Aristides, Aelius, Orationes, Λευκτρικὸσ ε ὑπὲρ μηδετέροισ βοηθεῖν

(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Λευκτρικὸσ ε ὑπὲρ μηδετέροισ βοηθεῖν)

εἴ τι κἀμοὶ μέτεστιν, ὦ Ἀθηναῖοι, παρρησίασ, πειράσομαι περὶ τῶν παρόντων εἰπεῖν ἃ γιγνώσκω, δεηθεὶσ ὑμῶν μὴ θορυβῆσαι πρὶν ἂν πάντων ἀκούσητε. ἔστι μὲν οὖν ἔργον τὸ συμφέρον ὑμῖν καθαρῶσ ἐξετάσαι. τοῖσ μὲν γὰρ ἢ τούτοισ ἢ ’κείνοισ συνειρηκόσιν ἥ τε πρὸσ οὓσ ᾕρηνται χάρισ αὐτῶν ὕπεστι καὶ ἔτι πρὸσ ὑμῶν τοὺσ ταὐτὰ γιγνώσκοντασ, τοῖσ δ’ ἐξεστηκόσι τούτου καὶ μέσοισ οὖσι μήτ’ ἐκείνων μηδετέροισ τὰ πρὸσ ἡδονὴν λέγειν συμβεβηκόσ ἐστι μήθ’ ὑμῖν ἃ βούλεσθέ τε καὶ προσδοκᾶτε. ὥστ’ εἶναι πολὺ τοῖσ διαμαρτοῦσιν ἐκείνων λυσιτελέστερον ἢ τῷ ταῦτα πείσαντι, τοῖσ μὲν ὑπαρχόντων ὑπὲρ ὧν ἠγωνίσαντο φίλων, τῷ δὲ οὐδεμιᾶσ χάριτοσ παρ’ ὑμῶν οὔσησ.

μέμφομαι δ’ αὐτοῖσ αὖ τοσοῦτον ὅτι πάντ’ ἐπικρυπτόμενοι καὶ ζητοῦντεσ ὅπωσ λήσουσι, πρὸσ χάριν οἱ μὲν τούτων, οἱ δ’ ἐκείνων λέγοντεσ ἓν τοῦτ’ οὐκ ἔφυγον, ὅτι λαθεῖν ζητοῦσιν ἐνδείξασθαι. οὐ μὴν ἀλλὰ καίπερ τοιαύτην δυσκολίαν ἔχοντοσ τοῦ πράγματοσ οὐκ ἀποκνήσω. δοκεῖ γάρ μοι τοῖσ εἰρηκόσι τούτοισ ὑπὲρ ἑκατέρων ὁ ὑπὲρ ὑμῶν ἐρῶν λοιπὸν ἐνδεῖν. ἐὰν οὖν οὗτοσ ἐγὼ φανῶ, χάριν ὑμῖν ὑπὲρ ὑμῶν εἴσομαι. τοῖσ μὲν γὰρ ὑπὲρ τῶν ἑτέρων εἰρηκόσι, κἂν ἡττηθῶσι τῶν ἐναντίων, ἡ πρὸσ οὓσ ᾕρηνται χάρισ σώζεται, ὁ δ’ ἐν μέσῳ γενόμενοσ τῆσ μὲν παρ’ ἑκατέρων αὑτὸν ἤδη προαπεστέρηκε, τῶν δὲ παρ’ ὑμῶν ἄδηλον ὁποίων τεύξεται. συμβαίνει δὴ μηδαμῶσ ἴσον εἶναι ἢ τὰ τῶν ἑτέρων συμφέροντα ᾑρημένον καὶ ὑμῶν τοὺσ ταὐτὰ γιγνώσκοντασ ἔχειν εὐμενεῖσ, ἢ ὑπὲρ ὑμῶν ἀνεστηκότα προσκρούειν ὑμῖν, καὶ ἡττηθέντα μὲν τριῶν ἡμαρτηκότα ὑπάρχειν, κρατήσαντα δὲ καὶ διαγενόμενον ἐξ ἴσου τοῖσ ἡττηθεῖσι γίγνεσθαι, ἑτέρων ἀνθ’ ὑμῶν ἐκείνοισ ὑπαρχόντων οὓσ ᾕρηνταί τε καὶ φίλουσ πεποίηνται. οὐ μὴν ἀλλ’ αἰσχρόν μοι φαίνεται καὶ οὐ πολιτικὸν οὐδ’ ἴσον οὐδαμῶσ Ἀθήνησι τῶν λόγων γιγνομένων τοὺσ μὲν ὑπὲρ Θηβαίων καὶ πάλιν Λακεδαιμονίων ἐροῦντασ εὑρῆσθαι, τοὺσ δὲ ὑπὲρ ὑμῶν ἐλλείπειν. ἐπαινῶ δὲ τοὺσ ῥήτορασ ἀμφοτέρουσ, ὅτι πολλὰ καὶ θαυμαστὰ εὑρόντεσ καθ’ ἑκατέρων ἐδίδαξάν με κοινῇ τί χρὴ περὶ αὐτῶν ἀποφήνασθαι. οἶμαι γὰρ καὶ εἰ μηδὲν ὅλωσ ἐτύγχανον γιγνώσκων ἐπ’ ἐμαυτοῦ, τοῖσ γε ὑπὸ τούτων εἰρημένοισ ἀκολουθῶν ἔχειν ἂν κατιδεῖν τὸ κράτιστον. ἐπεὶ τί δεῖ λέγειν, νῦν οὐχ ἵνα Θηβαίοισ χαρίσωμαι παρελήλυθα, κᾆτα κελεύειν βοηθεῖν αὐτοῖσ, ἢ πάλιν οὐκ ἐθέλων χαρίσασθαι Λακεδαιμονίοισ, εἶτα προστάττειν ὑμῖν κινδυνεύειν ὑπὲρ αὐτῶν;

εἰ γάρ ἐστιν ἀληθὲσ τοῦτο τὸ σχῆμα ἀμφοτέροισ καὶ δεῖ πιστεύειν αὐτοῖσ ὥσπερ ἔγωγε φημὶ δεῖν, οὑμὸσ ἔχει χώραν λόγοσ ἀμφοτέροισ ἐκποδὼν στῆναι. νῦν δὲ ὥσπερ ζητούντων ὑμῶν τίσι πολεμήσετε, ἀλλ’ οὐχ ὃ τῇ πόλει συμφέρει πράττειν ὀφειλόντων, οὕτωσ οἱ μὲν τοῖσ, οἱ δὲ τοῖσ κελεύουσι πολεμεῖν, ὡσ εἰ μὴ κινδυνεύσετε ζημίασ οὔσησ. τοῦτο δ’ ἢν ἐν μέσῳ κείμενον, τὸ μηδετέροισ οἰκείωσ ἔχουσι τὰ ὑμέτερ’ αὐτῶν πράττειν παραινεῖν ὑμῖν· οὗ λυσιτελέστερον οὐδέν ἐστι τῇ πόλει, οὐδ’ ὅ τι μᾶλλον καὶ τοὺσ ἐν ἡλικίᾳ διατηρήσει, καὶ ναυσὶ καὶ χρήμασι καὶ πᾶσιν ἔσται σωτήριον. λέγουσι δὲ ὡσ πολλοὺσ ὑπὲρ πολλῶν ᾕρησθε κινδύνουσ καὶ αὐτοὶ καὶ οἱ πρόγονοι, καὶ λέγουσιν ἀληθῆ. ἀλλ’ εἰ τῶν ἄλλων οὕτω προνοεῖσθε, ὥστ’ εἰ καὶ πολεμεῖν ὑπὲρ αὐτῶν δέοι μὴ κατοκνεῖν, πῶσ οὐχ ὑπὲρ ὑμῶν γε αὐτῶν μέχρι τοῦ μὴ κινδυνεῦσαι παρὰ καιρὸν προνοήσεσθε; οὐ γὰρ δή που τὰ μὲν τῶν ἄλλων συμφέροντα καὶ μετὰ κινδύνων βεβαιοῦν ἄξιον, τὰ δ’ ἡμέτερα αὐτῶν οὐδ’ ἡσυχῆ. ἔπειτα εἴ τισ βούλεται σκέψασθαι διὰ τί ποθ’ ἡμῶν εὐδοκίμησαν οἱ πατέρεσ, πότερον δι’ αὐτὸ τὸ πλεῖν καὶ στρατεύεσθαι καὶ φιλοκινδύνωσ ἔχειν, ἢ διὰ τὸ σχῆμα τῶν ἔργων καὶ τὰσ προφάσεισ εὐλόγουσ καὶ ἀναγκαίασ οὔσασ, οὐκ ἂν, οἶμαι, φαίη δι’ ἐκεῖνα. λῃστῶν γὰρ ἂν αὐτοῖσ ἔπαινον καὶ καταποντιστῶν ἀνατιθείη, εἰ τοῦτο θαυμάζοι καὶ ζηλωτὸν ἡγοῖτο τὸ τοῖσ κινδύνοισ ἀεὶ σφᾶσ αὐτοὺσ ὑποτεθεικέναι. ἀλλ’ οἶμαι τὸ τοὺσ βαρβάρουσ ὑπὲρ τῶν Ἑλλήνων ἀμύνεσθαι καὶ μηδαμοῦ προί̈εσθαι διὰ μαλακίαν τὰ δίκαια, τοῦτ’ ἐνδόξουσ ἐποίησεν αὐτοὺσ εἰκότωσ. ἀλλ’ οὐχ ὁ νῦν πόλεμοσ τοιαύτην ἔχει τάξιν, ὥστ’ ἢ δι’ ἀνάγκην ὑμᾶσ μετέχειν αὐτοῦ, ἢ διὰ προστασίαν, ἢ διὰ τοιούτου τινὸσ δικαίου λόγον. αὐτὸ γὰρ τοῦτο πρῶτον οὐκ ἔνεστι διακρῖναι ποτέροισ δεῖ βοηθεῖν. διὰ τί; δι’ ἓν μὲν ἐκεῖνο, ὅτι εἰ τὸ πολλοῖσ ἡμᾶσ συνεπειλῆφθαι πραγμάτων αἴτιον εἶναι δεῖ τοῦ μηδὲ νῦν ἡσυχάσαι, κοινὸν ἀμφοτέροισ ἐστὶ τοῦτο. ὥσθ’ οἷσ μετὰ τῶν ἑτέρων ἔσεσθε δικαίωσ, τούτοισ τοὺσ ἑτέρουσ παριδόντεσ ἁμαρτάνειν δόξετε.

ἔπειτα εἰ μὲν δεῖ μνημονεύειν ὧν ἠδικήμεθα ὑπ’ ἀμφοτέρων, οὐδετέροισ προσθετέον· εἰ δ’ ἀφίεμεν τὴν μέμψιν, οὐ δή που τοῖσ μὲν, τοῖσ δ’ οὒ, ἀλλ’ ἀμφοτέροισ ὁμοίωσ ἀφήσομεν. τούτων δ’ οὕτωσ ἐχόντων οὐχ ἕξομεν οὓσ αἱρησόμεθα, ἀμφοῖν ὑπάρχοντοσ ταὐτοῦ δικαίου. ὅλωσ δὲ πῶσ οὐκ ἔστιν ἄτοπον, οἷσ ἂν οὕτω τύχῃ καὶ βοηθεῖν δεῖ κατὰ τὸν τοῦ μὴ μνησικακεῖν λόγον, τούτοισ τοὺσ ἑτέρουσ συναναιρεῖν ἐξεπίτηδεσ; ὥστε εἰ δεῖ μὲν βοηθεῖν, τοῦτο δ’ ἀμήχανον ἀμφοτέροισ, ὁ τοῦ μὴ δεῖν ἐγκαλεῖν λόγοσ εἰσ τὸ μέσον κάτεισι, τῷ μήτε τούτοισ βοηθεῖν, ὅτι κἀκείνοισ ἔδει, μήτε ἐκείνοισ, ὅτι καὶ τούτοισ ὠφείλετο. ὥστε ὅτι οὐ μνησικακητέον, διὰ τοῦτο οὐ βοηθητέον. συμβέβηκε δ’ ἃ μάλιστ’ ἄν τισ εὔξατο, Θηβαίουσ καὶ Λακεδαιμονίουσ συμπεπτωκέναι καὶ ὑμῖν δεδωκέναι σχολῆσ καιρὸν καὶ ἀναπαύσεωσ, αὐτοὺσ δ’ ἀνηνύτῳ πολέμῳ συνέχεσθαι, θεῶν τινοσ, ὡσ ἐμοὶ δοκεῖ, προστασίᾳ καὶ προνοίᾳ περὶ τῆσ ἡμετέρασ πόλεωσ. εἴτε γὰρ δίκην ἐβουλόμεθα λαβεῖν παρ’ αὐτῶν, πραγματείασ ἔδει καὶ κινδύνων, εἴθ’ ἡσυχίαν ἤγομεν, ἀθώουσ εἶναι κατελείπετο ἐκείνουσ. νῦν τοίνυν οὕτωσ ὑπὸ τοῦ δαιμονίου τὸ πρᾶγμα ἐστρατήγηται, ὥστ’ οἴκοι καθημένοισ ὑμῖν ὑπάρχειν αὐτοὺσ τιμωρήσασθαι δι’ αὐτῶν. δεῖ δὴ τοιούτῳ καιρῷ σωφρόνωσ καὶ πεφυλαγμένωσ χρήσασθαι, καὶ μὴ ὅπωσ ἐκείνων οἱ ἕτεροι τῶν ἑτέρων περιέσονται τοῦτο σκοπεῖν, ἀλλ’ ὅπωσ ὑμεῖσ μηδ’ ὑφ’ ἑτέρων ἐνοχλῆσθε. καὶ γὰρ ἄτοπον ἐκείνουσ μὲν ἑκατέρουσ τὸ σφίσιν αὐτοῖσ λυσιτελοῦν, μὴ τὸ ὑμῖν ζητοῦντασ ἀπεσταλκέναι δεῦρο, ὑμᾶσ δὲ τἀκείνων ἔμπροσθεν θεῖναι τῶν ὑμῖν αὐτοῖσ συμφερόντων. σκέψασθε δὴ πρὸσ Διὸσ ὁπότεροι βελτίω λέγουσι καὶ μετριώτερα, οἱ πράγματ’ ἔχειν καὶ τοὺσ ἑτέρουσ ἀμύνεσθαι καὶ ἐν ἐχθρῶν τάξει τοῦτο ποιεῖν κελεύοντεσ, ἢ ὁ μήτε κινδυνεύειν καὶ ἀμφοτέρουσ τιμωρήσασθαι καὶ μηδετέροισ προσκροῦσαι παραινῶν. καὶ μὴν ἐξιοῦσι μὲν ὑμῖν οὐκ εὔδηλον ὡσ πιστὰ τὰ παρὰ τῶν συμπολεμησάντων ἀπαντήσειεν, οὖσι δ’ οἴκοι, χωρὶσ ἧσ ὑμῖν αὐτοῖσ παρέξετ’ ἀσφαλείασ, δῆλόν ἐστι σαφῶσ ὅτι κἀκεῖνοι χάριν ἕξουσιν ἀμφότεροι. οὐ γὰρ ὧν οὐ συναγωνιζομένων μὲν ὑμῶν ἔτυχον ἑκάτεροι μέμψιν ποιήσονται, τοῦτο μὲν γὰρ ἴσασι τῶν ἀδυνάτων ὂν, ἀλλ’ ὧν οὐχὶ κακῶσ ποιούντων αὐτοὺσ ἐπειράθησαν, χάριν ἕξουσιν ἀμφότεροι δικαίωσ·

τοῖσ γὰρ μηδετέρουσ λυπεῖν ἐγνωκόσι τοῦτ’ ἴσασι καταλειπόμενον μόνον. πῶσ οὖν οὐκ ἄμεινον ἀμφοτέρουσ ἐπιτρίβοντασ καταθέσθαι χάριν ἀμφοτέροισ, ἢ τοῖσ ἑτέροισ προσθεμένουσ, μηδετέρουσ οἰκειώσασθαι, ἀλλὰ τοῖσ μὲν πρότερον, τοῖσ δ’ ὕστερον ἐχθροῖσ χρήσασθαι; ὅτι γὰρ ταῦτ’ εἰκότωσ ὑφορῶμαι ἔδειξαν ἀρτίωσ περὶ μὲν τῶν Λακεδαιμονίων οἱ τοῖσ Θηβαίοισ συναγορεύοντεσ, περὶ δὲ τῶν Θηβαίων οἱ τοῖσ Λακεδαιμονίοισ. δῆλον δὲ καὶ χωρὶσ τῶν παρὰ τούτων λόγων ὅτι πάντα τὸν ἔμπροσθεν χρόνον συμπνέοντεσ καὶ κοινωνοῦντεσ ἑκάστων, ὡσ οὐδεὶσ δῆμοσ εἷσ τῶν αὐτὸσ αὑτοῦ μετέχει πραγμάτων, εἶτα μῦν ἐπ’ ἀλλήλουσ σὺν τοσαύτῃ σπουδῇ καὶ ῥώμῃ παρόντεσ, καὶ φίλουσ ὑμᾶσ οὓσ τότ’ ἠδίκουν ἀξιοῦντεσ ἔχειν, οὐδὲν περὶ ὑμῶν ἁπλοῦν οὐδὲ δίκαιον φρονήσουσιν ὕστερον, ἄλλωσ τε καὶ χρείᾳ νῦν, οὐκ εὐνοίᾳ παραλαβόντεσ. ἀλλὰ μὴν ὅπου γε νῦν ἡμᾶσ ἐφέδρουσ εἰδότεσ, ὅμωσ πάρεισιν ἐπ’ ἀλλήλουσ, πῶσ οὐχ ὅταν τοὺσ ἑτέρουσ ἐξέλωμεν, ἐφ’ ἡμᾶσ χρὴ νομίζειν τρέψεσθαι τοὺσ περιγενομένουσ, ἐκεῖνό γ’ εἰδότασ ὡσ, ἂν ἡμᾶσ κρατήσωσιν, οὐδεὶσ αὑτοῖσ λοιπὸσ ἐναντίοσ ἔσται; ἀλλ’ ὦ τᾶν τῇ γε ἄλλῃ δίκαιον παρακινδυνεῦσαι, κἂν εἰσ τοσαύτην ἀγνωμοσύνην ἐμπεσεῖν δέῃ. δεινὸν γὰρ Λακεδαιμονίουσ περιιδεῖν ἢ Θηβαίουσ τοσαῦτα καὶ τοιαῦτα ἀγαθὰ εἰργασμένουσ ἀνθρώπουσ τὴν πόλιν. οἶμαι μὲν ὑπὸ τοῦ πλήθουσ ἑκατέρων τῶν εὐεργεσιῶν οὐκ ἔχειν νῦν διακρῖναι πότεροι πλείουσ καὶ μείζουσ εἰσενηνόχασιν ἡμῖν, τοῦτο μὲν ἡνίκα ἐνθυμηθῶ ὡσ ἄρα οἰκείωσ καὶ προθύμωσ ἐνέβαλον ἀμφότεροι καθ’ ἕκαστον ἔτοσ δεῦρο, τριάκοντα ἑξῆσ ὀλίγου δεῖν ἔτεσι, τοῦτο δὲ ὡσ ἡδέωσ καὶ ῥᾳδίωσ Δεκέλειαν ἐπετείχισαν ἡμῖν καὶ εἰσ Σικελίαν ἀπήντησαν καὶ πανταχοῦ πρὶν κληθῆναι παρῆσαν. περὶ μὲν γὰρ τοῦ Πλαταιέων ὀλέθρου παραχωρήσειν ἀλλήλοισ ἀμφοτέρουσ οἰόμαι.

νὴ Δί’ ἀλλὰ οὐ κακῶσ ἠγωνίσαντο ἐπὶ Δηλίῳ Θηβαῖοι. τί δ’ ἐπ’ Ἀμφιπόλει χεῖρον Λακεδαιμονίουσ ἐρεῖ τισ; τὰσ μὲν γὰρ ἄλλασ εὐεργεσίασ οὐχ οἱο͂́σ τέ εἰμι ὑπὸ τοῦ πλήθουσ ἀκριβῶσ καταλέξαι. τοιαῦτ’ ἐστὶ τούτων τὰ ἀμοιβαῖα, οἷσ κέχρηνται πρὸσ τὴν πόλιν. ἀλλὰ καὶ τῷ βασιλεῖ προσέθεντο Θηβαῖοι τὸ παλαιόν. Λακεδαιμόνιοι δέ γ’ ὕστερον, ὄντων τῶν τροπαίων ἃ σὺν ἡμῖν ἀνέστησαν. ἆρ’ οὐκ εἰκότωσ ἀπορῶ πότεροι μειζόνων ἀγαθῶν αἴτιοι τῇ πόλει γεγόνασι; νὴ Δία. ψῆφον γὰρ ἤνεγκαν Λακεδαιμόνιοι περισῶσαι τὴν πόλιν ἡμῶν· ἔστι ταῦτα. οὐκοῦν καὶ Θηβαῖοι καλούντων αὐτοὺσ Λακεδαιμονίων οὐχ ὑπήκουσαν· ἔστι καὶ ταῦτα. πότερον οὖν δεῖ Λακεδαιμονίοισ μὲν χάριν ἡμᾶσ ἔχειν, ἐπειδήπερ οὐκ ἀνεῖλον τὴν πόλιν τὸν αὐτὸν τρόπον ὅνπερ Πλαταιὰσ, Θηβαίοισ δ’, ἐπειδήπερ ἀπεῖπον ἐμβάλλοντεσ· ἢ Λακεδαιμονίοισ μὲν ἀνθ’ ὧν εἰσ τοῦτ’ ἤγαγον ἡμᾶσ ὥστ’ ἐπ’ αὐτοῖσ γενέσθαι χαλεπαίνειν, Θηβαίοισ δ’, ἐπειδήπερ ἁπασῶν τῶν ἔμπροσθεν ἐμβολῶν αὐτοῖσ ἐκοινώνουν, ἐγκαλεῖν πολὺ μᾶλλον, ἢ ’κείνοισ μὲν ὑπὲρ τοῦ σῶσαι, τούτοισ δὲ ὑπὲρ τοῦ μὴ συνεμβαλεῖν ποθ’ ἅπαξ ὀφείλειν χάριν ἡγεῖσθαι; καὶ μὴν οὔτε Θηβαίοισ μᾶλλον δεῖ πικρῶσ ἔχειν τὴν περὶ τῆσ ἀναιρέσεωσ ἐνεγκοῦσιν ἢ Λακεδαιμονίοισ τὸ ἔχειν ἐκείνοισ ὅ τι ἂν βούλωνται ψηφίσασθαι περὶ ἡμῶν παραδοῦσιν, οὔτ’ αὖ Λακεδαιμονίοισ τοῖσ ἐπὶ τὸν Πειραιᾶ στρατευσαμένοισ μᾶλλον ἔχειν ὀργὴν ἢ Θηβαίοισ ἀντὶ τῆσ αἰτίασ δι’ ἣν ἀπελείφθησαν. ἣν ἄν τισ ἀκριβῶσ ἡμᾶσ ἐᾷ σκοπεῖν, τῷ μὴ νικῆσαι τὴν ψῆφον αὐτῶν οὖσαν εὑρήσομεν. ἀλλὰ τί ταῦτα ἀκριβολογοῦμαι; εἰ γὰρ τὰ μάλιστά τισ εὐεργεσίασ βούλεται ταῦτα νομίζειν, οὐ διαφέρομαι· ἀλλὰ πῶσ ἔγνωκα φράσω πρὸσ ὑμᾶσ. εἰ μὲν εἴ τι χρηστὸν πεποιήκασι τὴν πόλιν δεῖ σκοπεῖν, οὐκ ἀξιῶ Θηβαίων μὲν τὰσ εὐεργεσίασ λέγειν, Λακεδαιμονίων δὲ τὰ ἀδικήματα, οὐδ’ αὖ τοὐναντίον, ἀλλ’ ἀμφοτέρων ὅσ’ εὖ πεποιήκασι λέγειν. εἰ δὲ τὴν ἀγνωμοσύνην αὐτῶν ἐξετάζειν δεῖ, μὴ τὴν μὲν τῶν ἑτέρων ἐπιδεικνύναι, τὴν δὲ τῶν ἑτέρων ἐπικρύπτειν ἐν οἷσ εὖ πεποιήκασιν, ἀλλ’ ἐπειδήπερ ἀμφοτέροισ τὰ καὶ τὰ ὑπάρχει, δυοῖν θάτερον, ἢ ὡσ εὐεργέτασ ὄντασ ἀμφοτέρουσ μηδετέρουσ ἀδικῶμεν, ἢ κακόνουσ ἀμφοτέρουσ κρίναντεσ μηδετέροισ βοηθῶμεν.

καὶ μὴν εἴ γε ἀμφοτέροισ ἀποδοῦναι δεῖ τὴν ἀξίαν, δι’ ἃ μὲν ἠδικήκασιν ἡμᾶσ τὸ μὴ τυχεῖν τῆσ βοηθείασ, ἀνθ’ ὧν δ’ εὖ πεποιήκασι τὸ μὴ κακῶσ παθεῖν ἑκατέροισ ὑπαρχέτω, καὶ οὕτωσ πρὸσ ἄμφω καλῶσ ὑμῖν ἐσκέψεται. ἂν δ’ ἐπὶ τούτουσ ἢ ’κείνουσ ἀποκλίνητε, οὐδετέροισ δικαίωσ χρήσεσθε, τοὺσ μὲν ὄντων ὧν ἠδικήκασιν εὖ ποιοῦντεσ, τοὺσ δὲ ὄντων ὧν εὐεργετήκασι διαφθείραντεσ, παρὸν ταμιεύσασθαι τὸ δίκαιον, καὶ τοσοῦτον τῆσ περὶ τοὺσ ἑτέρουσ σπουδῆσ ἀφελεῖν, ὅσον οὐ δεῖ τοὺσ ἑτέρουσ μισοῦντασ ὑπερβάλλειν. εἰ δὲ δεῖ καὶ τοῦτ’ εἰπεῖν, ἡγοῦμαι Θηβαίοισ μὲν ἡμᾶσ ὧν οὐ συνεισέβαλλον Λακεδαιμονίοισ καὶ ὧν Θρασύβουλον ἐδέξαντο ἀποδεδωκέναι χάριν αὐτάρκη, Λύσανδρον ἀποκτείναντασ καὶ τἄλλα ὅσα σύνιστε συμπράξαντασ· Λακεδαιμονίοισ δ’ ἀντὶ τῆσ ψήφου νῦν ἀποδοῦναι δεῖν τὴν χάριν, τὸ παρὸν μετὰ Θηβαίων ἀνελεῖν αὐτοὺσ μὴ ποιῆσαι τοῦτο· καὶ τοῖσ μὲν τοσοῦτον ἰσχῦσαι τὴν συμμαχίαν, ὅσον μὴ τοῖσ Λακεδαιμονίοισ ὑμᾶσ προσθέσθαι, Λακεδαιμονίοισ δὲ τοσοῦτον τὴν τότε εὐγνωμοσύνην, ὅσον μὴ καὶ νῦν ὑμᾶσ μετὰ Θηβαίων γενέσθαι. ἀνισοῖ δ’ αὐτοὺσ κἀκεῖνο, ὅτι οὔτε Λακεδαιμονίοισ εὔλογον βοηθεῖν, ἐπειδήπερ τὰσ πίστεισ παρέβησαν, οὔτε Θηβαίοισ, ἐπειδήπερ ἔχουσιν ἰσχυρὰν ἤδη παρ’ αὐτῶν τὴν δίκην. οὔτ’ οὖν ἐκείνοισ συνεπεμβῆναι καλὸν οὔτε τούτουσ κωλῦσαι δικαίωσ ἀγανακτοῦντασ. ἐξερήσομαι δὲ τοὺσ ὑπὲρ ἑκατέρων εἰρηκότασ χωρὶσ οὕτωσ. ἄνδρεσ, οἳ Λακεδαιμονίοισ συνείπατε, τί σπουδάζετε; βούλεσθε μὴ λαβεῖν τοὺσ Θηβαίουσ τὴν συμμαχίαν, μηδὲ παθεῖν μηδὲν ὑφ’ ἡμῶν ἄγνωμον τοὺσ Λακεδαιμονίουσ; ἐγὼ τούτου συνήγοροσ ὑμῖν.

φέρε δὴ πάλιν· ἄνδρεσ οἱ Θηβαίοισ συνειρηκότεσ βούλεσθε μηδὲν ἐμποδὼν γενέσθαι Θηβαίοισ, μηδ’ ἐπὶ Λακεδαιμονίουσ ἡμᾶσ ἀποκλῖναι; σύμψηφοσ ὑμῖν ἐγώ. καὶ τί κεκράγαμεν εἰκῆ καὶ φιλονεικοῦμεν, οὕτω κοινοῦ καὶ δικαίου πεφηνότοσ διαλλακτοῦ; ἀλλ’ οὐκ ἀπόχρη τὸ μέσον τοῦ πολεμεῖν τούτοισ γε· εἰ δὲ μὴ ὑμῖν, ἕτεροσ λόγοσ. καὶ μὴν εἰ τριῶν ὄντων διὰ σπουδῆσ ἑκατέροισ ὑμῖν, ἑνὸσ μὲν τοῦ μὴ κακῶσ παθεῖν οὓσ ᾕρησθε, ἑτέρου δὲ τοῦ μὴ τοὺσ ἐναντίουσ εὖ, τρίτου δ’ ὅπωσ μείζουσ οὓσ προῄρησθε ποιήσετε, τοῦτ’ ἀφαιρῶν, ἐκείνων ἔχομαι, πῶσ οὖν οὐ διπλάσιον κοινωνῶ τῆσ γνώμησ ὑμῖν ἢ καθ’ ὅσον διέστηκα; προσθήσω δ’ ὅτι καὶ κατὰ ταῦτα κοινωνῶ καθ’ ἃ καὶ ὑμεῖσ αὐτοὶ βελτίουσ φήσαιτ’ ἂν εἶναι. πῶσ γὰρ οὐ βέλτιον κοινῶσ τὸ τῇ πόλει συμφέρον ζητεῖν ἢ χάριτόσ τινοσ ἢ δυσμενείασ ἤδη προσάπτεσθαι; εἶτα ἃ τοῖσ ἑτέροισ ἐπιτιμᾶτε ἑκάτεροι, ταῦτα αὐτοὶ ποιεῖτε. οὐκ ἐᾶτε λέγειν τὰσ εὐεργεσίασ, αὐτοὶ δ’ ὧν ᾕρησθε διέξιτε. ἀπολογεῖσθε ὑπὲρ τῶν ἐγκλημάτων, εἶτα κατηγορεῖτε. ἐγὼ μὲν οὖν, ὦ Ἀθηναῖοι, πρὸσ τῷ μηδὲν ἐναντίον ἐμαυτῷ ποιεῖν καὶ τούτοισ σύμψηφόσ εἰμι· οὗτοι δ’ ὁμοῦ μὲν αὐτοὶ τοῖσ αὑτῶν ἑκάτεροι, ὁμοῦ δὲ τοῖσ ἑτέροισ τἀναντία φαίνονται λέγοντεσ. πρὸσ δὲ οὐκ οἶδ’ ὅπωσ κἀμοὶ τῷ μηδετέροισ διαφερομένῳ, καθ’ ὃ γοῦν ὡμογνωμόνηκα, εἶναι δεῖ μέροσ. εἰσ μὲν γὰρ τὸ βοηθεῖν ἀμφοτέροισ κελεύειν οὐκ ἔνεστι δήπουθεν ἐλθεῖν τὴν συνηγορίαν. πῶσ γάρ; εἰσ δὲ τὸ μηδετέροισ ἐπελθεῖν ὁ τοῦ συνηγόρου λοιπὸν τόποσ ἐκπέπτωκε. καὶ γὰρ οὗτοι καὶ αὑτοὺσ ἑκάτεροι τοῖσ ἑτέροισ συστρατεύεσθαι κωλύουσιν. οὐδὲν οὖν ἄλλο ἐστὶν οὑμὸσ λόγοσ ἢ ὥσπερ τινὸσ ἀντιγραφέωσ ἀνάγνωσισ συντεθεικότοσ ἑξῆσ τὴν ἑκατέρων ῥῆσιν καὶ μίαν ἐκ δυοῖν πεποιηκότοσ. ἀλλὰ μὴν τό γε τοῦ βασιλέωσ, μέμνησθε γὰρ δή που λεχθὲν ἀρτίωσ γε, οὐδετέροισ ἡμᾶσ βοηθεῖν ἐᾷ μᾶλλον ἤπερ προτρέπει τοῖσ ἑτέροισ· ὅ τι δ’ ἐστὶν ὅ φημι σαφῶσ εἴσεσθε. οὔτε Θηβαίοισ ἔνεστι δή που βοηθεῖν κατὰ τοῦτον τὸν λόγον, ἐπερσίκασι γάρ·

οὔτε Λακεδαιμονίοισ, ὅτι καὶ αὐτοὶ τὰ τοῦ Πέρσου κακὰ ζηλοῦσι, καὶ τῆσ ἐκείνου πονηρίασ καὶ ἀπιστίασ κληρονόμουσ εἶναι προσῆκον οὐδαμῶσ ὑμῖν ἐστιν. οὔτε γὰρ δή που μισεῖν τὴν Ἑλλάδα φήσαιτ’ ἂν, ὥστε ὡσ ἀσθενεστάτην ζητεῖν ποιεῖν ὥσπερ ἐκεῖνοσ, οὔτ’ ἀνεκτὸν μεταβαλλομένουσ φαίνεσθαι. τὸ δ’ ἐπὶ σφῶν αὐτῶν ἐᾶσαι κριθῆναι τοὺσ διενηνεγμένουσ ἀνεπίφθονον, καὶ οὐδ’ ἂν εἷσ ὑμῖν νεμεσήσαι. εἶτα καὶ βασιλεὺσ μὲν οὐκ αὐτὸσ καταβαίνων, οὐδὲ τῷ σώματι κινδυνεύων, ἀλλ’ ἀπὸ χρημάτων συνετέλει τοῖσ πράγμασι πολλῶν εὐπορῶν, καὶ ὕπαρχον κατέπεμψεν ἂν, ὄντων οὐκ ὀλίγων αὐτῷ· καὶ ταῦτ’ ἦν ὁ τοῦ βασιλέωσ πόλεμοσ, Φαρνάβαζοσ, Πισσούθνησ, Τισσαφέρνησ, ψευδολογία, χρυσίον, τὰ τοιαῦτα. ἡμεῖσ δ’ εἰ πρὸσ τοὺσ ἑτέρουσ ἐπικλίναιμεν, τοῦθ’ ὃ ἐκεῖνοσ διὰ τούτων ἐφυλάττετο πεισόμεθα. ὁ μὲν γὰρ ὅπωσ μὴ δι’ αὑτοῦ ποτε κινδυνεύσῃ προεωρᾶτο, καὶ διὰ τοῦτο πόρρωθεν ἔτριβε τὰ πράγματα· ἡμεῖσ δ’ αὐτῷ τοὐναντίον τοῖσ σώμασι καὶ τῇ χώρᾳ καὶ πάσαισ ὡσ εἰπεῖν ταῖσ ἀφορμαῖσ ἀποκινδυνεύσομεν. οὐ γὰρ ἔστι δι’ ἄλλων πολεμεῖν ἡμῖν, οὐδ’ ἄνω τοῦ πολέμου καθημένοισ ἐπαρκεῖν τοῖσ πράγμασιν, οὐδ’ ἐξ ἀκοῆσ εἰδέναι περὶ αὐτῶν, οὐδ’ ἐκ περιουσίασ, οὐδ’ ἐν τρυφῆσ μέρει μετέχειν τῶν γιγνομένων, μέτρῳ τῇ βουλήσει χρωμένουσ, ἀλλὰ παρεῖναι δεῖ καὶ συμπονεῖν, καὶ μηδὲν ἔλαττον τῶν ἐξ ἀρχῆσ συμπεπτωκότων κινδυνεύειν, οὐχ ὕπαρχον ὅταν βουλώμεθα ἀποστεῖλαι. καὶ γὰρ εἰ καὶ χρήμασιν, ἔστι μὲν οὐδαμοῦ τοσαῦθ’ ἡμῖν ὥστ’ ἐγχωρεῖν ἀπαλλοτριοῦν εἰσ τοσαύτην χρείαν· εἰ δ’ οὖν καὶ τοῦτον τὸν τρόπον τοῖσ ἑτέροισ συντελέσαιμεν, οὐκ ἔστ’ εἰπεῖν Σοῦσα οὐδ’ Ἐκβάτανα εἶναι, οὐδ’ ἀποκρύψαι δεῖν τὴν θάλατταν ἐτησίαν ὁδὸν βαδίζοντασ, ἀλλὰ μιᾶσ ἡμέρασ καὶ δυοῖν ὁδόσ ἐστι, τοῖσ ἀδικηθεῖσιν ἐμβαλεῖν καὶ ἄγειν καὶ φέρειν ἡμᾶσ, ὥστ’ ἐκ τούτων ἀνάγκην εἰσ χεῖρασ ἐλθεῖν εἶναι· τοῦτο δ’ ἐστὶ τἀκ τῆσ δυσπραξίασ πράγματα. ἐκέλευον δ’ ἂν καὶ αὐτὸσ τοῖσ Λακεδαιμονίοισ ἐπικουρεῖν τῷ τὰ τῶν Θηβαίων ὑπεραίρειν, εἰ μὴ ὅσον πλήθει καὶ ἰσχύϊ τούτουσ περιεῖναι, τοσοῦτον ἐκείνουσ ἐπεπείσμην ἀνοίσειν ἀσκήσει. εἰ μὲν γὰρ ἐξ ἴσου καθειστήκεσαν, περὶ τῶν Θηβαίων ἔγωγ’ ἂν ἔδεισα ὡσ ἀσθενεστέρων, ἐπεὶ δ’ οἱ Θηβαῖοι καλῶσ ποιοῦντεσ παρεληλύθασιν, ἴσασ ἔχειν λαβὰσ τὸν πόλεμον ἡγοῦμαι·

ἡμῖν δὲ συχνὸν μὲν χρόνον ἡ χώρα κεκάκωται, πολὺν δ’ ἤδη τὰ σώματα φθείρεται, χρημάτων δ’, ἅ ποτ’ εἰσ τὴν ἀκρόπολιν συνηγάγομεν, τοσοῦτοσ ὄγκοσ ἐξερρύηκε, δεῖται δὲ ἡλικίασ ἡ πόλισ, ἣν ἀνερχομένην ἄρτι μὴ λυμηνώμεθα, ἀλλ’ ἐν ὅσῳ μισοῦσιν οὗτοι, χαλεπαίνουσιν, ἀλλήλοισ ἐπίασιν, ἀπειλοῦσιν, ἡμεῖσ ἀθλοθέται καθώμεθα τοῦ πολέμου, τὴν πόλιν περιέποντεσ, συλλέγοντεσ αὐτῇ χρήματα, ἵππουσ, τριήρεισ, κατασκευάζοντεσ ὅλωσ τὰ πράγματα, ὥσπερ οἱ τὰσ πεπονηκυίασ οἰκίασ ἀναλαμβάνοντεσ. ἐνεῖναι γὰρ καὶ παρὰ Λακεδαιμονίοισ καὶ ὑστέροισ ὁρμηθεῖσι μεταδιῶξαι. συνέξει δὴ τὸν πόλεμον καὶ ποιήσει τριβὴν τὸ τοὺσ μὲν οἷσ κατωρθώκασιν ἐπαιρομένουσ ἐπὶ πᾶν ἀφικέσθαι ζητεῖν, τοὺσ δ’ αὖ Λακεδαιμονίουσ ἀρετῇ καὶ φρονήματι κρείττουσ ἀξιοῦντασ εἶναι μηδὲν πλέον ἂν τούτων ὑπομεῖναι παραδέξασθαι. εἰ δὲ δή τινων ἔργον δεῖ μιμήσασθαι, τὸ Ἀργείων καλὸν, οἳ παρὰ τὸν πόλεμον τὸν ἡμέτερον καὶ Λακεδαιμονίων τούτων ἡσυχίαν ἄγοντεσ καὶ νεότητι καὶ κατασκευῇ τῆσ χώρασ καὶ τοῖσ πᾶσιν εὐθένησαν, ἑώσ συνεφαψάμενοι τῶν πραγμάτων προήκαντο τὴν ὑπάρχουσαν εὐδαιμονίαν καὶ ὁ δῆμοσ αὐτῶν τότε κατελύθη, καὶ πάλιν ἄλλ’ ἠκολούθησε κακά. πάντα γὰρ ὡσ εἰπεῖν οἱ πόλεμοι φύουσι, πολιτειῶν καταλύσεισ, φιλονεικίασ, βλάβασ, ἃσ οὐδ’ ἂν προί̈δοιτό τισ παντοδαπὰσ, ὧν εἴ τινεσ ἀνθρώπων καὶ ἡμεῖσ ἐμπείρωσ ἐσχηκότεσ ἐν φυλακῇ δικαίωσ ἂν εἰήμεν. ἀκούω δὲ καὶ τοὺσ προγόνουσ ἡμῶν τοὺσ ἐπ’ ἐκείνων τῶν καιρῶν ἀποστῆναι Σαλαμῖνοσ Μεγαρεῦσι χρόνον ἔστιν ὃν, κἄν τισ εἴπῃ κομίζεσθαι, τεθνάναι ψήφισμα ποιήσασθαι. ὅπου δὲ καὶ τῶν οἰκείων παραχωρῆσαι καὶ προέσθαι ἔσθ’ ὅτε δεῖ καὶ συμφέρει, πῶσ ἀλλοτρίων γε κακῶν ἄξιον κληρονομῆναι, καὶ τούτων μὲν ἂν τῶν νῦν καλούντων ἡμᾶσ πικρῶσ ἔχειν τοῖσ ἐμβάλλουσιν εἰσ τὴν Ἀττικὴν, εἰ τοῦθ’ ὁποτέροισ οὖν αὐτῶν ἐπῆλθε ποιῆσαι, αὐτοὺσ δ’ εἰσ πόλεμον καὶ ταραχὴν ἀκατάστατον ἡμᾶσ αὐτοὺσ ἐμβαλεῖν εἰκῆ, καὶ ταῦτ’ εἰδότασ ὡσ ἄρξασθαι μὲν πολέμου ῥᾴδιον, ἀπαλλαγῆναι δὲ οὐδὲν οὕτω χαλεπόν; οἱ γὰρ πολλοὶ τῶν ἀνθρώπων αἱροῦνται μὲν τοὺσ κινδύνουσ αὑτῶν ὄντεσ κύριοι, φεύγουσι δ’ ἐπ’ ἄλλοισ γενόμενοι· τούτων δ’ οὐδέτερον εὖ φρονούντων ἐστίν. κἂν ἐμοὶ πεισθῆτε καὶ κατάσχητε ὑμᾶσ αὐτοὺσ, ἥξουσι καὶ δεύτερον πρεσβεῖαι καὶ παρὰ τούτων καὶ παρ’ ἐκείνων, ἥξουσιν, εὖ ἴστε, ὅταν οὕτω πάνθ’ ὑμῖν συντεταγμένα καὶ καθεστηκότα φαίνηται·

οἶμαι δ’ οὐ τούτουσ μόνουσ, ἀλλὰ καὶ πολλοὺσ ἄλλουσ σὺν θεοῖσ εἰπεῖν πρεσβεύσεσθαι, τῆσ ἡμετέρασ φιλίασ ἐπιθυμοῦντασ, ἐὰν ὑπομείνητε καὶ τῇ τούτων φιλονεικίᾳ πρὸσ τὴν τῆσ ἡγεμονίασ κατασκευὴν ἐθελήσητε ἀποχρήσασθαι. οὐ γὰρ ἐκεῖνό γέ τίσ φησι δεδιέναι, μὴ συστῶσιν ἀμφότεροι καὶ ἀφέντεσ ἀλλήλουσ ἐφ’ ἡμᾶσ τράπωνται, οὐχ ὡσ εὐμενῶσ ἡμῖν ἢ τούτων ἢ ’κείνων ἐχόντων λέγω, ἀλλ’ ἐπειδήπερ οὐκ ἔνεστι λόγοσ τῷ πράγματι. ἀντὶ τοῦ γὰρ νὴ Δία συστήσονται; ὅτι νὴ Δί’ οὐ συνεπεστρατεύσαμεν οὐδετέροισ; οὐκοῦν ὅσῳπερ ἂν μᾶλλον ὀργίζωνται, τοσούτῳ μᾶλλον ἀμήχανόν ἐστιν αὐτοῖσ συστῆναι. ὅταν γὰρ ἑκάτεροι τῷ μὴ δι’ ὑμῶν δεδυνῆσθαι κακῶσ ποιῆσαι τοὺσ ἐναντίουσ ἀγανακτῶσιν, πῶσ αὐτούσ γε ἀφήσουσιν; ἢ πῶσ μετ’ ἀλλήλων ἔσονται, ὅταν ἑκάτεροι τοῖσ ἑτέροισ συνειδῶσιν ὀργιζομένοισ, ἐπειδήπερ οὐκ ἔσχον ὑμᾶσ συμμάχουσ ἐπ’ αὐτούσ; χωρὶσ δὲ τούτων οὐδ’ ἐν τούτῳ σχολῆσ εἰε͂ν ἂν νῦν, ἀλλὰ Θηβαῖοι μὲν ἔγκεινται, νομίζοντεσ ἕτοιμον εἶναι σφίσι Λακεδαιμονίουσ ἀνελεῖν, καὶ οὐδ’ ἂν ἐπὶ τῇ βασιλέωσ ἀρχῇ τούτων τῶν ἔργων πρὸσ οἷσ εἰσι νῦν ἀποσταῖεν· Λακεδαιμόνιοι δ’ ἥδιστ’ ἂν τεθναῖεν ἅπαντεσ, εἰ λήψονται δίκην παρὰ Θηβαίων· οὕτω δι’ ὀργῆσ αὐτοὺσ ἔχουσι. καὶ θαῦμά γ’ οὐδὲν παρ’ ἀξίαν δοκοῦντασ ἡττᾶσθαι χαλεπῶσ ὑπὸ τῆσ αἰσχύνησ διακεῖσθαι. ὡσ δ’ εἰπεῖν κεφάλαιον, τὸ πρὸσ αὐτοὺσ μῖσοσ αὐτῶν καὶ ὁ παροξυσμὸσ ἐπεσκότησε τῇ πρὸσ τὴν πόλιν δυσμενείᾳ, καὶ ὥσπερ νέφουσ ὑπελθόντοσ οὐδὲν τῶν πρὸσ ἡμᾶσ καθορῶσιν.

ἀλλ’ εἰ νῦν φοβούμεθα αὐτοὺσ ἂν μὴ ἀδικῶμεν, πῶσ οὐ πολὺ μᾶλλον φοβησόμεθα εἰκότωσ μὴ τοῖσ ἑτέροισ προσθεμένων ἡμῶν ἅτεροι κρατήσωσι; νῦν μὲν γὰρ οὐδὲν δέοσ ἐκ τῶν περιγενομένων, ἐάν τι νεωτερίζωσι. κεκομμένοι γὰρ καὶ τεταλαιπωρηκότεσ τάχα δὴ τὴν Καδμείαν νίκην νενικηκότεσ αἰσθήσονται, πρὸσ ἡμᾶσ ἀκεραίουσ καὶ καθαροὺσ ἐὰν ἀγωνίζωνται. εἰ δὲ τοῖσ ἑτέροισ προσθείμεθα, τοῦτο μὲν, ἂν κρατῆσαι συμβῇ τῶν πραγμάτων, καὶ τῶν κακῶν οὐκ ἔλαττον εἶναι δεῖ μετεσχηκότασ, ὥστε ἐὰν ὕστερον ἀγνωμονῶσιν, ἐξ ἴσου γιγνόμεθα αὐτοῖσ, τοῦτο δὲ, ἂν κλίνῃ τὰ πράγματα, δῆλόσ ἐσθ’ ὁ κίνδυνοσ. νῦν μὲν οὖν οἱ νικήσαντεσ αὐτῶν ἡμῖν νικῶσιν, ἐκείνωσ δὲ δι’ ἡμῶν, ἂν οὕτωσ τύχῃ, κρατήσουσιν οἱ ἕτεροι. εἶτ’ οὐδ’ ἄλλωσ ὅμοια τοῖσ τούτων τὰ ἡμέτερα. Λακεδαιμόνιοι γὰρ ἐσχατιὰν Πελοποννήσου κατοικοῦντεσ ἐν σκέπῃ πολλῇ τοῦ πολέμου καὶ τῶν πραγμάτων εἰσί· Θηβαῖοί τε ὑπὲρ Κιθαιρῶνα ἀπελήλανται· ἡ δὲ ἡμετέρα πόλισ ἐν πόρῳ τοῦ πολέμου καὶ οὐδεμία οὐδετέροισ ἐπὶ τοὺσ ἑτέρουσ ἔξοδοσ ἔσται, πρὶν εἰσ τὴν ἡμετέραν ἐμβαλεῖν, ταύτην δὴ τὴν πρόχειρον αὖ φθείρεσθαι. ὅλωσ δὲ οὐχ ὁρῶ περὶ ὅτου πολεμήσομεν, εἰ μήτε τούτοισ μήτε ἐκείνοισ ὑπομενοῦμεν περὶ ἀναιρέσεωσ, ἢ καθεδούμεθα ἐν μεταιχμίῳ φειδόμενοι τῶν ἀντιπάλων, ἐξὸν ὅλωσ φεύγειν τὸ δοκεῖν ἢ τούτουσ ἢ ’κείνουσ κακοῦν, μηδὲν πρὸσ ὀργὴν ἀποφηναμένουσ τοῖσ πρέσβεσιν, ἀλλ’ οὑτωσὶ πράωσ καὶ μετρίωσ ἀμφοτέροισ εἶναι, καὶ εἰ μὲν ἐπ’ ἄλλουσ ἐκάλουν, ὑπακοῦσαι ῥᾳδίωσ ἂν, ἐπ’ ἀλλήλουσ δὲ καλούντων οὐκ ἐθέλειν παρεῖναι, οὐ τὸ εὖ ποιῆσαι τοὺσ ἑτέρουσ φεύγοντεσ, ἀλλὰ τὸ ὁποτέρουσ κακῶσ. ταῦτα δὲ κἀμοὶ φαίνεται εὔλογα εἶναι πανταχῆ σκοποῦντι. φοβοῦμαι δὲ, ὦ ἄνδρεσ Ἀθηναῖοι, μὴ βελτίουσ ἦτε τὰ τῶν ἄλλων ἐπανορθοῦν ἢ τὰ ὑμέτερ’ αὐτῶν εὖ τίθεσθαι.

상위

Aristides, Aelius (아리스티데스, 아일리오스)

목록

SEARCH

MENU NAVIGATION