Aristides, Aelius, Orationes, Πρὸσ Πλάτωνα ὑπὲρ τῶν τεττάρων 10:

ὁ μὲν γὰρ ἡσυχάζοντάσ τε καὶ τὸ ναυτικὸν θεραπεύοντασ, τοῦτο δ’ ἦν τὰ ὑπάρχοντα σώζοντασ, καὶ ἀρχὴν μὴ ἐπικτωμένουσ ἔφη περιέσεσθαι, ὁ δὲ τῶν τὰ πολλὰ πράττειν πεισάντων εἷσ ἦν. ἐν οἷσ ἄλλα τε πολλὰ καὶ ὁ εἰσ Σικελίαν ἡμαρτήθη πλοῦσ, ἐξ ὧν πλείουσ τῶν συμμάχων τοὺσ πολεμίουσ ἐκτήσαντο καὶ τελευτῶντεσ ἀπήλλαξαν ὡσ ἴσμεν. οὔκουν ὁ Περικλῆσ ἦν ὁ ποιήσασ οἰδεῖν καὶ ὕπουλον εἶναι τὴν πόλιν, οὐδὲ δι’ ὃν τῶν ἀρχαίων σαρκῶν, ὡσ σὺ φῂσ, ἐστερήθησαν, ἀλλ’ ὁ τὰσ ἐπιθυμίασ ἐπαύξων αὐτοῖσ καὶ τοῖσ τῶν Αἰγεσταίων χρήμασι δελεάζων καὶ τὴν Σικελικὴν τράπεζαν προξενῶν, ἅτε καὶ αὐτὸσ ὢν τοιοῦτοσ καὶ μηδαμοῦ στῆναι τῶν ἐλπίδων ἐῶν τὸν δῆμον, ἀλλ’ ἀεὶ μακρότερ’ αὐτοῖσ ὧν ἐβούλοντό τε καὶ ἐδέοντο ὑποτιθεὶσ καὶ τἀναντία τῷ Περικλεῖ πολιτευόμενοσ, μετὰ τὴν ἐκείνου τελευτήν. οὐκοῦν πρίν τινα τῶν ἀντιπάλων ἑλεῖν, ἕνα τῶν φίλων θηρεύσασ ἄγεισ, καὶ πέπονθασ ταυτὸν τῷ Πινδάρου Πηλεῖ, ὃσ τῆσ τε θήρασ διήμαρτε καὶ τὸν Εὐρυτίωνα φίλτατον ὄντα ἑαυτῷ προσδιέφθειρε. τὸ δ’ αὐτὸ κἀν τοῖσ ὕστερον οἶμαι Ἀδράστῳ τῷ Γορδίου φασὶ συμβῆναι. ἐγὼ τοίνυν περὶ μὲν Ἀλκιβιάδου τὰ νῦν οὐδὲν δέομαι λέγειν, ἀλλὰ καὶ τοῦθ’ ὑπ’ αὐτοῦ τοῦ λόγου προήχθην ἄκων εἰπεῖν· εἰ δὲ ἡ γεωμετρία καλὸν καὶ ἡ κατ’ αὐτὴν ἰσότησ, καὶ δεῖ μὴ τούτων ἀμελεῖν, εὑρίσκω τὸν Περικλέα τὴν ἰσότητα κάλλιστα τιμήσαντα οὐ μόνον ἐν τοῖσ ἰδίοισ, ἀλλὰ κἀν τοῖσ κοινοῖσ. ὅσον τε γὰρ χρόνον ἐν τῇ εἰρήνῃ προὔστη, μετρίωσ ἐξηγεῖτο, φησὶν ὁ τἀκείνου καλῶσ εἰδὼσ ‐ τοῦτο δ’ ἐστὶν ἐναντίον τοῦ βιαίωσ καὶ πλεονεκτικῶσ, ὧν σὺ κατηγορεῖσ ‐ ἐπειδή τε ὁ πόλεμοσ συνέστη, μόνοσ ᾔδει τί πράττουσιν ὑπάρχει σωθῆναι.