Aristides, Aelius, Orationes, Πρὸσ Πλάτωνα περὶ ῥητορικῆς 8:

γνοίη δ’ ἄν τισ ἐκείνωσ, εἰ τὸ τῆσ ῥητορικῆσ ὄνομα ἐξελὼν τὸ τῆσ φιλοσοφίασ ἀντ’ ἐκείνου μεταλάβοι καὶ ἐπὶ τούτῳ πᾶσι τοῖσ αὐτοῖσ χρήσαιτο. καὶ μηδεὶσ μήτε ἀγροικίαν μήτε ψυχρότητα καταγνῷ τοῦ λόγου. μάλιστα μὲν γὰρ οὐ δή που δυοῖν ἐπιστήμαιν ἢ δυνάμεοιν τοῖσ μὲν τὴν ἑτέραν προϊσταμένοισ, οὐδ’ ἂν ὁτιοῦν βλασφημῶσιν εἰσ τοὺσ ἑτέρουσ, οὐδὲν ἄγροικον ὑπεῖναι φήσομεν, τοῖσ δ’ οὐδὲ τοῖσ αὐτοῖσ ἀμύνεσθαι δώσομεν· ἔπειτ’ οὐ τοῦ φορτικοῦ χάριν εἰρήσεται, ἀλλὰ τῆσ ἀποδείξεωσ, ἣν οὐδαμοῦ τούτοισ εἶναι φαμέν. "δοκεῖ τοίνυν μοι, ὦ Γοργία, εἶναι ἐπιτήδευμα τεχνικὸν μὲν οὒ, ψυχῆσ δὲ στοχαστικῆσ καὶ ἀνδρείασ, καὶ φύσει δεινῆσ προσομιλεῖν τοῖσ ἀνθρώποισ. "καλῶ δὲ αὐτοῦ ἐγὼ τὸ κεφάλαιον κολακείαν. "ταύτησ μοι δοκεῖ τῆσ ἐπιτηδεύσεωσ πολλὰ μὲν καὶ ἄλλα μόρια εἶναι, ἓν δὲ καὶ ἡ ὀψοποιικὴ, ὃ δοκεῖ μὲν εἶναι τέχνη, ὡσ δ’ ὁ ἐμὸσ λόγοσ, οὐκ ἔστι τέχνη, ἀλλ’ ἐμπειρία καὶ τριβή· "ταύτησ μόριον καὶ τὴν ῥητορικὴν ἐγὼ καλῶ καὶ τήν γε κομμωτικὴν καὶ τὴν σοφιστικὴν, τέτταρα ταῦτα μόρια ἐπὶ τέτταρσι πράγμασι. καὶ διὰ πάντων δὴ τῶν εἰρημένων, εἴ τισ οὕτωσ ἅπαντα τἄλλα κατὰ χώραν ἐῶν τὴν ῥητορικὴν εἰσ τὴν φιλοσοφίαν μεταλαμβάνοι, συμβαίνει δή που μηδὲν ἐμποδίζεσθαι τά γε ῥήματα. ἀλλ’ οὔτε τοῦτο ὑγιαίνοντοσ, οἶμαι, οὔτ’ ἐκεῖνο ἀποδεικνύντοσ. οὔτε γὰρ φιλοσοφίασ τῶν ὀψοποιίασ ὀνειδῶν οὐδὲν ἅψεται δήπουθεν, ἑώσ ἂν ἄλλο τι τὴν φύσιν ᾖ, οὔθ’ οἷσ ὀψοποιικὴν κακίζει τισ ἐξελέγχει ῥητορικὴν, ἑώσ ἂν μὴ δείξῃ τὴν ἀνάγκην, ὑφ’ ἧσ ταῦτα ὁμοίωσ ἔχει, πλὴν εἰ τοῦτ’ αὐτὸ ἱκανὸν ἡγήσατο εἰσ ἀνάγκην περιστῆσαί τινα τοῦ πῶσ ὀψοποιικὴ ῥητορικῆσ κεχώρισται λέγειν. καίτοι τοῦτο ὀκνῶ μὲν εἰπεῖν, οὐκ ἔχω δὲ μαθεῖν ὡσ οὐχ ὑβρίζοντόσ ἐστιν.