Aristides, Aelius, Orationes, Ἐπιστολὴ περὶ Σμύρνης

(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Ἐπιστολὴ περὶ Σμύρνης)

Αὐτοκράτορι Καίσαρι Μάρκῳ Αὐρηλίῳ Ἀντωνίνῳ σεβαστῷ καὶ αὐτοκράτορι Καίσαρι Λουκίῳ Αὐρηλίῳ Κομόδῳ σεβαστῷ Αἴλιοσ Ἀριστείδησ χαίρειν. πρότερον μὲν, ὦ μέγιστοι βασιλεῖσ, ἀγωνίσματα καὶ λόγουσ ἐκ διατριβῶν καὶ τοιαῦθ’ ὑμῖν ἀπέστελλον, νυνὶ δὲ ἑτέραν ὁ δαίμων ἔδωκεν ὑπόθεσιν. κεῖται Σμύρνα τὸ τῆσ Ἀσίασ ἄγαλμα, τῆσ δὲ ὑμετέρασ ἡγεμονίασ ἐγκαλλώπισμα, πυρὶ καὶ σεισμοῖσ ἐκτριβεῖσα. ὀρέξατε πρὸσ θεῶν χεῖρα, ὀρέξατε, ὅσην ὑμῖν πρέπει. Σμύρνα τοι μέγιστα δὴ τῆσ νῦν Ἑλλάδοσ εὐτυχήσασα καὶ πρὸσ θεῶν καὶ πρὸσ ὑμῶν, τῶν τε ἀεὶ βασιλέων καὶ τοῦ συνεδρίου κοινῇ, μέγιστα δὴ καὶ πέπονθε τῶν μνημονευομένων. ἓν δὲ ὅμωσ αὐτῇ κἀν τούτοισ ἐφυλάχθη παρὰ τοῦ δαίμονοσ ὡσπερεὶ σύμβολον σωτηρίασ· εἴδετε τὴν πόλιν, ἴστε τὴν ζημίαν. ἀναμνήσθητε ὧν ἐπὶ τῆσ πορείασ ἐφθέγξασθε ὁρῶντεσ εἰσ αὐτὴν, ἀναμνήσθητε ὧν εἴσω παρελθόντεσ, ὡσ διετέθητε, ὡσ διεθήκατε. οἱ μὲν Θεοξένια ἦγον, ὑμεῖσ δὲ ὡσ ἐν τοῖσ ἡμερωτάτοισ ὧν κέκτησθε ἀνεπαύεσθε. ποία προσβολὴ τῆσ ὄψεωσ οὐχ ἡδίουσ ὑμᾶσ ἐποίησε; τί τῶν πάντων ἐθεάσασθε σιγῇ καὶ οὐ μετὰ τῆσ πρεπούσησ ὑμῖν εὐφημίασ; ὧν οὐδὲ ἀπελθόντεσ ἠμνημονήσατε.

ἃ νῦν πάντα ἐν κόνει. μέμυκε μὲν ἐκεῖνοσ λιμὴν, οἴχεται δὲ ἀγορᾶσ κάλλη, κόσμοι δὲ ὁδῶν ἀφανεῖσ, γυμνάσια δὲ αὐτοῖσ ἀνδράσι καὶ παισὶ διέφθαρται· ναοὶ δὲ οἱ μὲν κεῖνται, οἱ δὲ κατέδυσαν· ἡ δὲ πρὸσ θέαν ὡραιοτάτη πόλεων καὶ τοῦ κάλλουσ ἐπώνυμοσ ἀνθρώποισ ἅπασιν ἀωρότατον θεαμάτων ἀποπέφανται, κολωνὸσ ἐρειπίων καὶ νεκρῶν. ζέφυροι δὲ ἐρήμην ἐπιπνέουσι. τὸ δὲ λειπόμενον πᾶν εἰσ ὑμᾶσ βλέπει, συναποβλέπει δὲ καὶ ἡ ἄλλη πᾶσα Ἀσία, ὑμῖν μὲν τἀγαθὰ νῦν τε καὶ ἀεὶ συνευχομένη, τῇ Σμύρνῃ δ’ ἔλεον παρ’ ὑμῶν, εἰ δὴ Σμύρνα γε τοὔδαφοσ. παράδοξον μὲν οὖν οἶδα ἐρῶν λόγον, οὐ μὴν ἀνόητόν γε, ὡσ οἶμαι. εἰ γὰρ καὶ ἀβούλητοσ ὑμῖν ἡ ὑπόθεσισ, τῆσ γε ἀγαθῆσ τύχησ ὑμῖν γέγονε, δούσησ ἀφορμὴν ἐφ’ ἧσ κάλλιστα δὴ καὶ φανερώτατα τῇ φύσει χρήσεσθε ἐπὶ πολλοῖσ καὶ μεγάλοισ οἷσ πρότερον ἐπεδείξασθε. μὴ γάρ μοι Λυσίμαχον ἔτι, μηδὲ Ἀλέξανδρον αὐτὸν, μηδὲ Θησέα καὶ μύθουσ, ἀλλ’ ὑμεῖσ οἰκισταὶ τῆσ πόλεωσ γένεσθε, ὑμεῖσ νέαν ἐξ ἀρχῆσ ἀποδείξατε, ὑμῶν γενέσθω πᾶσα καὶ δι’ ἁπάντων ἡ πόλισ, εἴτε ὡσ καλύπτραν βασιλίδων εἴτε ὡσ βασιλέων διάδημα εἴθ’ ὅπωσ βούλεσθε λογίσασθε, οὕτω σώσατε τὴν πόλιν. τίνασ οἰκιστὰσ, ποίουσ βασιλέασ οὐκ ἀποκρύψετε; ποίουσ οὐχ ὑπερβαλεῖσθε ὁρ́ουσ μεγαλοψυχίασ, ἃ χρόνῳ καὶ καθ’ ἕκαστον ἐκτήθη τῇ πόλει, ταῦθ’ ἑνὸσ οἰκισμοῦ ποιήσαντεσ γενέσθαι; καὶ ταῦτα οὐχ ὡσ συμβουλεύων εἶπον, οὐδ’ ὡσ ἀγνοοῦντασ διδάσκων, οὐχ οὕτωσ ἔκφρων γέγονα ὑπὸ τῆσ συμφορᾶσ, ἀλλά τοι καὶ εὔχεσθαι οὕτω νομίζουσιν ἄνθρωποι, Δὸσ νίκην Αἰάντι, καὶ νῦν αὖτέ με φῖλαι Ἀθήνη. ἐν ᾧ τοίνυν τρόπῳ τοῖσ θεοῖσ διαλεγόμεθα, ἐν τούτῳ καὶ ὑμῖν ἐπιστέλλειν ἀνεπίφθονον.

καὶ μὴν τοῖσ μὲν θεοῖσ εὐχόμεθα ὑπὲρ τούτων, ὑμῶν δὲ τῶν θειοτάτων ἀρχόντων δεόμεθα. καλὸν δέ που καὶ πρὸσ θεῶν καὶ πρὸσ ἀνθρώπων δεῖσθαι τὰ τοιαῦτα. ὅπωσ δὲ αὐτὸσ ἐξέφυγον ποθεῖτε ἴσωσ ἀκοῦσαι. ἡμέραισ τισὶ πρότερον τῶν συμβάντων ἐκίνησέ με ὁ θεὸσ καὶ κατέστησεν εἰσ χωρίον τι, καὶ προσέταξε κατὰ χώραν μένειν, οὗ δὴ καὶ διατρίβων τὰ συμβάντα ἐπυθόμην. πυθόμενοσ δὲ οὐκ εἶχον ὅπωσ ἡσυχάζοιμι ἐλείπετο δὲ ἄλλο μὲν οὐδὲν, οἶμαι, θεοὺσ δὲ καὶ ὑμᾶσ καλεῖν. διὰ ταῦτα οὔτε πρεσβείαν κοινὴν ἀνέμεινα οὔτ’ εἰσ ἕτερον βλέπειν ἠξίουν ὅ τι πράξειεν, ἀλλ’ ἡγούμενοσ εἴ τινι τῶν πάντων κἀμοὶ διαλέγεσθαι τὸ πρᾶγμα, ἐμαυτὸν ἔταξα διάκονον, ἀξιόχρεων εἶναι νομίσασ εἰ μή τι ἄλλο, ἀλλ’ ἀνακλαύσασθαι τὰσ τῆσ πόλεωσ συμφοράσ. ἕτεροι μὲν οὖν παρὰ βασιλεῦσιν ἰσχύσαντεσ δωρεὰσ εὑρ́οντο ἑαυτῶν πατρίσιν εὖ πραττούσαισ, ἐγὼ δ’ εἴ τι καὶ τοὐμόν ἐστι παρ’ ὑμῖν, αἰτῶ καὶ δέομαι ταύτην γενέσθαι τῇ πόλει τὴν χάριν, μὴ καθάπερ σκεῦοσ συντριβὲν ἐκριφῆναι καταγνωσθὲν ἀχρηστίαν, ἀλλ’ ἀναβιῶναι δι’ ὑμῶν. εἰσῄει δέ μοι καὶ τὸ τοῦ Σόλωνοσ, ὅν φασι τῆσ πολιτείασ καταλυθείσησ λαβόντα ἀσπίδα καὶ δόρυ καθῆσθαι πρὸ τῆσ οἰκίασ, βοηθεῖν μὲν οὐκ ἔχοντα, οἶμαι, ἐνδεικνύμενον δὲ ὡσ ἔχει γνώμησ. τὸ δ’ ἐμὸν καὶ πλέον. εἰ γὰρ καὶ μηδὲν ἔργῳ συντελεῖν εἶχον, τό γε τὴν ὑμετέραν φιλανθρωπίαν παρακαλεῖν εἰσ ἔργον ᾔδειν μοι καθιστάμενον, ὥστ’ οὐχὶ μάταια σπουδάσασθαι. καὶ μὴν ὅσα μὲν ἔξω πυλῶν οὐ πάνυ θράττει με, ἐπεὶ οὐδὲ τοῖσ προστάταισ συνέχαιρον, ἡνίκα περιειργάζοντο· δείσθω δ’ ὑπὲρ αὐτῶν ὁ βουλόμενοσ, οὐδὲν τό γε ἐμὸν κωλύει· ὅσα δ’ εἴσω περιβόλου καὶ παλαιὰ καὶ καινὰ τῆσ τε εἰσ ὑμᾶσ τιμῆσ καὶ ἅμα τῆσ παρ’ ὑμῶν ὑπομνήματα καὶ τῇ πόλει φιλοτιμίαν ἔχοντα πρόσ τε τοὺσ ὁμοτίμουσ καὶ τῶν ξένων τοὺσ εἰσαφικνουμένουσ, ἔτι δὲ τοῖσ ξένοισ ἁπάσησ τύχησ ἀφορμὴν καὶ παραμυθίαν, ἡδέωσ ἂν εἰσ ἐκείνην τὴν ἡμέραν ἀφικοίμην, ἐν ᾗ ταῦτα ἑστῶτα θεάσομαι. ὅταν γε μὴν ἐνθυμηθῶ κατ’ ἐμαυτὸν ὅτι τῶν πάλαι τισ αὐτοκρατόρων οὐ τῆσ ὑμετέρασ οἰκίασ, μηδὲ γὰρ εἰή τοῦτό γε, οὐδὲ γένοιτ’ ἂν ὑφ’ ὑμῶν οὐδενὸσ, ἀλλά τισ τῶν πρότερον πεττεύων, ὡσ λέγεται, μεταξὺ παρεφθέγξατο, μὴ βούλεσθαι Νασαμῶνασ εἶναι, ἔπειτα ἀπώλοντο οἱ Νασαμῶνεσ, οἶμαι περί γε ὑμῶν εἰκότωσ ἂν ἐλπίζειν ὅτι σπουδάζοντεσ καὶ τοῖσ ὑμετέροισ αὐτῶν ἤθεσι χρώμενοι, καὶ τοσοῦτον μόνον εἰπόντεσ καὶ προδείξαντεσ ὅτι βούλεσθε Σμύρναν εἶναι, ταχέωσ ἅπασιν ἡμῖν ὃ ποθοῦμεν δείξετε.

ἀλλὰ σεισμῶν ποτε καὶ λιμῶν συνεχῶν συμβάντων περὶ τὸν κάτω τόπον τοῦτον τῆσ Ἀσίασ, καί τινων καὶ χάσμασι διεφθαρμένων καὶ συμφορᾶσ πολυτρόπου κατεχούσησ τὰσ πόλεισ, καὶ σίτῳ καὶ χρήμασι καὶ τῷ μηδὲν προθυμίασ ἐλλείπειν ἔστιν ἃσ τῶν πόλεων διεσώσαντο, Χίουσ, Ἐρυθραίουσ, Τηίουσ, Ἁλικαρνασσέασ. ἔτι δὲ οὐκ ἀλλοτρίοισ χρῶμαι παραδείγμασιν, ἀλλ’ ὑμῶν αὐτῶν, ὅσην τῶν ἐν Ἰταλίᾳ πόλεων ἐπιμέλειαν. ἐποιήσασθε, ὥστε ἀναλαβεῖν αὐτὰσ τοῖσ ἅπασιν. ἐκείνασ μὲν τοίνυν πάλαι κεκμηκυίασ ἀνεκτήσασθε, Σμύρναν δὲ ἀρτίωσ μὲν ἀνθοῦσαν, ἀρτίωσ δὲ καταρρυεῖσαν, εἰσ πόλεων ἀριθμὸν αὖθισ καταστήσατε, πρότερον μὲν τὰ ἱερὰ κοσμήσαντεσ αὐτῆσ, νυνὶ δὲ τὸ πᾶν σχῆμα σώσαντεσ. ἀξία δὲ οὐ μόνον τῆσ ὄψεωσ χάριν ἡ πόλισ σωθῆναι, ἀλλὰ καὶ τῆσ εὐνοίασ ἣν παρὰ πάντα τὸν χρόνον εἰσ ὑμᾶσ παρέσχετο, συναραμένη μὲν τοῦ πρὸσ Ἀντίοχον πολέμου, συναραμένη δὲ τοῦ πρὸσ Ἀριστόνικον, πολιορκίασ τε ὑπομείνασα καὶ μάχασ οὐ φαύλασ ἀγωνισαμένη, ὧν ἔτι νῦν ἐν πύλαισ ἦν αὐτῇ τὰ ὑπομνήματα. ἔτι δὲ ἐσθῆτοσ δεῆσαν ὑμετέρῳ στρατοπέδῳ καὶ τοῦ στρατηγοῦ διεφθαρμένου τὸν μὲν στρατηγὸν κομίσαντεσ εἰσ τὴν πόλιν θάπτουσιν εἴσω τῶν νῦν πυλῶν, πρὸσ δὲ τοὺσ στρατιώτασ τοὺσ χιτῶνασ ἐνείμαντο ἀνὴρ ἀνδρὶ δούσ. τοιοῦτοι μὲν τὰ πρὸσ τοὺσ ἄρχοντασ ὑμᾶσ· πρὸσ δὲ τοὺσ ὁμοφύλουσ τίνεσ; πάντα μὲν οὐ μικρὸν ἔργον ἂν εἰή γράφειν. εἰσ ἃ τοίνυν τότε τοῖσ ἄλλοισ ἐπήρκει μία δὴ πόλισ οὐδ’ ἡτισοῦν αὐτῇ νῦν ἀξιόχρεωσ βοηθῆσαι.

πολλά τοι καὶ παρὰ τὴν αὑτοῦ σφίσιν ἄνθρωποσ φθέγγεται συμφορᾷ ληφθεὶσ, ἄλλωσ τε καὶ ἣν οὐδεπώποτ’ ἂν ἤλπισεν. ἡ δὲ παρ’ ὑμῶν ἐλπὶσ λείπεται. καὶ μὴν πρότερον μὲν ἀριστεῖα τῶν ἔργων ἐφέρετο, χώραν καὶ πανοπλίασ καὶ λάφυρα, οἷσ αὐτὴν ὑμεῖσ ἐτιμᾶτε, νῦν δὲ πρεσβεῖα συμφορῶν ἀνῄρηται παρὰ τοῦ δαίμονοσ, ὧν ὑμῖν ἡ λύσισ. ὃ δ’ ἁπάντων μάλιστα ἄξιον εἰπεῖν καὶ θαυμάσαι, τῆσ τύχησ τὴν μεταβολήν. τοῦ γὰρ νεὼ τοῦ νῦν καταδύντοσ οὕτω λαμπροῦ λέγεται τυχεῖν ὥστ’ ἀγῶνοσ γενομένου τὴν μὲν Ἀσίαν τῶν ἄλλων ἐθνῶν προκριθῆναι, τῶν δ’ ἐν τῇ Ἀσίᾳ πόλεων τὴν Σμύρναν τοσοῦτον ὥστε τὴν μὲν ἄλλην Ἀσίαν ἑπτὰ μόνασ ψήφουσ μεταλαβεῖν, τῇ δὲ πόλει τετρακοσίασ γενέσθαι μόνῃ. τοῦτο μὲν οὖν καὶ διὰ τῆσ Ἀσίασ κομίσαιτ’ ἂν ἴσωσ, ἂν ὑμῖν δοκῇ, ἡ δὲ τῶν ὅλων ἐπανόρθωσισ μόνων ὑμῶν, οἷσ οἱ θεοὶ τὰ τηλικαῦτα ἀπέδοσαν. ὅταν μὲν οὖν εἰσ τὸ τῆσ συμφορᾶσ μέγεθοσ ἀποβλέψω, οὐδείσ μοι δοκεῖ λόγοσ ἀρκεῖν, ἀλλὰ πάντ’ ἐλλείπειν τοῦ μετρίου, ὅταν δὲ εἰσ τὴν ὑμετέραν ἀρετὴν καὶ φύσιν καὶ τὸ πρόχειρον πρὸσ τὰσ εὐεργεσίασ, ἐπέρχεταί μοι δεδιέναι μὴ πλείω τῶν ἱκανῶν διειλέχθαι δοκῶ. οἶμαι μὲν οὖν οὐχ οὕτω τοῦτ’ ἔχειν· εἰ δ’ ἄρα, συγγνώσεσθε οἶδ’ ὅτι.

상위

Aristides, Aelius (아리스티데스, 아일리오스)

목록

SEARCH

MENU NAVIGATION