Athenaeus, The Deipnosophists, Book 6, book 6, chapter 35

Ἀντιφάνησ δ’ ἐν Προγόνοισ· ὅτι τῦφοσ οὐκ ἔνεστιν, ἀλλὰ τοῖσ φίλοισ τοιοῦτὸσ εἰμ’, ἥδιστε, τύπτεσθαι μύδροσ, τύπτειν κεραυνόσ, ἐκτυφλοῦν τιν’ ἀστραπή, φέρειν τιν’ ἄρασ ἄνεμοσ, ἀποπνῖξαι βρόχοσ, θύρασ μοχλεύειν σεισμόσ, εἰσπηδᾶν ἀκρίσ, δειπνεῖν ἄκλητοσ μυῖα, μὴ ’ ξελθεῖν φρέαρ, ἄγχειν, φονεύειν, μαρτυρεῖν, ὅσ1’ ἂν μόνον τύχῃ τισ εἰπών, ταῦτ’ ἀπροσκέπτωσ ποεῖν ἅπαντα, καὶ καλοῦσὶ μ’ οἱ νεώτεροι διὰ ταῦτα πάντα σκηπτὸν ἀλλ’ οὐδὲν μέλει τῶν σκωμμάτων μοι· τῶν φίλων γὰρ ὢν φίλοσ ἔργοισι χρηστόσ, οὐ λόγοισ ἔφυν μόνον.

Δίφιλοσ δ’ ἐν Παρασίτῳ μελλόντων γίνεσθαι γάμων τὸν παράσιτον ποιεῖ λέγοντα τάδε· ἀγνοεῖσ ἐν ταῖσ ἀραῖσ ὅ τι ἔστιν, εἴ τισ μὴ φράσει’ ὀρθῶσ ὁδὸν ἢ πῦρ ἐναύσει’ ἢ διαφθείρει’ ὕδωρ, ἢ δειπνιεῖν μέλλοντα κωλύσαι τινά. Εὔβουλοσ δ’ ἐν Οἰδίποδι· ὁ πρῶτοσ εὑρὼν τἀλλότρια δειπνεῖν ἀνὴρ δημοτικὸσ ἦν τισ, ὡσ ἐοίκε, τοὺσ τρόπουσ.

ὅστισ δ’ ἐπὶ δεῖπνον ἢ φίλον τιν’ ἢ ξένον καλέσασ ἔπειτα συμβολὰσ ἐπράξατο, φυγὰσ γένοιτο μηδὲν οἴκοθεν λαβών.