Aristides, Aelius, Orationes, Λευκτρικὸσ ε ὑπὲρ μηδετέροισ βοηθεῖν 1:

εἴ τι κἀμοὶ μέτεστιν, ὦ Ἀθηναῖοι, παρρησίασ, πειράσομαι περὶ τῶν παρόντων εἰπεῖν ἃ γιγνώσκω, δεηθεὶσ ὑμῶν μὴ θορυβῆσαι πρὶν ἂν πάντων ἀκούσητε. ἔστι μὲν οὖν ἔργον τὸ συμφέρον ὑμῖν καθαρῶσ ἐξετάσαι. τοῖσ μὲν γὰρ ἢ τούτοισ ἢ ’κείνοισ συνειρηκόσιν ἥ τε πρὸσ οὓσ ᾕρηνται χάρισ αὐτῶν ὕπεστι καὶ ἔτι πρὸσ ὑμῶν τοὺσ ταὐτὰ γιγνώσκοντασ, τοῖσ δ’ ἐξεστηκόσι τούτου καὶ μέσοισ οὖσι μήτ’ ἐκείνων μηδετέροισ τὰ πρὸσ ἡδονὴν λέγειν συμβεβηκόσ ἐστι μήθ’ ὑμῖν ἃ βούλεσθέ τε καὶ προσδοκᾶτε.