Aristides, Aelius, Orationes, Πρὸσ Πλάτωνα ὑπὲρ τῶν τεττάρων 196:

αὖθισ δ’ Ἰσοκράτησ σοφιστὰσ μὲν τοὺσ περὶ τὴν ἔριν καὶ τοὺσ, ὡσ ἂν αὐτοὶ φαῖεν, διαλεκτικοὺσ, φιλόσοφον δ’ ἑαυτὸν καὶ τοὺσ ῥήτορασ καὶ τοὺσ περὶ τὴν πολιτικὴν ἕξιν φιλοσόφουσ; ὡσαύτωσ δὲ καὶ τῶν τούτῳ συγγενομένων ὀνομάζουσί τινεσ. οὐ Λυσίασ Πλάτωνα σοφιστὴν καλεῖ καὶ πάλιν Αἰσχίνην; κατηγορῶν οὗτόσ γε, φαίη τισ ἄν. ἀλλ’ οὐχ οἵ γε ἄλλοι κατηγοροῦντεσ ἐκείνων τῶν ἄλλων ὅμωσ ταυτὸν τοῦτο προσειρήκασιν αὐτούσ. ἔτι δ’ εἰ καὶ Πλάτωνοσ ἐξῆν κατηγοροῦντα σοφιστὴν προσειπεῖν, τί τούτουσ γ’ ἂν εἴποι τισ; ἀλλ’ οἶμαι καὶ σοφιστὴσ ἐπιεικῶσ κοινὸν ἦν ὄνομα καὶ ἡ φιλοσοφία τοῦτ’ ἠδύνατο, φιλοκαλία τισ εἶναι καὶ διατριβὴ περὶ λόγουσ, καὶ οὐχ ὁ νῦν τρόποσ οὗτοσ, ἀλλὰ παιδεία κοινῶσ. τεκμηριοῖ δὲ καὶ Δημοσθένησ καὶ ἕτεροι μυρίοι. καὶ οὐ μόνον ἐν τοῖσ καταλογάδην οὕτω ταῦτ’ ἔχοντ’ ἐστὶν, ἀλλὰ κἀν τοῖσ ποιήμασιν. ἤδη μέντοι καὶ τοὺσ κακοτεχνοῦντασ ἐπισκώπτοντεσ καὶ τούτουσ ἔλεγον φιλοσοφεῖν, τὸν αὐτὸν τρόπον ὅνπερ καὶ τὸν σοφιστὴν ἐπὶ τὸ φαυλότερον ἤνεγκαν. αὐτὸσ τοίνυν Πλάτων ὁ μάλιστ’ ἀνθαψάμενοσ τούτου τοῦ προσρήματοσ καὶ φιλοσοφίαν τοῦτ’ εἰπὼν, τό θ’ αὑτοῦ καὶ Σωκράτουσ καὶ πρᾶγμα καὶ γράμμα, ὅμωσ κατ’ ἀμφότερα πεποίηται τοὺσ τρόπουσ αὐτῶν, τούσ τε γὰρ φιλοκάλουσ καὶ φιλομαθεῖσ ἐπιεικῶσ εὑρ́οι τισ ἂν αὐτὸν φιλοσόφουσ ὀνομάζοντα, ἐγγύσ τι τῆσ τῶν πολλῶν κλήσεωσ, καὶ πάλιν που διαιρούμενοσ τούτουσ ἰδίᾳ προσείρηκε φιλοσόφουσ, τοὺσ περὶ τὰσ ἰδέασ πραγματευομένουσ καὶ τῶν σωμάτων ὑπερορῶντασ. οὕτωσ οὔτε τοὺσ ἄλλουσ ἀφαιρεῖται τοὔνομα, ἀλλὰ δίδωσι κἀκείνοισ φιλοσοφεῖν, οἷσ τ’ ἰδίᾳ ταύτην ἀπέδωκε τὴν ἐπωνυμίαν οὐχ ἅπαντέσ εἰσιν οἱ φάσκοντεσ οὗτοι φιλοσοφεῖν, ἀλλ’ οἱ νῦν τῶν Πυθαγόρου καὶ Πλάτωνοσ σχεδὸν ὄντεσ λόγων·