Aristides, Aelius, Orationes, Συμμαχικὸσ α#

(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Συμμαχικὸσ α#)

οὔτε Φιλίππου θαυμάσαι τισ ἂν, ὦ ἄνδρεσ Θηβαῖοι, τὰ εἰωθότα πράττοντοσ· πολὺ γὰρ πλείουσ ἐξαπατῶν ἢ τοῖσ ὅπλοισ κεχείρωται, ὃ καὶ νῦν καθ’ ὑμῶν ἐλπίζων πάρεστιν· ὅ τε δῆμοσ ὁ τῶν Ἀθηναίων τὴν εἰωθυῖαν ἑαυτῷ καὶ πάτριον τάξιν φυλάττων ἀπέστειλεν ἡμᾶσ δεῦρο, εἰ μὲν ἀγνοεῖτε, ἐν ὅτοισ εἰήτε διδάξοντασ, εἰ δ’ ἐπίστασθε, ὑφεξομένουσ τὴν βοήθειαν καὶ νὴ Δία δείξοντασ ὁμοῦ τοῖσ λόγοισ. ὑμέτερον δ’ ἐστὶ μὴ χείρουσ γενέσθαι τῆσ τύχησ, μηδ’ ὅσα μὲν καθ’ ὑμῶν ὁ καιρὸσ ἔχει συγκαταστῆσαι κύρια, ἃ δ’ ἀντίρροπα τούτων ὑπάρχει προεμένουσ ὕστερον ζητεῖν. ἓν μὲν οὖν εὖ ποιῶν ὡμολόγηκε Φίλιπποσ, τὰ πολλὰ ταῦτα καὶ θαυμαστὰ ἃ διεξῄεσαν ἀρτίωσ οἱ πρέσβεισ, αὐτοῦ χάριν, οὐχ ὑμῶν εἰργάσθαι· οὐ γὰρ ἂν ἐνταῦθ’ ἔληγεν οὐδ’ ᾔτει ταῦθ’ ἅπερ νυνί. ὑμεῖσ δ’ εἰ μὲν ἴσα ἀντ’ ἴσων ἀποδώσειν μέλλετε, οὐ νεμεσῶμεν, ἀλλ’ ἔστω ταυτὸν ἐκείνῳ τὸ δοκοῦν καὶ ὑμῖν δίκαιον· εἰ δ’ ἡ χάρισ δουλεύειν ἐστὶν, οὐδέτερόν μοι δοκῶ γιγνώσκειν, οὔθ’ ὁποῖον τοιοῦτον ἐκεῖνοσ ὑμᾶσ εὖ πεποίηκεν οὔθ’ ὅ τι τοσοῦτον μέμψασθε ὑμῖν αὐτοῖσ, ὥστε τοσαύτην ἐθελοντὰσ δοῦναι δίκην. σκέψασθε δ’ εὐθὺσ ἀπ’ αὐτοῦ τούτου τὸ διάφορον τῆσ πρεσβείασ ἑκατέρασ. Φίλιπποσ μὲν γὰρ ἀπέσταλκεν, αὑτῷ βοηθεῖν ἀξιῶν ὑμᾶσ, ἡμεῖσ δ’ ἥκομεν αὐτοὶ βοηθεῖν ὑμῖν ἐθέλοντεσ, ἐὰν δέχησθε. ὅτι δ’ οὐδὲν καινὸν οὐδ’ ἔξω τῶν εἰωθότων πράττομεν, ἕν τι τῶν πᾶσι γνωρίμων ἀναμνήσθητε. ὅτε γὰρ πρῶτον ἀπηλλάγητε Λακεδαιμονίων μετὰ τὴν πολλὴν ἐκείνην φιλίαν καὶ συνήθειαν, ἣν οὐχ ὑμεῖσ ἐλύσατε, ἀλλ’ ἐκεῖνοι, ταυτὸν Φιλίππῳ διανοηθέντεσ περὶ ὑμῶν, τότε τῶν πάντων Ἑλλήνων οὐδεὶσ, οὔθ’ ὅσοι τὴν Εὐρώπην οἰκοῦσι λέγω οὔθ’ ὅσοι τὴν Ἀσίαν, μεθ’ ὑμῶν ἐγένοντο πλὴν ἡμῶν τουτωνί· τοσοῦτον εἰσ τὸ πρόσω προβέβηκε τὸ νῦν παρόν.

τότε μὲν γὰρ ὑμῶν ἐλθόντων ὡσ ἡμᾶσ ὑπηκούσαμεν, νυνὶ δ’ ἥκομεν αὐτεπάγγελτοι, τὴν τῶν παρ’ ὑμῶν συμβούλων τάξιν εἰληφότεσ, εἰ δὲ βούλεσθε, προειληφότεσ. τοσοῦτον γὰρ ἡμῖν εἶναι δοκεῖ τὸ περιὸν τῶν φόβων ἁπάσῃ τῇ Ἑλλάδι ὥστε ἀγαπητὸν ποιούμεθα, εἰ καὶ προσδεηθείσ τισ οἱο͂́σ τε ἔσται πεῖσαι τοὺσ ὑπολοίπουσ ἐθελῆσαι σωθῆναι. καὶ ταῦτ’ οὐ νῦν πρῶτον γιγνώσκομεν, ἀλλὰ καὶ κατὰ τὴν τοῦ βαρβάρου τὸ πάλαι στρατείαν ἅπαντασ ὅσουσ οἱοῖ́ τ’ ἦμεν ἐπηγείραμεν, καὶ οὐκ ᾐσχυνόμεθα ὑπὲρ τῶν κοινῇ συμφερόντων δεόμενοι. πρὸσ μὲν οὖν τοὺσ ταὐτὰ γιγνώσκοντασ ἡμῖν βραχὺσ ἀρκεῖ λόγοσ καὶ τοσοῦτοσ ἴσωσ, ὅτι τοὺσ ἱππέασ καὶ τοὺσ ὁπλίτασ κατελείπομεν· πρὸσ δὲ τοὺσ οὔπω τοῦ μέλλοντοσ οὐδὲν ἐνθυμουμένουσ, ἀλλ’ ἔτι τῆσ ἀπάτησ καὶ τῶν ἐλπίδων ὄντασ, ἓν μὲν ἐκεῖνο λέγω, ὅτι καὶ τοὺσ λόγουσ αὐτοὺσ βλάβοσ ἡγοῦμαι τοῖσ πράγμασιν, εἰ μή τισ αὐτοὺσ ὡσ εἰσ ἐλάχιστον καταστήσει· ἔπειθ’ ὅσα καιρὸσ ἤδη δίειμι. εἰ μὲν ἐν ὑμῖν πρώτοισ ὁ Φίλιπποσ ἐκρίνετο, τῶν μὲν ἄλλων Ἑλλήνων εὐτύχημ’ ἂν ἦν· τοῦτο δ’ ὑμῖν ἴσωσ εἶχε κίνδυνον, οὐχὶ προειδόσιν οὐδ’ ἑορακόσιν ἔξω τὸν τρόπον αὐτοῦ. νῦν δὲ τὰ τῶν ἄλλων πταίσματα ὑμῖν ἐν εὐτυχίασ γενέσθω μέρει, καὶ τοὺσ λόγουσ τοὺσ παρ’ ἀμφοτέρων ἀνελόντεσ τοῖσ ἔργοισ τοῖσ ἐκείνου πιστεύσατε. ὡσ μὴ ὤφελε μὲν τοιαῦτα ὑπάρχειν τοῖσ Ἕλλησιν ἀπ’ ἀλλήλων παραδείγματα, ἀλλὰ πάντασ ἐν ἡσυχίᾳ μετ’ εὐδαιμονίασ τὰσ πόλεισ οἰκεῖν. τὸ δὲ μηδ’ ἐξ ὧν ἑοράκαμεν ἀξιοῦν πεπαιδεῦσθαι πᾶσα ἂν εἰή συμφορά. ἦν ὅτ’ ἦσαν Ὀλύνθιοι. τούτοισ πῶσ ἐχρῆτο Φίλιπποσ; ἐγὼ μὲν οἶμαι φιλανθρωπότερον ἢ ’κείνοισ ἦν δεομένοισ. καὶ πάντα μὲν τίσ ἂν εἴποι; ἀλλ’ εἶχον μὲν τὸν Ἀνθεμοῦντα τῆσ ἐκείνου χώρασ, οὗ μηδ’ ἐπιβῆναι πρόσθεν αὐτοῖσ ἦν. οὕτω δὲ πλείω λόγον τῆσ πρὸσ ἐκείνουσ φιλίασ ἢ τῆσ πρὸσ ἡμᾶσ ἔχθρασ ἐποιεῖτο ὥστε Ποτίδαιαν ἡμῶν ἀποστερήσασ ἐκείνοισ ἔδωκε, καὶ τὸν μὲν κίνδυνον αὑτοῦ, τὸ δ’ ἆθλον ἐκείνων ἐποιήσατο. τί οὖν ἐλυσιτέλησε τοῖσ Ὀλυνθίοισ ταῦτα;

ἦ καλούσ τινασ ἤνεγκε τοὺσ καρπούσ; ἀλλ’ ὁ πρόσθεν ἃ μηδεὶσ ᾔτει διδοὺσ, οὗτόσ ἐστιν ὁ μηδὲν ὕστερον λιπὼν αὐτοῖσ, ἀλλ’ ἀντὶ μὲν τοῦ τότε δοῦναι τὴν Ποτίδαιαν αὐτοὺσ οὐ παραδοὺσ ἑτέροισ, ἀλλ’ ἀνελὼν ὅλωσ, ἀντὶ δὲ τοῦ στῆσαι τὴν πλεονεξίαν ἐν Ὀλύνθῳ δύο καὶ τριάκοντα πόλεισ ἐπιλαβὼν καὶ τὴν Σκυθῶν ἐρημίαν τοῖσ ἐπὶ Θρᾴκησ Ἕλλησι ποιήσασ. καίτοι πρὸσ θεῶν πόσου ποτ’ ἂν ἡγεῖσθε πρίασθαι τοὺσ Ὀλυνθίουσ, ἡνίκ’ ἀπώλλυντο καὶ τὰ πολλὰ καὶ δεινὰ ἐκεῖνα ἔπασχον, ἐκγενέσθαι γνῶναι ταῦθ’ ἑαυτοῖσ πρότερον καὶ βουλεύσασθαι βέλτιον περὶ τῶν πραγμάτων; ἐγὼ μὲν οἶμαι τοῦ παντόσ. τοῦτο τοίνυν ἐκείνοισ μὲν, ὡσ ἐοίκεν, οὐκ ἐξεγένετο, ἀλλ’ ἅμ’ ἐγίγνωσκον καὶ ἀπολώλεσαν. ὑμεῖσ δ’ ἑώσ ἐστὲ κύριοι, χρήσασθε τῷ παραδείγματι καὶ μὴ βούλεσθ’ ἑτέροισ αὐτοὶ γενέσθαι τῶν ὁμοίων. ἀλλ’ ὅταν ὑμῖν τὸ Τιλφωσσαῖον καὶ ἡ τῶν Φωκέων χώρα θαυμαστόν τι κέρδοσ φαίνηται, τότε τὴν ὑμετέραν αὐτῶν πόλιν καὶ χώραν καὶ ἱερὰ καὶ τάφουσ καὶ ἔθη καὶ δόξαν καὶ πάνθ’ ὅσα τοιαῦτ’ ἂν εἴποι τισ ἀντιθέντεσ κρίνετε, καὶ ἐρωτᾶτε ὑμᾶσ αὐτοὺσ, εἰ οὐ πλείονοσ ἄξια· ὧν πάντων, εἰ πρὸσ ἐκεῖνα βλέψετε, στέρεσθαι πρόκειται. ἄτοπον γὰρ τοῖσ μὲν δανείζουσι μὴ ὅπωσ χάριν ἔχειν, ἀλλὰ μηδὲ προσελθεῖν ἐθέλειν πρῶτον, ἂν ἐπὶ πολλῷ τοῦτο ποιῶσι, τοῖσ δ’ ἐπὶ τοιούτῳ τῷ τέλει χαριζομένοισ καὶ τοσαῦτ’ ἀνταπαιτοῦσι μὴ μῖσοσ μηδ’ ἀπιστίαν ἀξιοῦν παρὰ πάντων ὀφείλεσθαι. ἐνθυμεῖσθε δὲ τοῖσ τῶν Ὀλυνθίων ὁμοιοῦντεσ τὰ ὑμέτερ’ αὐτῶν, πλὴν τῆσ τύχησ. μὴ γὰρ εἰ τὰ ὀνόματα ἕτερα τῶν χωρίων, τά γε πράγματα ἡγεῖσθε διαφέρειν. ἀλλ’ ἢ ἔδωκεν ἐκείνοισ δωρεὰσ ὥσπερ ὑμῖν, ἢ οὐκ ἔδωκε; καὶ πολλάσ. καὶ συνήνεγκεν ἐκείνοισ εἰσ τέλοσ, ἢ οὐ συνήνεγκε; φέρε δὴ κἀκεῖνο σκέψασθε πῶσ αὖ πρὸσ ἡμᾶσ εἶχον κατ’ ἐκείνουσ τοὺσ χρόνουσ οἱ Ὀλύνθιοι. ὡσ ἂν μάλιστα Φίλιπποσ ηὔξατο, προσθήσω δὲ καὶ διέθηκεν· ἠπίστουν, ἐμίσουν, οὐδ’ ὄνομ’ ἠνείχοντο. τί οὖν;

ἐπεὶ πρὸσ τὸν εὐεργέτην ἐκινδύνευον καὶ περιειστήκει κακῶν αὐτοὺσ Ἰλιὰσ, τίνεσ αὐτοῖσ ἧκον εἰσ σωτηρίαν; οὐδένεσ οὔτε πρὸ ἡμῶν οὔτε μεθ’ ἡμᾶσ. ἀλλ’ ἐνταῦθα καὶ κάλλιστα ἐδείχθη τὸ μέσον τῆσ τε ἡμετέρασ καλοκἀγαθίασ καὶ τῆσ ἐκείνου πλεονεξίασ. οἱ μὲν γὰρ ἐν ἐχθρῶν μοίρᾳ κριθέντεσ ὑπ’ αὐτῶν, ἡνίκ’ ἀληθινῶν φίλων ἐδέησε, παρῆμεν πρῶτοι καὶ μόνοι, ὁ δὲ πάντ’ ἐλάττω διδοὺσ ἢ ἐβούλετο, οὑτοσὶ πάντα συλλαβὼν εἶχεν, αὐτοὺσ, τὰ ὅπλα, τὴν πόλιν, τὴν χώραν· καὶ διὰ μέν γε Φίλιππον ἠρήμωνται, διὰ δὲ τὴν ἡμετέραν ἀρετὴν οἱ διαφυγόντεσ Ἀθήνησι σώζονται. ἆρ’ οὐχ ἡμεῖσ πολέμιοι βελτίουσ ἢ Φίλιπποσ φίλοσ καὶ πλείω χάριν ἡμῖν τῆσ ἔχθρασ ἢ Φιλίππῳ δεῖ τῶν εὐεργεσιῶν ἔχειν; καὶ μὴν οὐδ’ ἐκεῖνό γ’ ἔστ’ εἰπεῖν ὡσ ὑμεῖσ τι τοιοῦτον ἐνδείξεσθε φιλανθρώπευμα Φιλίππῳ, διὸ καὶ παρὰ τὴν ὑπάρχουσαν φύσιν αὐτῷ φείσαιτ’ ἂν ὑμῶν. οὔτε γὰρ τῆσ ἀξίασ τῆσ ὑμετέρασ τοὺσ ἔξω θαυμάζειν οὔθ’ ὑπερβάλλοισθ’ ἂν Ἀμφιπολίτασ καὶ Πυδναίουσ, ὧν οἱ μὲν ἔθυον ὡσ θεῷ, οἱ δὲ τοῦ πατρὸσ αὐτοῦ νεὼν εἶχον δεικνύναι. ἀλλ’ ὅμωσ τοὺσ μὲν ἐξέβαλεν, ἡνίκ’ αὐτῶν ἦν διακορὴσ, τοὺσ δ’ ἀπέσφαττεν ἐν τῷ νεῷ τοῦ πατρὸσ, ὀμνὺσ ἔτι, καὶ τὰσ σπονδὰσ αἱ σφαγαὶ κατελάμβανον. καίτοι μὴ νομίζετ’ αὐτὸν τοῖσ μὲν ἔξω Πυλῶν καὶ τοῖσ ἐπὶ Θρᾴκησ ἐποικοῦσιν οὕτω χαλεπῶσ ἔχειν καὶ φθονεῖν, οἳ τίνοσ αὐτοὺσ εἶναι δεῖ σκοποῦντεσ ἀεὶ διαγεγόνασιν, ὑμῶν δὲ τῶν σὺν ἡμῖν τοῖσ Ἕλλησιν ἐξεταζομένων καὶ ὧν οἱ τῶν Ἑλλήνων ποτ’ ἄρχοντεσ μίαν πληγὴν οὐχ ὑπήνεγκαν μηδένα ποιεῖσθαι λόγον, ἀλλ’ ἡδέωσ ἂν ἄμεινον ὁρᾶν πράττοντασ ἢ ’κείνῳ συμφέρει· οὐχ οὕτω ταπεινὸν οὐδὲν σύνιστε ὑμῖν αὐτοῖσ, ὥστε ἢ μὴ δεῖσαι τὸν Φίλιππον, ἢ μὴ πιστεύειν ἐκείνῳ τοῦτ’ ἐνεῖναι πρὸσ ὑμᾶσ, ἀλλ’ ἐξ ὧνπερ ἡμᾶσ, ἐκ τῶν αὐτῶν οἶμαι καὶ ὑμᾶσ κρῖναι πολεμίουσ. ἡμᾶσ τε γὰρ οἶδεν οὐδαμῶσ ἂν ὑπείξοντασ ἐν δούλων μοίρᾳ ὑμᾶσ τε ἑτέρουσ τοιούτουσ ὑπολαμβάνων ἐχθροὺσ εἰκότωσ ἡγεῖται. εἰ μὲν οὖν οὐδ’ ἐφ’ ἡμᾶσ ἔρχεται, ἀλλὰ ψεύδεται κατὰ τοῦτο τὸ μέροσ, θάτερον αὐτῷ πιστεύετε, ὡσ οὐδὲν ὑμῖν γε ὑπεναντίον πράξει·

εἰ δ’ οἷσ γε ὡμολόγηκεν οὐκ εἰκὸσ ἀπιστεῖν, τοῖσ αὐτοῖσ καὶ περὶ ὧν ἔξαρνόσ ἐστιν ἐλέγχεται. ὥστε δυοῖν θάτερον, εἰ μὲν οὐ πολεμήσετε, δουλεύσετε, εἰ δ’ οὐκ ἀξιώσετε δουλεύειν, πολεμήσετε. καὶ μὴν εἰ μὲν τὸ φιλανθρώπωσ ἔχειν ποτὲ κωλύει τὰσ ἐπιβουλὰσ, οὐδὲ πρὸσ ἡμᾶσ αὐτῷ νῦν ἐστι πόλεμοσ, ἐπεὶ καὶ ἡμῖν αἰχμαλώτουσ ποτ’ ἀφῆκε καὶ φιλίασ συνέθετο· εἰ δ’ ἡ πλεονεξία δεινὸν, τί λέγειν δεῖ τοὺσ Φωκέασ; οὐ γὰρ ὑπὲρ τῶν ὑμῖν συμφερόντων ἀνεῖλε τοὺσ Φωκέασ, οὒ, ἀλλ’ ἀφορμῆσ ἕνεκα τοῖσ αὑτοῦ πράγμασιν, οὐδ’ ἵν’ ὑμᾶσ ἰσχυροτέρουσ ποιήσειεν, ἀλλ’ ἵνα τοὺσ Ἕλληνασ ἀσθενεστέρουσ κοινῇ, εἰ μὴ καὶ δύο καὶ τριάκοντα πόλεισ ἐπὶ Θρᾴκησ ὑπὲρ ὑμῶν ἀνῃρηκέναι φήσει, καὶ Θετταλίαν ἅπασαν ἔχειν φρουραῖσ καὶ τετραδαρχίαισ κατειληφὼσ, ἵν’ ὑμεῖσ ἀκριβῶσ τὴν πολιτείαν φυλάττητε, καὶ Μεγάροισ ὑπὲρ ὑμῶν ἐπιχειρῆσαι, καὶ τὴν Εὔβοιαν ἀφαρπάζειν δι’ ὑμᾶσ, καὶ τἀν Πελοποννήσῳ σκευωρεῖσθαι καὶ σφαγὰσ ποιεῖν, ἵν’ ὑμεῖσ ὡσ ἥκιστα κινδυνεύητε, καὶ Παίοσί γε καὶ Τριβαλλοῖσ καὶ τοῖσ ἔξω τῶν ἄρκτων ἐνοχλεῖν καὶ πᾶσιν ἀνθρώποισ παρέχειν πράγματα, ἵν’ ἡ τῶν Θηβαίων πόλισ εὐθενῇ καὶ μηδὲν αὐτῇ φοβερόν ποτ’ ἐκ τῆσ ὑπερορίασ ἐπιστῇ, καὶ νῦν ἐπ’ Ἀθηναίουσ ὑπὲρ ὑμῶν ἔρχεται· πάνυ γε ὡσ ἐκ τῶν ἄλλων δείκνυται. τί ποτ’ οὖν βουλόμενοσ οὐ προσομολογεῖ τὸ καθ’ ὑμῶν, ἀλλ’ ἀποκρύπτεται; μάλιστα μὲν, ὦ ἄνδρεσ Θηβαῖοι, Φίλιπποσ ἐξῄρηκε τοὺσ κήρυκασ ἐκ τῶν πολέμων καὶ μέχρι τοῦ θεάτρου μόνου χρῆται. ἡγεῖται γὰρ, οἶμαι, πολλὴν εἶναι φλυαρίαν ἐν μὲν τοῖσ γυμνικοῖσ· ἀγῶσι μὴ προλέγειν τὰ παλαίσματα μηδὲ τί δεῖ φυλάξασθαι, ἐν δὲ κατασκευῇ πολέμου καὶ συστάσει πραγμάτων προπέμπειν τὸν κωλυτὴν ὥσπερ δεδοικότα ὑπὲρ τῶν πολεμίων. οὔκουν οὔτ’ Ὀλυνθίοισ προεῖπεν ἃ ἐβούλετο, πρὶν ὥσπερ τι νόσημα αὐτῶν καὶ δὴ τῶν σωμάτων ἥπτετο, εἴσ τε Φωκέασ παριὼν τὴν τοῦ φίλοσ αὐτοῖσ ἔρχεσθαι δόξαν προκαθίει. εἰ μὲν οὖν, οἶμαι, καὶ νῦν ὑμῖν οἱο͂́σ τ’ ἦν σιωπῇ προσελθεῖν, πλείστου τοῦτ’ ἂν ἐτιμήσατο, ἐπεὶ δ’ ἀναγκαῖον ἦν φανερὸν γενέσθαι διὰ τῆσ Βοιωτίασ βαδίζοντα, τὰ μὲν τῆσ ἀνάγκησ ἥττηται, τὰ δὲ τῇ φύσει χρῆται, καὶ φησὶν ἐφ’ ἡμᾶσ ἔρχεσθαι, οὐχ ἵν’ ἐξείπῃ τὸν πόλεμον τὸν πρὸσ ἡμᾶσ, ἀλλ’ ἵνα τὸν πρὸσ ὑμᾶσ ἐπικρύψηται, νομίζων οὐ μικρὸν διαφέρειν πρὸσ ἀμφοτέρουσ, ἢ πρὸσ τοὺσ ἑτέρουσ ἀγωνίζεσθαι.

ἂν δὲ δὴ καὶ τοῦτ’ αὐτῷ προσυπάρξῃ τὸ πρὸσ οὓσ ἔδει κινδυνεύειν αὐτὸν μεθ’ ἡμῶν ὄντασ, μετὰ τούτων ἡμῖν ἐπέρχεσθαι θαυμαστὸν εἶναι τὸ εὑρ́ημα. διὰ ταῦτ’ ἐκεῖνο μὲν ὡμολόγηκε, τοῦτο δ’ ἀρνεῖται. πρὸσ δὲ τούτοισ ὑπελάμβανεν, εἰ μὲν ἄντικρυσ ὑμῖν πολέμου νόμῳ συμπλέκοιτο, ἡμᾶσ ἀφίξεσθαι καὶ διακωλύσειν, εἰ δὲ διαστήσαι τὰσ πόλεισ, ὑμᾶσ μὲν ἕξειν πρὶν ἀντᾶραι, πρὸσ δὲ ἡμᾶσ παρατάξεσθαι μόνουσ. πράττει δὲ οὐ νῦν πρῶτον τοῦτο, ἀλλ’ ἐξ ἅπαντοσ τοῦ χρόνου καὶ διὰ πάντων πραγμάτων, ὅπωσ μηδέποθ’ αἱ πόλεισ ἐν ταὐτῷ γενήσονται· ἐπεὶ καὶ τῶν περὶ Φωκέασ τότε πραγμάτων προϊόντων εἰσ χρόνον, προειδὼσ ὅτι χρήσεσθε ἡμῖν συμμάχοισ ὥσπερ εἰώθειτε, ἀμφοτέρουσ ἐξέκρουσεν, ἡμῖν μὲν εἰρήνην προβαλὼν, ὑμᾶσ δ’ ὡσ φίλουσ προσέμενοσ. τότε μὲν τοίνυν ἀρχαϊκῶσ ἀμφότεροι καὶ φαύλωσ ὑπήχθημεν, νῦν δὲ φανῶμεν μὴ χείρουσ ἐκείνου λογίζεσθαι. ἀλλ’ ὅμωσ ἀπαιτεῖ χάριν ὑμᾶσ τῆσ αὑτοῦ πλεονεξίασ αὐτὸσ ἅπασαν ἀνῃρηκὼσ τὴν χάριν. ὃσ γὰρ ἀνθ’ ὧν τότε μικρὸν ἔδωκε, νῦν ἥκει πάνθ’ ἁπλῶσ ὑμᾶσ ἀφαιρησόμενοσ, τίν’ αὑτῷ λέλοιπε παρ’ ὑμῖν χάριν; ὥσπερ ἂν εἰ καὶ Φωκέασ ἐπιχειροῖ χάριν ὧν πεπόνθασιν ἀπαιτεῖν. οὐ γὰρ εἰ καὶ Φωκέασ ἀνεῖλε, διὰ τοῦθ’ ὑμῖν εὐμενῶσ ἔχειν αὐτὸν ἡγεῖσθαι προσήκει, ἀλλ’ ὅτι καὶ Φωκέασ ἀνεῖλε καθ’ ὑμῶν, καὶ νῦν ὑμῖν ὡσ τότ’ ἐκείνοισ βούλεται χρῆσθαι καὶ φυλάξασθαι καὶ μὴ δι’ ἐκεῖνα καὶ ταῦτα συγχωρεῖν, ἀλλ’ ἐκ τῶν νῦν τούτων κἀκεῖνα μισῆσαι. ἀλλὰ μὴν πρόσ γε τὰσ αἰτίασ καὶ τὰσ διαβολὰσ, αἷσ ἐχρήσαντο καθ’ ἡμῶν οἱ πρέσβεισ, ἐνθυμεῖσθ’ ὅτι πρῶτον μὲν ἑαυτοῖσ περιπίπτουσιν, εἰ τἀληθῆ λέγουσιν.

‐ οὕτω γὰρ καὶ λέγειν ἄξιον περὶ αὐτῶν ‐ ἀλλὰ νομίζειν τοὺσ μὲν τῶν Ἑλλήνων πρὸσ ἀλλήλουσ πολέμουσ καὶ τὰ ἐγκλήματα ταῖσ στάσεσι προσεοικέναι, καὶ δεῖν μάλιστα μὲν, εἰ οἱο͂́ν τε, σκοπεῖν ὅπωσ μὴ συμβήσεται, εἰ δ’ ἄρα, τὴν ταχίστην ἀπαλλάττεσθαι, τὸν δὲ πρὸσ τοὺσ βαρβάρουσ καὶ πάλαι κακόνουσ πόλεμον φύσει προσειρῆσθαι, καὶ μὴ καιρῶν εἶναι ταῦτα νοσήματα καὶ φορὰν, ἀλλ’ ἀθανάτουσ ἑστάναι τούτων τοὺσ ὁρ́ουσ, ὥσπερ ὅταν τῳ χρέοσ ὀφείληται. εἰ γὰρ ἡμεῖσ ἀλλήλων ἔχομέν τι κατηγορῆσαι, ἡμῶν ταῦτ’ ἂν εἰή πρὸσ ἀλλήλουσ διαφορὰ, ἀλλ’ οὐ τοῦ μηδὲν μετέχοντοσ τῶν ἐγκλημάτων. ὥστ’ οὐκ ἐκεῖνον πέμπειν ὡσ ὑμᾶσ παροξυνοῦντα προσῆκεν, ἀλλ’ ὑμᾶσ εἴπερ ᾤεσθε δεῖν μνησικακεῖν, κἀκεῖνον καὶ πάντασ ὅσουσ ἠδύνασθ’ ἐφ’ ἡμᾶσ καλεῖν. ὅτε δ’ αὐτοὶ καθ’ ὑμᾶσ αὐτοὺσ σωφρονεῖν ἐπίστασθε, πῶσ ἐκείνῳ γε ταράττοντι προσέξετε; εἰ μὴ τοῦτό τισ εἴποι, ὡσ ὑπὲρ μὲν ὑμῶν αὐτῶν πράωσ οἴσετε, ὑπὲρ δ’ ἐκείνου μνησικακήσετε, καὶ ταῦτ’ ἐν οἷσ ὑμεῖσ, οὐκ ἐκεῖνοσ, ὕβρισθε, εἴ γε δεῖ τι τούτων εἰπεῖν. ἔπειτα κἀκεῖνο σκοπεῖτε, ὅπωσ μὴ ἅμα θ’ ὑμεῖσ ὀργιζόμενοι φανήσεσθε καὶ τὴν δίκην παρ’ ὑμῶν αὐτῶν εἰληφότεσ, καὶ τοσούτῳ χείρουσ ἡμῶν περὶ ὑμᾶσ αὐτοὺσ γεγενημένοι, ὥσθ’ ἡμεῖσ μὲν ἥκομεν συσσώζειν ὑμῖν ὄντεσ ἕτοιμοι τὰ πράγματα, ὑμεῖσ δὲ ‐ τί δ’ ἄν τισ λέγοι τὸ βλάσφημον; καὶ γὰρ εἰ μὲν τούτων ἕνεκα ὅσα πώποθ’ ὑμεῖσ ἐμέμψασθε καὶ δι’ ἅ φασι δεῖν ὑμᾶσ ἀγανακτεῖν ὁ Φίλιπποσ ἐπέρχεται, δῶμέν τι λέγειν τούτοισ· εἰ δ’ ὑπὸ τοῦ μὴ δύνασθαι κατέχειν ἑαυτὸν, δειξάτω Πύθων, εἰ καὶ ὑμῶν αὐτῶν τι τοσοῦτον κατεγνώκατε, ὥστε μνησικακοῦντεσ ὑμῖν αὐτοῖσ ὀρθῶσ ἂν ἡγεῖσθαι βουλεύεσθαι. χωρὶσ δὲ τούτων ἅπαντασ ἂν οἶμαι συμφῆσαι τὸ μὲν ἡμᾶσ ὄντασ Ἕλληνασ καὶ ὁμοφύλουσ ἐρίζειν πρὸσ ἀλλήλουσ ὑπὲρ ἀρχῆσ καὶ τάξεωσ ἀνεπίφθονον εἶναι καὶ τῶν νενομισμένων, τὸν δ’ ὅλωσ ἀλλότριον μηδεμιᾶσ ὀργῆσ μηδ’ ἔριδοσ χρῆναι προσίεσθαι, ἀλλὰ τὸν αὐτὸν τρόπον ὥσπερ ἂν εἰ δύ’ ἀδελφοὶ πρωτείων ἠμφισβήτουν ἐν σφίσιν αὐτοῖσ, ἕν γ’ ἂν ἐκεῖνο ταυτὸν ἐγίγνωσκον, εἴ τισ ξένοσ καὶ μηδὲν προσήκων ἐβιάζετο, κοιναῖσ ταῖσ θύραισ ἀποκλείειν, οὕτωσ ἐπὶ τῶν Ἑλληνικῶν μηδενὶ τῶν ἔξωθεν λαβὴν εἶναι τὰ καθ’ ἡμᾶσ αὐτοὺσ ἀπόρρητα· ὅλωσ δ’ εἰ μὲν ἔξεστι μνησικακεῖν, δίκαιον μὲν οὒ, χρῆσθε δ’, εἰ βούλεσθε, τούτῳ·

εἰ δὲ κρείττων ὁ καιρὸσ τῆσ τοιαύτησ μικροψυχίασ, ἐπὶ θάτερα συμβούλῳ τῷ Φιλίππῳ χρησώμεθα καὶ νομίσωμεν ἥκειν αὐτὸν οἱο͂ν ἀκούσιον διαλλακτήν. ἡμῖν μέν γε εἰ μηδὲν ἄλλο, μέμψασθαί γε τὸ κοινὸν τοῦτο ἔχοι τισ ἄν. Φίλιπποσ δὲ οὐδαμοῦ καταλείπει τὸν οἱᾶ πέπονθεν ἐροῦνθ’ ὑφ’ αὑτοῦ οὕτω κακῶσ ἀπολογεῖσθαι περὶ τούτων μελετᾷ. καὶ μὴν εἰ μὲν ἐν αὐτοῖσ τοῖσ καιροῖσ τῶν ἐγκλημάτων ἐμέλλετε ἀγνωμονήσειν τι πρὸσ ἡμᾶσ, τάχ’ ἄν τισ ἦν συγγνώμη· νῦν δὲ σκέψασθε οἱᾶ παιδεύουσιν ὑμᾶσ, ὡσ οὔτε δίκαια οὔθ’ ὑμῖν συμφέροντα. εἰ γὰρ ἡνίκα μὲν δι’ ἀπεχθείασ ἀλλήλοισ ἦμεν, κατείχετε ὑμᾶσ αὐτοὺσ, ὅτε δ’ ἔργῳ πάντα ὑφ’ ἡμῶν λέλυται καὶ συστρατεύεσθαι βουλόμενοι πάρεσμεν, τηνικαῦτα ὀργιεῖσθε, σκοπεῖσθε μὴ θάτερον οὗ βούλεσθε ποιήσητε. οὐ γὰρ τοῖσ ἀδικοῦσι δόξετε μνησικακεῖν, ἀλλὰ τοῖσ εὖ ποιεῖν προῃρημένοισ ὀργίζεσθαι. καὶ μὴν ἀμφοτέροισ οὕτω γ’ ἂν ἐναντίωσ τοῦ δέοντοσ χρήσαισθε, [καὶ ὑμῖν ἀμφοτέρωσ τοῦ δέοντοσ ἐναντίωσ] τὸν μὲν καθ’ ὑμῶν ἥκοντα τῶν ὑπὲρ ὑμῶν προκρίναντεσ, ἡμῖν δ’ αὖ μετριώτερον ἐχθροῖσ οὖσιν ἢ φίλοισ χρώμενοι. πάντων δ’ ἀτοπώτατον τὰ μὲν ἐγκλήματα κοινὰ ἑκατέρωθεν εἶναι, τὸ δ’ ὀργίζεσθαι παρ’ ὑμῖν μόνοισ, καὶ ταῦτα τοῦ στρατεύματοσ ὄντοσ οὐκ ἐπὶ ζωστῆρι οὐδ’ ἐν μεθορίοισ τῆσ Ἀττικῆσ καὶ τῆσ Βοιωτίασ, ἀλλ’ ἐν μεθορίοισ τῆσ Φωκίδοσ καὶ τῆσ ὑμετέρασ, ἐν προθύροισ οὑτωσὶ τῶν Θηβῶν, ὥστε με φρίττειν νυνὶ περὶ ταῖσ πύλαισ. τί ποτ’ οὖν ὑμετέρου τοῦ πράγματοσ ὄντοσ ἡμεῖσ ἥκομεν τεταραγμένοι; μάλιστα μὲν οἶμαι τύχη τισ ἀμφοῖν ταῖν πόλεσιν ἀγαθὴ στρατηγεῖ, ἔπειτ’ αἴσχιστον ἦν ἔργῳ μὲν σώζειν ὑμᾶσ ἐγνωκέναι, λόγῳ δ’ ὀκνῆσαι διδάξαι τὰ δέοντα, ἄλλωσ τε καὶ προσδοκίασ οὔσησ ἐγχειριεῖν ἐκεῖνον διαστρέφειν τἀληθὲσ, ὅπερ εὑρήκαμεν. πρὸσ μὲν οὖν τὴν πρεσβείαν, οἶμαι, τὴν παρ’ ἐκείνου πρέσβεων ἡμετέρων ἔδει, τῷ δὲ στρατεύματι στράτευμα ἀντιπροσέρχεται.

εἰ δέ τισ ἡγεῖται παράδοξον ἡμᾶσ ὑπὲρ ὑμῶν πεφοβημένουσ ἥκειν, ἐνθυμείσθω κἀκεῖνο, ὡσ παράδοξον Φίλιππον ἐφ’ ἡμᾶσ ὑπὲρ τῶν ὑμετέρων ἐγκλημάτων ἔρχεσθαι. μὴ τοίνυν δυοῖν παραδόξοιν ὃ μέν ἐστι καθ’ ὑμῶν ἰσχυρὸν ποιήσητε, ὃ δ’ εἰσ σωτηρίαν ὑπάρχει διαφθείρητε. ἡμεῖσ δὲ πῶσ οὐκ ἐμέλλομεν αἰσχυνεῖσθαι, εἰ Βυζαντίουσ μὲν πρώην ἀφειλόμεθα κινδύνου καὶ Περινθίουσ καὶ Χερρονησίτασ, ἔτι δ’ Εὐβοέασ καὶ Χαλκιδέασ, τό γ’ ἐφ’ ἡμῖν, ἔχοντεσ εἰπεῖν περὶ πάντων τούτων ὡσ οὐ κάλλισθ’ ἡμᾶσ ἐδεδράκεσαν, ὑμᾶσ δὲ ψυχρῶν ἂν ἕνεκ’ ἐγκλημάτων περιίδοιμεν πᾶσι τοῖσ οὖσι κινδυνεύοντασ· ὧν τίσ συνηθέστεροσ ἡμῖν ἐν ἅπασι τοῖσ Ἕλλησι; θαυμάζω δὲ Πύθωνοσ, εἰ τῶν μὲν δυσχερῶν ὑμᾶσ ἀξιοίη μνημονεύειν ἃ παρ’ ἀμφοτέρων ἀκουσίωσ γεγένηται, τῶν δ’ εἰσ οἰκειότητα καὶ πίστιν φερόντων ἐκ τοῦ παντὸσ χρόνου τοσούτων τὸ πλῆθοσ οὐχὶ νομίζει ποιήσεσθαι λόγον, καὶ ταῦτα πάντων ἀνθρώπων συνειδότων ὡσ ἐν καλῷ γεγόνασιν ἀλλήλαισ ἐπὶ τῶν χρειῶν αἱ πόλεισ. ὡσ μὲν οὖν Οἰδίπουν ἐδεξάμεθ’ ἡμεῖσ καὶ ὡσ Διόνυσοσ παρ’ ὑμῶν ὁρμηθεὶσ Ἰκαρίῳ συγγίγνεται, καὶ τὴν δωρεὰν ἣν ἔδωκε, καὶ ὡσ Ἡρακλῆσ ἐμυήθη ξένων πρῶτοσ, καὶ ὡσ πρῶτοι νεὼν ἱδρυσάμεθ’ αὐτῷ, καὶ τῶν παίδων ὡσ προὔστημεν, καὶ πάνθ’ ὅσα τοιαῦτα, ἐάσομεν· ἀλλ’ ὧν ἔτι ζῶσιν οἱ μάρτυρεσ, τοῦτο μὲν ἡμεῖσ ὅτ’ ἠτύχησεν ὁ δῆμοσ, ὡσ δεῦρ’ ἐλθόντεσ πατρίδα τὰσ Θήβασ εἴχομεν, καὶ Λακεδαιμονίων μετὰ τοῦτο κελευόντων ὑμᾶσ συνεμβάλλειν εἰσ τὴν Ἀττικὴν ἅπαντεσ ἀπεψηφίσασθε, τοῦτο δ’ ὑμεῖσ, ἡνίκ’ αὖθισ ἐφ’ ὑμᾶσ ἐβάδιζον Λακεδαιμόνιοι, τοσοῦτον ἀπέσχομεν τοῦ στρατεῦσαι μετ’ ἐκείνων, ὥστ’ ἀτειχίστου τῆσ πόλεωσ οὔσησ ἐκστρατευσάμενοι καὶ μάχῃ νικήσαντεσ μεθ’ ὑμῶν ἠλευθερώσαμεν τὴν Βοιωτίαν, ἀνάγκῃ μὲν οὐδεμιᾶσ συμμαχίασ, γνώμῃ δ’ ὑμᾶσ εὖ ποιεῖν ἑλόμενοι. καὶ πάλιν τῆσ εἰρήνησ γενομένησ τῆσ ἐπὶ Ἀνταλκίδου, καὶ Φοιβίδου τὴν Καδμείαν καταλαβόντοσ, τήν τε φυγὴν ἐδεχόμεθα καὶ ἐπειδὴ τῶν ὅπλων ἔδει, παρῆμεν πανδημεὶ, καὶ οὐκ ἔφθημεν ἐλθόντεσ, καὶ Λακεδαιμονίουσ ὑποσπόνδουσ ἀπηλλάξαμεν, καὶ μυρία ἄν τισ ἔχοι λέγειν, ὡσ ἀγαθὴ τύχη πεφύκασιν αἱ πόλεισ ἀλλήλαισ.

οὐ τοίνυν μόνον πόλει πρὸσ πόλιν ἡμῖν πλεῖστα ὑπάρχει πρὸσ ἀλλήλουσ, ἀλλὰ καὶ τῶν ἰδίων φιλιῶν τὰσ παρ’ ὑμῶν τε καὶ ἡμῶν ἰσχυροτάτασ εἶναι συμβέβηκε. τί γὰρ ἐνδοξότερον τῆσ Ἡρακλέουσ καὶ Θησέωσ ἑταιρίασ, ἢ τί μᾶλλον τοῖσ Ἕλλησιν ἐν καιρῷ; οἳ σκευήν τε τὴν αὐτὴν ἐφόρησαν καὶ ταὐτὰ γνόντεσ ἡμέρουν τὴν γῆν. καὶ ὅτε τοίνυν Ἡρακλεῖ φίλου ἐδέησε, Θησεὺσ αὐτὸν Ἀθήναζε ἀγαγὼν ἀνακτᾶται. ὡσ ἔδει γε, ὦ Ζεῦ καὶ Πόσειδον καὶ πάντεσ θεοὶ, νῦν ὡσ ἀληθῶσ, νῦν τῆσ ἐκείνων συστάσεωσ καὶ μελέτησ καὶ φιλοτιμίασ. οἶμαι γὰρ οὔτε τὴν ἐπ’ Ἀμαζόνασ στρατείαν οὔτ’ ἄλλον οὐδένα ἂν αὐτοὺσ προελέσθαι πόλεμον, πρὶν μίαν ταυτηνὶ κεφαλὴν κοινῇ συνεξελεῖν, ἧσ οὔτε Ἰσθμὸσ ἀπείρατοσ οὔτε ἔθνοσ οὐδὲν, ἀλλὰ καὶ γῆ καὶ θάλαττα ἐπιλείπει λῃστευομένη. νῦν τοίνυν ἐκεῖνοι μὲν ἀθλοθέται τοῦ πολέμου, ἀγωνισταὶ δ’ ἡμεῖσ ἐξ ἁπάντων προὐκρίθημεν. τί οὖν οὐ μιμούμεθα τοὺσ ἀρχηγέτασ; καλὴν μὲν οὖν, ὦ ἄνδρεσ Θηβαῖοι, κἀκείνην κοινωνίαν συνέστημεν, ἧσ μικρῷ πρόσθεν ἐμνήσθην, ἡνίκα Λακεδαιμονίουσ γῆσ καὶ θαλάττησ ἄρχοντασ οὐ κατεδείσαμεν· οὐ μὴν ἐγένετο ἡμέρα τῆσ ἐπιούσησ ταύτησ ἀναγκαιοτέρα οὐδὲ καιρὸσ ἀμείνων οὐδ’ ἐν ᾧ μᾶλλον ἔδει συστῆναι καὶ πόλεισ καὶ ἡρ́ωασ καὶ θεοὺσ αὐτούσ. ἀνὴρ ὑβριστὴσ ἐκ τοῦ βαράθρου τῆσ γῆσ ὁρμώμενοσ κακῇ μοίρᾳ τῶν Ἑλλήνων, μᾶλλον δ’ αὑτοῦ τραφεὶσ, κωμάζει συχνὸν ἤδη χρόνον οὐ φορητὰ, πόλεισ ἀναιρῶν, πολιτείασ μετατιθεὶσ, φυγὰσ ἐναλλάττων, ἐμβατεύων εἰσ τὰ τῶν Ἑλλήνων πράγματα, ὥσπερ εἰληφὼσ ὑπερήμερον τὴν Ἑλλάδα, κωλύει δ’ οὐδεὶσ οὐδὲ κινεῖται, ἀλλ’ ὥσπερ ἄνω καταρρακτῶν ἢ περὶ τὴν ἐρυθρὰν τούτων γιγνομένων, ἢ πρὸσ ἅπαντασ ἀνθρώπουσ μᾶλλον ἢ πρὸσ ἡμᾶσ ὄντων, ὕπνοσ θαυμαστὸσ ἅπασι καὶ ῥᾳθυμία κατακέχυται, καὶ καθάπερ τὰ ἐν ταῖσ ἱστορίαισ παράδοξα οὕτωσ ἀκούομεν, θαυμάζοντεσ τὰ γιγνόμενα, οὐχ ὅπωσ παύσεται ζητοῦντεσ· καὶ γέγονε πάνθ’ ὥσπερ ἐν Εὐρίπῳ τὰ τῶν Ἑλλήνων πράγματα, νύκια καὶ ἡμέραν ἄνω καὶ κάτω στρεφόμενα, καὶ κατέχει συνήθησ ἀκοὴ τῶν κακῶν, ἐν πορθμῷ Φίλιπποσ, ἐν Μεγάροισ Φίλιπποσ, Ἀρκαδία νοσεῖ, Χαλκιδεῖσ ἀπολώλασι, Θετταλία δεδούλωται, πολιορκεῖ Βυζάντιον, Ἦλιν εἴληφεν, Ὁμήρου κατάλογοσ ἁρπαζομένων γέγονε τῶν Ἑλλήνων.

καὶ τοσούτων χρημάτων καὶ σωμάτων καὶ τόπων ἀπολωλότων καὶ πάντων πάντα σεσυλημένων οὐδέν ἐστι τῶν πάντων φοβερώτερον οὐδ’ ἐφ’ ᾧ μεῖζον ἄν τισ στενάξειεν ἢ ὅτι τὰσ γνώμασ ἡμῶν καὶ τὸ λογίζεσθαι σεσύληκε, καὶ τοσαύτῃ φαρμάκων περιουσίᾳ καὶ γοητείᾳ κέχρηται ὥστε πάντασ ἅπαντ’ αὐτῷ καθ’ αὑτῶν συμπράττειν ἀναπέπεικεν, ὥσπερ ἐὰν ἀπόλωνται κερδανοῦντασ, καὶ γέγονε τῶν Ἑλλήνων ἔρισ ὅστισ πρότεροσ ἐκείνου γένηται, καὶ περίεστι τοσοῦτον ἡμῖν, ὅσον τοῖσ ἐκ πληγῆσ ἤ τινοσ ἄλλου κακοῦ σφαλλομένοισ βαδίζουσιν οἷσ τὸ μὲν κατενεχθήσεσθαι πρόδηλον, τὸ δὲ μέλλειν ἔτι, τοῦτ’ ἐστὶν ἡ δύναμισ. ὁ δ’ ὥσπερ τυφὼσ ἢ πρηστὴρ ἐμπεσὼν ἐλαύνει κατάκρασ αἰγίδι λαμπρᾷ πάντα τὰ πράγματα, οὐδὲν παριεὶσ, τοῖσ μὲν ὅπλα, τοῖσ δὲ λόγουσ προσφέρων, μόνον οὐκ ἐπαναγκάζων ἅπαντασ ἀναστῆναι. ἀλλ’ ὅμωσ οὐδείσ πω τοῦθ’ ὑπήκουσεν αὐτῷ, ἀλλ’ ὥσπερ ὁμίχλησ ἢ ζόφου πάντα κατειληφότοσ οὔθ’ ἡμᾶσ αὐτοὺσ οὔτ’ ἐκεῖνον γνῶναι δυνάμεθα, ἀλλ’ εἰδότεσ μὲν τὸ μέλλον, οὐ βουλόμενοι δὲ εἰδέναι δοκεῖν, ἑκούσιοι τὰσ ἀνάγκασ ἀναμένομεν. καὶ φάσματοσ μὲν ἄλλου του συμβάντοσ οἱᾶ κατ’ οὐρανὸν, ἢ σεισμῶν ἢ πνευμάτων ἔξω τοῦ μετρίου κατασχόντων, ἔδει μὲν δεδιέναι πάντασ, ἔδει δ’ ἀλλήλουσ συγκαλεῖν, ἰέναι δὲ θεωροὺσ εἰσ Δελφοὺσ καὶ Δωδώνην καὶ παρ’ Ἀμφιάρεων περὶ σωτηρίασ, Φιλίππου δ’ ἐπιπολάζοντοσ τοσοῦτον ἤδη χρόνον καὶ τὴν Ἑλλάδα ἐκ βάθρων κινοῦντοσ καὶ τοσαύτην γῆν ἐπερχομένου, ὅσην οὐδέπω κῦμα ἐπέκλυσεν, οὐδεὶσ οὐ λόγοσ, οὐ σύλλογοσ, οὐκ εὐχὴ πρέπουσα, οὐκ ἐρώτημα Ἑλληνικὸν, ἀλλ’ ὥσπερ νεφέλῃ κεκαλυμμένοσ, ἢ τὴν τῶν ποιητῶν ἄτοπον κυνῆν περικείμενοσ, δρᾶσαι φανερὸσ, παθεῖν δ’ ἀφανὴσ, περιέρχεται δημαγωγῶν τοὺσ Ἕλληνασ, πάντα ἐκζητῶν, πάντα εὑρίσκων εἴ τί τῳ πέπρακται δυσχερὲσ εἰσ τὸ πλησίον, εἰ ῥῆμά τισ ἔφθεγκται μόνον, διαβάλλων ἐν μέρει πάντασ, ὥσπερ παισὶ τοῖσ Ἕλλησι διαλεγόμενοσ. σοὶ δὲ τί τούτων, ὦ κακῶσ ἀμφικτύων;

ἅπαντα ταῦθ’ ἕν ἐστι, δεινὸν πλεονάζων Φίλιπποσ. τίνεσ οὖν ἄλλοι ταῦτα κωλύσουσι; τίνων, ὦ ἄνδρεσ Θηβαῖοι, χρὴ τοῦτο γενέσθαι τὸ ἑρ́μαιον; ἡμῖν τὰσ ἀνάγκασ ταύτασ οἱ θεοὶ προὐξενήκασι. σκέψασθε δὴ καὶ περὶ τῆσ παλαιᾶσ αἰτίασ ὡσ καλῶσ αὐτὴν ἀπελύσασθε, λέγοντεσ οὐκ εἶναι τὴν πόλιν αὑτῆσ, ἀλλὰ τοὺσ κρατοῦντασ τῶν πραγμάτων μηδίσαι. τούτοισ μέντοι τοῖσ λόγοισ οὐκ ἀκολουθεῖ τὸ νυνὶ δέξασθαι Φίλιππον. ἀλλ’ ἢ κἀκεῖνα δεῖ ψεύδεσθαι δοκεῖν, ἢ τούτοισ λόγοσ οὐ λείπεται. ὅτι τοίνυν οὐκ ἔστιν ἐφ’ ὑμῖν, οὐδ’ ἐὰν βούλησθε, ἁμαρτεῖν σκέψασθε. νυνὶ δυοῖν θάτερον αἰτεῖ Φίλιπποσ, ἢ συνεμβαλεῖν, ἢ διεῖναι. διέντεσ μὲν τοίνυν ἡμᾶσ μὲν ὁμοίωσ προδεδώκατε, ἐκείνῳ δ’ οὐχ ὅσον βούλεται χαρίζεσθε. ὥσθ’ ἥ τε παρ’ ἡμῶν ὑπάρχει μέμψισ καὶ ἡ παρ’ ἐκείνου προσγίγνεται. ἂν οὖν διοικήσηται τὰ πρὸσ ἡμᾶσ, ἔστ’ ἐφ’ ὅτουσ πρώτουσ εἶσιν ἢ ὑμᾶσ; ἢ τοῦτο μὲν κἂν εἰ μηδὲν ἔχοι μέμψασθαι πρόδηλον, πρὸσ Διὸσ, ἂν δ’ εἰσέλθῃ μὲν ὡσ εὔνουσ καὶ φίλοσ, εἰσελθὼν δ’ ἔχῃ καὶ μὴ ἀνίῃ τὴν πόλιν ‐ ἴσμεν δ’ ὃν τρόπον εἴληφε Φερὰσ καὶ χωρὶσ τῶν Φερῶν ἴσμεν ὃν τρόπον Φοιβίδασ ἔσχε τὴν Καδμείαν ταυτηνὶ ‐ ἂν οὖν ὡσ τότ’ ἐκεῖνοσ παριὼν ὡσ ἐπ’ Ὀλύνθου τὸ πρῶτον ἑρ́μαιον ἠξίωσε μὴ παρεῖναι, οὕτω καὶ νῦν οὗτοσ πρὶν εἰσ Ἀττικὴν ἐλθεῖν, ἀξιοῖ τὰσ Θήβασ ἔχειν, κλητεύσετ’ αὐτὸν εἰσ τοὺσ Ἕλληνασ, ἢ τί χρήσεσθε; τί δ’ ἂν διαστήσασ τὰσ πόλεισ καὶ φανεροὺσ ἐπιδείξασ ὑμᾶσ ἐκ τοῦ φανεροῦ διιέντασ, ἐπ’ αὐτοὺσ ὑμᾶσ τρέπηται προτέρουσ, ποῦ τὸ καθ’ ὑμᾶσ θήσετε;

εἰ μὲν τοίνυν τοῖσ ἴσοισ ὑμᾶσ ἀμυνούμεθα, οὐ βοηθήσομεν, εἰ δ’ οὐδὲν μᾶλλον μνησικακήσομεν, πῶσ οὐκ εἰσ ἔσχατον αἰσχύνησ ἀφίξεσθε; εἰε͂ν. διεῖναι μὲν δὴ διὰ ταῦτα οὐκ ἔστιν ἁπλῶσ, λοιπὸν δ’ ἐστὶ συνεισβαλεῖν καὶ κινδυνεύειν, εἴπερ ἐκεῖνοσ ὑμῖν ἢ ὑμεῖσ ἐκείνῳ πιστεύειν μέλλετε. σκοπεῖτε δὴ πότερον βελτίουσ ἂν εἰήτε ὑπὲρ τῆσ δουλείασ τῆσ ὑμετέρασ αὐτῶν καὶ τῶν ἄλλων Ἑλλήνων κινδυνεύοντεσ, ἢ παρόντοσ τοῦ κινδυνεύειν ὑπὲρ τῆσ ἐλευθερίασ τῆσ θ’ ὑμετέρασ αὐτῶν καὶ τῶν ἄλλων τούτῳ χρώμενοι. ἡγοῦμαι δ’ εἰ μὲν συνεισβάλοιτε, πλείουσ ἐλπίδασ ὑμῖν εἶναι κρατηθεῖσιν ἐλευθέροισ γενέσθαι ἢ νικῶσιν. ἡμεῖσ μὲν γὰρ ἐγκλήματα πολλοῖσ ἤδη παρήκαμεν, Φίλιπποσ δ’ ὧνπερ φίλοσ, τῶν αὐτῶν καὶ δεσπότησ ἐστί. καὶ μὴν καὶ τὴν συμμαχίαν πρὸσ μὲν ἡμᾶσ ἐν τῇ ἴσῃ δή που καὶ ὁμοίᾳ ποιήσεσθε ὥσπερ ἀεί· Φιλίππῳ δ’ ἀκολουθεῖν ἀνάγκη. τοῦτο δὲ ὅσον διαφέρει γνῶτε. εἰ μὲν γὰρ ἡμεῖσ πέμψαντεσ, μὴ γένοιτο δὲ οὐδ’ ἔσται, τοσοῦτον εἴποιμεν πρὸσ Φίλιππον, ὅτι ἀκολουθεῖν ἐγνώκαμεν αὐτῷ καὶ ὑπηρετεῖν ὅ τι ἂν παραγγέλλῃ, ἔσθ’ ὑπὲρ οὗ λοιπὸν ἡμῖν ἀξιώσει πολεμεῖν; οὐδ’ ἂν εἷσ εἴποι. οὐκοῦν οὐ μικρόν τι μέροσ προί̈εσθε, ἀλλὰ τοσούτῳ χεῖρον περὶ ὑμῶν αὐτῶν ἢ περὶ ἡμῶν βουλεύσεσθε, ὥσθ’ ἡμῖν μὲν, εἰ μηδὲν ἄλλο, τὸ γοῦν ἀγωνίσασθαι περὶ τῆσ ἐλευθερίασ λείπεται, ὑμᾶσ δὲ δεῖ πρότερον δουλεύειν συγκεχωρηκέναι, πρὶν παρατάξασθαι πρὸσ ἡμᾶσ. εἶθ’ ὃ τοῦ πολεμοῦντασ ἁμαρτεῖν ἐστι πέρασ, τοῦτ’ ἐξ ἀρχῆσ ὑμῖν αὐτοῖσ ἀναθήσετε, καὶ τοῖσ τοῦ πολέμου κινδύνοισ τὰσ τῆσ προδοσίασ ἀδοξίασ ἀναμίξετε; μηδαμῶσ· ἀλλ’ ἐνθυμηθέντεσ παρ’ ὑμῖν αὐτοῖσ ὅτι Φίλιππον μὲν αἱρούμενοι, βάρβαρον ἄνθρωπον καὶ φύσει κεχωρισμένον αἱρεῖσθε, κἂν διαρραγῇ τὰ Πύθια ἐξορχούμενοσ, καὶ πρὸσ τούτοισ τύραννον καὶ ἀλάστορα τῆσ Ἑλλάδοσ καὶ νῦν ἐφ’ ὑμᾶσ ἥκοντα, ἡμᾶσ δ’ οἰκειούμενοι πρῶτον μὲν Ἕλληνασ καὶ ὁμοφύλουσ, ἔπειτ’ ἀστυγείτονασ καὶ συνήθεισ ἐκ παλαιοῦ καὶ νῦν ὑπὲρ ὑμῶν πεφοβημένουσ οἰκειοῦσθε, χρήσασθε τῷ καιρῷ, σκεψάμενοι πρὸσ ἅπασι τοῖσ ἄλλοισ καὶ τὸ τῆσ πρεσβείασ ἑκατέρασ σχῆμα. ἡμεῖσ μὲν τοίνυν ἐν ἐλευθερίᾳ καὶ νόμοισ τραφέντεσ παραπλησίοισ ὑμῖν ἥκομεν αὐτοί τε ὑπὲρ τούτων ἕτοιμοι παρατάττεσθαι καὶ ὑμᾶσ ἀξιοῦντεσ τοιούτουσ ἑτέρουσ εἶναι·

τούτων δ’ οἱ μὲν προδόται τῶν ἑαυτῶν πατρίδων ἥκουσιν, αἰσχρὸν παράδειγμα πᾶσι τοῖσ Ἕλλησιν, οἱ δ’ ὑπ’ ἀνάγκησ ἀπεσταλμένοι, ἥδιστ’ ἂν εἰ κύριοι νεύματοσ ἦσαν, αὐτὰ τἀναντία ὑμῖν προδείξοντεσ. καίτοι πότερ’ ὑμεῖσ Θετταλοὺσ εἰσ ἐλευθερίαν ἐξαιρούμενοι βελτίουσ ἂν εἰήτε, ἢ οὗτοι πείθοντεσ ὑμᾶσ εἰσ τὴν δουλείαν ἑαυτοῖσ συνεμβῆναι; σκέψασθε δὴ κἀκεῖνο, εἰ περιῆν Ἐπαμεινώνδασ, πότερ’ ἂν τούτων ὑμῖν συνεβούλευε, πότερον συγκαταδουλοῦσθαι τοὺσ Ἕλληνασ Φιλίππῳ καὶ ζῆν ἐν προσθήκησ μέρει τούτῳ, ὅσ ποθ’ ὡμήρευε παρ’ ὑμῖν, ἢ τἀναντία τούτων; νῦν τοίνυν ἀντ’ ἐκείνου τὴν ἐκείνου δόξαν αἰσχυνθέντεσ καὶ τὴν ἐν Λεύκτροισ μάχην, εὐξάμενοι τῷ Διὶ τῷ ἐλευθερίῳ καὶ Ἡρακλεῖ τῷ ἀλεξικάκῳ καὶ Ἀπόλλωνι τῷ Πυθίῳ καὶ Ἰσμηνίῳ καὶ θεοῖσ καὶ ἡρ́ωσι τοῖσ κοινοῖσ τῶν Ἑλλήνων, ἀξιώσατε ὑμᾶσ αὐτοὺσ μεθ’ ἡμῶν ὀφθῆναι· καὶ πειραθῶμεν τοῖσ μεθ’ ἡμᾶσ ἀρετῆσ παραδείγματα μὴ χείρω καταλιπεῖν ἢ παρὰ τῶν προτέρων αὐτοὶ παρελάβομεν. οὕτωσ εἰ προσθῇ τισ ἀπὸ τῆσ στρατείασ, θαρρῶμεν, ἐπειγώμεθα· εἰ δέ τισ ᾤετο τοῖσ πωλοῦσι τὰσ πατρίδασ μόνοισ εἶναι θαρρεῖν, οὐκ ὀρθῶσ ἐγίγνωσκεν.

상위

Aristides, Aelius (아리스티데스, 아일리오스)

목록

SEARCH

MENU NAVIGATION