κλήρου κρατεῖν, πρῶτον ἀποδοὺσ τὸν ὑπὲρ τῶν νόμων λόγον καὶ κατὰ τοῦτο ἀποδείξασ τὸ μέροσ, ὡσ οὐ δεῖ τὸν ἐπίδικον κρατεῖσθαι κλῆρον πρὸ δίκησ, οὕτωσ ἐπὶ τὴν διήγησιν ἔρχεται, δι’ ἧσ ἀποδείκνυσιν οὐδὲ γεγενημένασ ὑπὸ τοῦ τετελευτηκότοσ τὰσ διαθήκασ. (Dionysius of Halicarnassus, chapter 152)
- διττῆσ γὰρ οὔσησ ἀσκήσεωσ περὶ πάντασ ὡσ εἰπεῖν τοὺσ λόγουσ, τῆσ περὶ τὰ νοήματα καὶ τῆσ περὶ τὰ ὀνόματα, ὧν ἣ μὲν τοῦ πραγματικοῦ τόπου μᾶλλον ἐφάπτεσθαι δόξειεν ἄν, ἣ δὲ τοῦ λεκτικοῦ, καὶ πάντων ὅσοι τοῦ λέγειν εὖ στοχάζονται περὶ ἀμφοτέρασ τὰσ θεωρίασ τοῦ λόγου ταύτασ σπουδαζόντων ἐξ ἴσου, ἡ μὲν ἐπὶ τὰ πράγματα καὶ τὴν ἐν τούτοισ φρόνησιν ἄγουσα ἡμᾶσ ἐπιστήμη βραδεῖά ἐστι καὶ χαλεπὴ νέοισ, μᾶλλον δὲ ἀδύνατοσ εἰσ ἀγενείων καὶ μειρακίων πεσεῖν ἡλικίαν· (Dionysius of Halicarnassus, De Compositione Verborum, chapter 14)
- οὔσησ δὲ διττῆσ τῆσ εὐτραπελίασ ἣ μὲν γὰρ ἐν τῷ χαίρειν ἐστι τῷ γελοίῳ καὶ τῷ εἰσ αὐτόν, ἐὰν ᾖ τοιονδί, ὧν ἓν καὶ τὸ σκῶμμα ἐστίν, ἣ δ’ ἐν τῷ δύνασθαι τοιαῦτα πορίζεσθαι, ἕτεραι μέν εἰσιν ἀλλήλων, ἀμφότεραι μέντοι μεσότητεσ. (Aristotle, Eudemian Ethics, Book 3 137:5)
- διττῆσ δὴ τῆσ ἀρετῆσ οὔσησ, τῆσ μὲν διανοητικῆσ τῆσ δὲ ἠθικῆσ, ἡ μὲν διανοητικὴ τὸ πλεῖον ἐκ διδασκαλίασ ἔχει καὶ τὴν γένεσιν καὶ τὴν αὔξησιν, διόπερ ἐμπειρίασ δεῖται καὶ χρόνου, ἡ δ’ ἠθικὴ ἐξ ἔθουσ περιγίνεται, ὅθεν καὶ τοὔνομα ἔσχηκε μικρὸν παρεκκλῖνον ἀπὸ τοῦ ἔθουσ. (Aristotle, Nicomachean Ethics, Book 2, book 2 1:1)
- πλείουσ γάρ εἰσιν οὓσ ἡ πόλισ ἀγνωμονήσαντασ εἰσ αὑτὴν ἔσωσεν ἢ ὅσοισ μᾶλλον χάριν εὖ ποιήσασιν ἀπεμνημόνευσε, λέγω δὴ Θηβαίουσ ἀπὸ Λακεδαιμονίων, Κορινθίουσ ἀπὸ Λακεδαιμονίων, Λακεδαιμονίουσ ἀπὸ Θηβαίων, Εὐβοέασ ἀπὸ Θηβαίων, ὅτε διττῆσ ἀρετῆσ δείγματα ἐξήνεγκε, τοῖσ μὲν τὰσ πόλεισ φυλάξασα καὶ τὴν χώραν ὑφ’ ὧν ἀπεστέρητο τὴν αὑτῆσ, τοὺσ δ’ ὡσ ἐκράτησεν ὑποσπόνδουσ ἀφεῖσα, αὖθισ Εὐβοέασ ἀπὸ Φιλίππου, Βυζαντίουσ, Περινθίουσ, Χερρονησίτασ, Χαλκιδέασ τὸ καθ’ αὑτὴν, ἑτέρουσ μυρίουσ. (Aristides, Aelius, Orationes, 89:2)