Aristides, Aelius, Orationes, Λευκτρικὸσ δ# ὑπὲρ Θηβαίων δεύτερος

(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Λευκτρικὸσ δ# ὑπὲρ Θηβαίων δεύτερος)

εἰκότωσ, ὦ Ἀθηναῖοι, πολλῶν λόγων ἐδέησε τοῖσ ὑπὲρ τῶν Λακεδαιμονίων λέγουσιν, οὐ γὰρ ἦν ἄρα ἁπλᾶ ὥσπερ τὰ Θηβαίων, ἀλλ’ ἐδεῖτό τινοσ κομψοτέρου μοι δοκεῖν ῥήτοροσ. ἐγὼ δ’ εἰμὶ μὲν, ὦ Ἀθηναῖοι, τῶν οὐ πρότερον φίλουσ Θηβαίουσ ἤπερ ὑμεῖσ ἅπαντεσ κρινάντων, ὁρῶ δὲ τοῖσ μὲν Λακεδαιμονίοισ ἐνυπάρχον εἰσ τὴν βοήθειαν τὸ μὴ δεῖν μνησικακεῖν, τοῖσ δὲ Θηβαίοισ αὐτό τε τοῦτο καὶ τὸ ὧν εὖ πεπόνθαμεν δεῖν μεμνῆσθαι. ὥστ’ εἰ πεπαῦσθαι δεῖ μισοῦντασ, πάλαι πεπαύμεθα Θηβαίουσ· καὶ εἰ Λακεδαιμονίοισ ἰσχυρὸν τὸ μηκέθ’ ὑμᾶσ κακῶσ ποιεῖν δύνασθαι, πολὺ Θηβαίοισ ἰσχυρότερον τὸ βουλομένουσ εὖ ποιεῖν ἐκ πολλοῦ πεφηνέναι. ἐκείνουσ μὲν οὖν μηκέτ’ ἐχθροὺσ νομίζειν παραινοῦσιν οὗτοι, τούτουσ δ’ ὁρῶ φίλουσ ὑπάρχοντασ πρὶν καὶ καλεῖν ἡμᾶσ. εἰ δὲ τοσοῦτον δύναται τὸ τὴν ἔχθραν καταθέσθαι, ὥστ’ εὐθὺσ συμμάχουσ ἔχειν ὑμᾶσ, τό γε ἐσχηκέναι πρότερον τοὺσ ἑτέρουσ, ὃ νῦν οὗτοι σπουδάζουσι, ποῦ θήσομεν; καὶ οὐκ ὀφείλειν, ὦ Ἀθηναῖοι, χάριν ὑμᾶσ Θηβαίοισ τε καὶ Ἀργείοισ καταλέγω, πολὺ γὰρ μᾶλλον ὑμῖν Θηβαίουσ ὀφείλειν νομίζω, ἀλλὰ τοῖσ ὑπηργμένοισ ὑμῖν πρὸσ ἀλλήλουσ ἀκόλουθα ταῦτ’ εἶναί φημι καὶ προσήκοντα. θαυμάζω δ’ εἴ τισ τὸ μὲν φίλουσ καὶ συμμάχουσ ἡμῖν εἶναι Θηβαίουσ φοβεῖται νομίζων ἰσχυροὺσ εἶναι, τὸ δ’ ἐχθροὺσ καὶ πολεμίουσ καταστῆναι συμφέρον κρίνει, καὶ Λακεδαιμονίοισ μὲν πολεμοῦντασ δέδοικεν αὐτοὺσ, ἐφ’ ὑμᾶσ δ’ ὅπωσ ἥξουσι διαπράττεται, καὶ φυλάττεσθαι μὲν κελεύει μή ποθ’ ὕστερον ὑμῖν πολεμήσωσιν, ἤδη δὲ εἰσ τοῦτο καταστῆναι προτρέπει, καὶ Λακεδαιμονίοισ μὲν κελεύει θαρρεῖν κοινωνοῖσ ἐπὶ Θηβαίουσ, ὧν ἐλάττουσ αὐτούσ φησιν εἶναι, Θηβαίοισ δ’ ἐπὶ τούτουσ οὐκ ἐᾷ θαρρεῖν, ὥσπερ τὰσ τῶν ἀσθενεστάτων συμμαχίασ μάλιστ’ ὠφελούσασ, ἀλλ’ οὐ τὰσ τῶν οἱούσ εἶναι Θηβαίουσ φασὶν οὗτοι. ἐρωτῶσι δὲ τίσ ἐγγυητήσ ἐστι τοῦ Θηβαίουσ ἐφ’ ἑαυτῶν μένειν, ὥσπερ οὐκ ἐξὸν ἡμᾶσ ἀντερωτῆσαι τίσ δ’ ἐγγυητήσ ἐστι τοῦ Λακεδαιμονίουσ ἐφ’ αὑτῶν μένειν, ἄνπερ τοῦτον τὸν πόλεμον διαθῶνται.

καὶ μὴν τὸ μέλλον μὲν ἄδηλον, ᾧ πολλῷ χρῶνται κατὰ τῶν Θηβαίων, εἰ δὲ δεῖ τὸ προχείρωσ βλασφημεῖν καὶ φιλονεικεῖν ἀφιέντασ αὐτὰ τἀληθῆ σκοπεῖν, πολὺ πλείων πίστισ ἐστὶ Θηβαίοισ ἢ Λακεδαιμονίοισ· καὶ τούτου μάρτυρασ ὑμῖν αὐτοὺσ τοὺσ ἀντιλέγοντασ παρέξομαι. εἰ γάρ τισ αὐτοὺσ ἔροιτο, εἰπέ μοι, καλῶσ ἐποίησαν Λακεδαιμόνιοι τὴν Καδμείαν καταλαβόντεσ, εἰ φυλάττουσι τὸ ἀρτίωσ σχῆμα τὸ πλαστόν; οὐ καλῶσ, ἐροῦσι δή που. διὰ τί, εἴ τισ αὐτοὺσ ἐπανέροιτο, παρεσπόνδησαν, φήσουσι. τί γὰρ ἄλλο; οἷσ τοίνυν οὐκ ἂν ἔξαρνοι γένοιντο ὑπὲρ αὑτῶν ὡσ οὐκ ἠδικήκασι, τούτοισ ἥν φημι μαρτυρίαν παρέχονται. ἴστε γὰρ δή που τοῦθ’ ὅτι ἐν εἰρήνῃ καὶ σπονδαῖσ μάλιστα οἱ τὰ δίκαια ποιεῖν βουλόμενοι κρίνονται· ἐν γὰρ τοῖσ πολέμοισ οὐχ ὁ τρόποσ κύριοσ, ἀλλ’ ὅσ’ ἂν ἡ τύχη δῷ καὶ ὁ καιρὸσ, ταῦθ’ ἕκαστοι μεταλαμβάνουσιν. ὁπότ’ οὖν ὅτ’ ἦσαν ἀμφότεροι κύριοι γνώμησ, Θηβαῖοι μὲν τὰ αὑτῶν πράττειν οἰόμενοι δεῖν ἐφάνησαν, Λακεδαιμόνιοι δ’ ἐπιόντεσ καὶ πλεονεκτοῦντεσ, πῶσ οὐ τῷ παντὶ δεῖ νομίζειν πιστοτέρουσ Θηβαίουσ, καὶ τὸν φόβον τοῦτον ἐπὶ τοὺσ Λακεδαιμονίουσ μεταθεῖναι, μή ποτε εὐπορήσαντεσ δυνάμεωσ ταυτὸν καὶ πρὸσ ἡμᾶσ πράξωσι; καὶ γὰρ οὐδὲ ἐκείνῳ ἔγωγ’ ἂν πεισθείην, ὡσ διὰ Βοιωτίασ μὲν διεξιόντεσ τότ’ εἰσῆλθον εἰσ Θηβαίουσ τῷ καιρῷ χρησάμενοι, ὑμῶν δ’ εἰ τὸν αὐτὸν τοῦτον ἔσχον, ἀπέσχοντ’ ἂν ἑκόντεσ, οἳ μετὰ τῶν Θηβαίων ἐναντία αὐτοῖσ πεπολεμηκότεσ ἦτε. ὥσπερ τοίνυν, εἰ τῷ ὄντι τοῦθ’ ὑμῖν συνέβη, δικαίωσ ἂν αὐτοὺσ φυλάττεσθαι δεῖν ᾤεσθε τὸ λοιπὸν, οὕτωσ ἐπειδὴ συμβὰν ἂν, εἰ καιρὸσ ὑπῆρξε, φαίνεται, μηδὲν ἧττον φυλάττεσθε.

ὧν τε γὰρ τοῖσ Θηβαίοισ ἀπεμνημονεύκασι κεκοινωνήκατε δή που καὶ ἡ ἐξ ἀρχῆσ οἰκεία διαφορὰ πρόσεστιν. ὥσθ’ ὅσῳπερ ἂν τοῖσ Θηβαίοισ πικρῶσ ἔχωσι, διπλάσιον χρὴ δοκεῖν ὑμῖν ὃ νῦν διὰ τὴν χρείαν ἐπικρύπτονται. ἔτι τοίνυν Θηβαίουσ μὲν οὐδεπώποτε τῆσ ἡγεμονίασ ἴσασι τυχόντασ, οὐδὲ παρ’ ἑκόντων τῶν Ἑλλήνων, ὑμᾶσ δὲ πολλοῖσ ἔτεσι μείναντασ ἐπ’ αὐτῆσ, τὸ μὲν πρῶτον εὐνοίᾳ λαβόντασ, τὸ πλέον δ’ ὕστερον δυνάμει κατασχόντασ· λέγουσι δ’ ἀεὶ πάτριον εἶναι σφίσιν ἡγεῖσθαι τῶν Ἑλλήνων, καὶ τοῦτο μὲν ἐν τῷ πρὸσ τὸν Πέρσην πολέμῳ κατ’ ἀμφότερα ἡγοῦντο, τοῦτο δ’ ἡνίκα τὴν ἡμετέραν ἀρχὴν κατέλυσαν. ταῦτ’ οὖν οὐ πάσησ ἀδείασ ἐστὶ μεστὰ, οὐδ’ ὅσην οἰέταί τισ εὐμάρειαν ἔχει. Θηβαῖοι δὲ κἂν αὐτοί μοι σύμβουλοι γενέσθαι δοκοῦσιν ὡσ οὐ χρὴ τῶν ἡμετέρων οὐδὲν παρασπᾶν, οὐδ’ ἐμβαίνειν εἰσ τὴν θάλατταν, ἣ πᾶσι μᾶλλον ἢ ’κείνοισ προσήκει. ἃ γὰρ μὴ συνίσασιν αὑτοῖσ ποτε σχοῦσι, ταῦτ’ οὐδὲ ζητεῖν ἀξιώσουσι· Λακεδαιμονίοισ δ’ ἐπεξιόντεσ καὶ τἀκείνων καθαιροῦντεσ οὐκ ἀξιώσουσιν οὐδένα αὐτοῖσ νεμεσᾶν. εἰ φαίνονται τοίνυν ἐκ τούτων Θηβαῖοι μὲν Λακεδαιμονίοισ, οὐχ ὑμῖν, κακόνοι, Λακεδαιμόνιοι δ’ ὑμῖν πολὺ μᾶλλον ἢ Θηβαίοισ, πῶσ οὐ κατ’ ἀμφότερα τὰ Θηβαίων αἱρετώτερα; αὐτὸ γὰρ τοῦτο τὸ τοὺσ ὑμετέρουσ ἐχθροὺσ μισοῦντασ ὑπάρχειν αὐτοὺσ πῶσ οὐ σφόδρα ὑπὲρ ὑμῶν ἐστιν, ἄνευ τοῦ μηδὲν ὑπολείπεσθαι πρὸσ ὑμᾶσ πρᾶγμ’ αὐτοῖσ; ἔστι τοίνυν καὶ παρ’ αὐτῆσ τῆσ πρεσβείασ μαρτυρία τισ ὑπάρχουσα. νυνὶ γὰρ Λακεδαιμονίουσ μὲν ἡ συμφορὰ δεῦρ’ ἦχε καὶ ὁ καιρὸσ, ὃ πίστεωσ οὐδεμιᾶσ ἐστι δεῖγμα οὐδὲ τοῦ φιλανθρώπωσ ἔχειν ὑμῖν, Θηβαῖοι δὲ νενικηκότεσ ἥκουσι καὶ παρακαλοῦσι μετέχειν ὑμᾶσ ὧν ηὐτυχήκασιν· οὗ τί γένοιτ’ ἂν μεῖζον σύμβολον τοῦ πιστῶσ ἔχειν ὑμῖν;

ἆρ’ οὐκ ἐξ ἁπάντων ἀδεέστερα καὶ ἀδολώτερα φαίνεται; εἰ δὲ δεῖ πρὸσ ἀναιδῆ διαβολὴν εὐγνωμοσύνησ ὑπερβολῇ χρήσασθαι, τὸ μὲν μέλλον ἀφῶμεν· πολλὰ γὰρ ἐν τῷ παντὶ χρόνῳ γένοιτ’ ἂν ἃ καὶ προειδέναι ἀμήχανον καὶ προπιστεύειν οὐκ ἔνεστιν· ἐκ δὲ τῶν ἤδη γεγενημένων καὶ περὶ ὧν οὐδεμία τίσ ἐστιν ἀμφισβήτησισ, Θηβαίουσ αἱρούμενοι τὰ δίκαια ποιήσοντεσ ἐσμὲν δῆλοι, τοῦτο μὲν ἀνθ’ ὧν ὑπῆρξαν εἰσ ὑμᾶσ εὐεργεσιῶν, τοῦτο δὲ ἀνθ’ ὧν διὰ ταῦτα καὶ πρότερον αὐτοὺσ προσηκάμεθα, τοῦτο δὲ ἀνθ’ ὧν Λακεδαιμόνιοι καὶ ἡμῖν ἀμέτρωσ κἀκείνοισ ἀδίκωσ κέχρηνται. εἰ δ’ ὑπὲρ μὲν τοῦ μέλλοντοσ οὐκ ἐνέσται διισχυρίσασθαι, τὰ παρελθόντα δὲ ἀφ’ ὧν τὸ δίκαιον κρίνεται σιωπᾶν ἡμῖν προστάξουσιν οἱ μέχρι τοσούτου φιλοῦντεσ Λακεδαιμονίουσ, ὅσον τοῦ Θηβαίουσ μισεῖν ἀφελεῖν ἦν ἄξιον, ἄλλο τι λοιπὸν ἢ νεύματι τὴν βοήθειαν δεήσει δεικνύναι; οὐ γὰρ εἰπεῖν γε δήπουθεν οὐδὲν ἐξέσται. καὶ τίσ ἂν ταύτησ τῆσ ἀλογίασ ἀνάσχοιτο; ἄξιον δ’ ἐτάσαι τὴν Λακεδαιμονίων δεινότητα καὶ τὸν τρόπον ὅντινα ἀεὶ χρῶνται τοῖσ πράγμασιν. οὗτοι πολεμήσαντεσ ἡμῖν πολέμουσ δύο, τόν τε Δεκελεικὸν τὸν πρότερον καὶ τὸν ὕστερον τουτονὶ τὸν Κορινθιακὸν, πῶσ ἐχρήσαντο ἀμφοτέροισ; ἐπ’ ἐκεῖνόν τε βασιλέα σύμμαχον ἐκάλεσαν, δι’ οὗ μάλιστα ἡγοῦντο ἡμᾶσ καταλύσειν, καὶ τοῦτον διὰ τοῦ αὐτοῦ τούτου κατέθεντο πέμψαντεσ Ἀνταλκίδην, ὃσ ἐξέδωκε τοὺσ Ἕλληνασ αὐτῷ, μισθὸν τῆσ εἰρήνησ, καὶ ταύτην τελευτὴν ἀμφοτέροισ ἐπέθηκαν. εἶτα Λακεδαιμονίουσ μὲν οὐδὲν κωλύσει δι’ ὅτου ποτ’ ἂν οἰώνται τρόπου πλέον ἕξειν, τούτῳ χρῆσθαι, ἡμεῖσ δ’ εἴ τινασ τῶν ὑπαρχόντων ἰσχυροὺσ ἡ τύχη πεποίηκε, τούτουσ ἐγκαταλείψομεν; καὶ μὴν οὐ τηλικοῦτόν ἐστι τὸ Ἀθηναίουσ Θηβαίοισ προσθέσθαι κατὰ Λακεδαιμονίων, ἡλίκον τὸ Λακεδαιμονίουσ τῷ Πέρσῃ προσθεμένουσ ἐκδοῦναι τοὺσ Ἕλληνασ. ἢ ὅμοιον Ιὤνασ καὶ Αἰολέασ καὶ Δωριέασ προέσθαι διαπραττομένουσ αὐτούσ τι καὶ μηδένασ ἀνθρώπων προδιδόντασ τοῖσ ἀστυγείτοσι καὶ συμμάχοισ τὰ δίκαια φυλάξαι; ἢ δέδιμεν μή τιν’ ἔχωμεν ἰσχυρὸν σύμμαχον;

καὶ τί γένοιτ’ ἂν αἴσχιον ἢ εἴ τισ ἀκούσειεν ὅτι Ἀθηναῖοι βούλονται μηδένα τῶν αὐτῶν συμμάχων εὐτυχεῖν; καὶ μὴν εἰ τοὺσ ἔχοντασ δύναμιν φευξόμεθα, τίνασ εὐξόμεθ’ ὑμῖν ὑπάρχειν; ἡμεῖσ Κερκυραίουσ ποτ’ ἐδεξάμεθα ἐκσπόνδουσ ὄντασ, συμφέρειν κρίναντεσ δηλονότι προκαταλαβεῖν αὐτοὺσ, ἐπειδήπερ ἴσχυον, καὶ νῦν εὖ οἶδ’ ὅτι, εἰ τοῖσ Θηβαίοισ μηδὲν ὑπῆρχε κοινὸν πρὸσ τὴν πόλιν, ἄλλωσ δ’ ἔχοντεσ δύναμιν ἑωρῶντο, πάντεσ ἂν ἔφασκον περὶ πλείστου ποιεῖσθαι οἰκειώσασθαι τοὺσ ἄνδρασ καὶ ἐφ’ ἡμᾶσ ἀγαγεῖν καὶ δι’ ἡμῶν ποιήσασθαι. νῦν τοίνυν ἥκουσιν αὐτόματοι, καὶ τοῦτό εἰσι πεπεισμένοι συνεζεῦχθαι τῇ πόλει καὶ μὴ ἀποστατεῖν, ἄν τισ αὐτοὺσ δέχηται. καίτοι φρουρὰν μὲν ἤδη τινὲσ ἐγκαταστᾶσαν ἐξέβαλον καὶ ὑποκύψαντεσ βίᾳ κατέδραμον, καὶ πάνθ’ ὡσ εἰπεῖν ὅσ’ ἂν ἐκ προσαγωγῆσ πραχθῇ ῥᾳδίωσ ἐπὶ καιροῦ λύεται· εὔνοια δ’ ἑκούσιοσ, μέχρι ἂν τῶν δικαίων τυγχάνῃ, διαρκέστατόν ἐστι. σκοπῶ δὲ κἀκεῖνο, εἰ μὴ ἐποιήσαντο τὴν εἰρήνην οἱ Λακεδαιμόνιοι ταύτην δὴ τὴν καλὴν, ἆρ’ ἄλλο τι ἢ πολεμοῦντεσ ἂν διετελοῦμεν πρὸσ αὐτοὺσ μέχρι νῦν, ἡμεῖσ τε καὶ οἱ Θηβαῖοι, συνεστηκότεσ ὡσ συνεστήκειμεν. εὔδηλον τοῦτ’ ἔστιν. εἰ τοίνυν μηδὲν ἐπεξαμαρτόντεσ πολεμίοισ ἂν ἐχρῶνθ’ ἡμῖν, πῶσ οὐ νῦν τοῖσ αὐτοῖσ χρήσονται δικαίωσ, ὅτε καὶ τοῦτ’ αὐτὸ προσηδικήκασι, τὸ τοιαύτην εἰρήνην συνθέσθαι; εἰ δὲ δὴ καὶ μὴ συντέθεινται μόνον, ἀλλὰ καὶ παραβεβήκασιν αὐτὴν ταύτην, πῶσ οὐκέτι μᾶλλον ἐπ’ αὐτοὺσ βοηθητέον; οὐ γὰρ λύει τὴν ἐκείνων κατηγορίαν ἡ μὴ Θηβαίων δύναμισ νῦν· οὐ γὰρ διὰ τοῦτο ἐπῆλθον αὐτοῖσ, ἵν’ ἰσχυροὺσ ποιήσωσιν, οὐδ’ ἵνα ταῦθ’ ἃ νῦν πάθωσιν ὑπ’ αὐτῶν ‐ καὶ γὰρ ἂν ἐμεμήνεσαν, εἰ ταῦτ’ ἐσπούδαζον ‐ ἀλλ’ οἶμαι ταῦτα μὲν τύχῃ γέγονε, τὸ δ’ ἐκείνων βούλευμα ἕτερον ἦν· ἡ δὲ τοῦ δικαίου τάξισ, ἐάν τε ἀσθενὴσ ἐάν τε ἰσχυρὸσ ὁ ἐπιβουλευθεὶσ ᾖ, τὸν αὐτὸν ἔχει λόγον. μάθοιτε δ’ ἂν μάλιστα εἰ σκέψαισθε ἐκείνωσ. εἰ μὴ ἐπὶ τοὺσ Θηβαίουσ, ἀλλ’ ἐφ’ ὑμᾶσ ἦλθον καὶ κατέλαβον τὴν ἀκρόπολιν, πῶσ ἂν ἠξιοῦτε; συναλγεῖν ἡμῖν τούτουσ, ἢ ἐφήδεσθαι, ἢ τί φρονεῖν;

ἃ γὰρ παρὰ τούτων τότ’ ἂν δικαίωσ ἀπῃτήσατε, ταῦθ’ ὑμᾶσ τούτοισ ἔδει νῦν εἰσενεγκεῖν, ἐπειδήπερ προενέπεσον τῇ τούτων πλεονεξίᾳ βούλομαι δὲ πυθέσθαι παρὰ τῶν κατοδυρομένων τοὺσ Λακεδαιμονίουσ, πότερον ὑπὲρ τῆσ σωτηρίασ αὐτῶν σπουδάζουσιν, ἢ ὑπὲρ τῆσ ἡγεμονίασ. εἰ μὲν γὰρ ὑπὲρ τῆσ ἡγεμονίασ, οὐκ ᾤμην ἔγωγε δεῖν τοῦτο φροντίζειν, ὅπωσ Λακεδαιμόνιοι δυναστεύσωσιν, εἰ δὲ ὑπὲρ τῆσ σωτηρίασ, τί ἐπείγονται; ἔνεστι γὰρ καὶ Λακεδαιμονίουσ καταπολεμηθῆναι καὶ τὴν Σπάρτην εἶναι, τοῦτο δὴ τὸ αἰδέσιμον αὐτοῖσ· εἰ μὴ τοῦτο λέγουσιν ὡσ, ἐὰν μὴ ἄρχωσι τῶν Ἑλλήνων μηδ’ ἅπερ βούλονται δύνωνται ποιεῖν, οὐδὲ τῆσ σωτηρίασ προσδέονται, ἀλλ’ ἀπολέσθαι μᾶλλον αἱροῦνται. εἰ δ’ οὕτωσ ἔχουσιν, οὐ σφόδρα εἰσὶ ταπεινοί· ἐπεὶ καὶ Θηβαίουσ ἔγωγε νομίζω σφόδρα ἂν ἀσμένωσ ὑμῖν ὑπακοῦσαι πρὸ αὐτῶν, ἐὰν κατειργασμένοι τὸν πόλεμον περισῶσαι τὴν πόλιν βούλησθε. ὅταν γὰρ αὐτὸ τοῦτο δι’ ὑμῶν ἴδωσιν αὑτοῖσ γεγονὸσ, τὸ ἔχειν ὅ τι ἂν βούλωνται χρήσασθαι Λακεδαιμονίοισ, πῶσ οὐχ ὅ τι ἂν ὑμεῖσ κελεύητε αἱρήσονται, ἢ τίνα καὶ φήσουσιν ὑμῖν ἀποδώσειν χάριν τῆσ συμμαχίασ καὶ τῶν ἔργων, εἰ τὴν διὰ τῆσ ψήφου μὴ ἀντιδώσουσι; τί δ’ ἂν φθάσωσιν ἀναιρεθέντεσ οἱ Λακεδαιμόνιοι; καὶ πῶσ τοῦτο γένοιτ’ ἄν; εἰ πάντεσ νὴ Δία παρατάξαιντο. ἀλλὰ μάλιστα μὲν οὐδέποτ’ ἂν τοῦτο γένοιτο. οὐ γὰρ ἂν δή που τούσ γε παῖδασ καὶ τὰσ γυναῖκασ μεθ’ αὑτῶν ἐξαγάγοιεν. ἔπειτ’ ἔγωγε ἀντερήσομαι, τί οὖν ἂν οἱ Θηβαῖοι πανδημεὶ πταίσωσι, συνεστηκότων ἡμῶν τοῖσ Λακεδαιμονίοισ; οὐχ ὑπερβεβηκότεσ τὸν ὁρ́ον τῆσ βοηθείασ ἐσόμεθα; πότερον οὖν ἀναιρήσομεν αὐτούσ; καὶ πῶσ ἀνεκτόν; ἀλλὰ πάλιν μετ’ αὐτῶν ἐσόμεθα; καὶ τί ἔσται πέρασ, ἄν γε πάλιν τοὺσ Λακεδαιμονίουσ μειζόνωσ ἀμυνώμεθα; οὐ γὰρ δὴ τρυτάνην γε εἰσ τὸν πόλεμον κομίσαντεσ ἐπὶ ταύτησ τὰ πράγματα στήσομεν, ἀλλὰ δεῖ τάξιν ἐξ ἀρχῆσ ἑλομένουσ ἀντέχεσθαι τῆσ ῥοπῆσ, καὶ μὴ τὸ τῶν πλεόντων μεταστρέψαι πρὸσ τὸν ἐλάττω διατοιχοῦντασ ἀεί. ἐπειδὴ τοίνυν τὸ μὲν μὴ εἶναι ταμιεύσασθαι τὸν πόλεμον κοινόν ἐστιν ἐπ’ ἀμφοῖν, δεῖ δὲ τοὺσ ἑτέρουσ ἑλομένουσ μὴ καταλιπεῖν μηδὲ προδοῦναι, σκοπῶμεν ποτέρων μᾶλλον προνοηθῆναι προσήκει. φέρε δὴ πρὸσ τοῦ Πλαταιᾶσιν ἐλευθερίου καὶ τῶν τριάκοντα τυράννων, εἰ ὅτε πρῶτον καθίσταντο πρὸσ ἀλλήλουσ εἰσ πόλεμον πρέσβεισ πεμψάντων, ἀκούσαντεσ ἀμφοτέρων ἐπὶ τοὺσ Λακεδαιμονίουσ ἀπεκλίναμεν κἀκείνουσ εἱλόμεθα, οὐκ ἂν τοῦτο ἰσχυρότατον ἦν τοῖσ νῦν ὑπὲρ αὐτῶν λέγουσιν, ὅτι ἤδη τῶν Θηβαίων κατέγνωτε καὶ οὐ δεῖ παριδεῖν οὓσ τότ’ ἐποιήσασθε συμμάχουσ;

εἰ τοίνυν οὐκ ἐπὶ Θηβαίουσ, ἀλλ’ ὑπὲρ Θηβαίων τότ’ ἐξήλθετε καὶ τὴν αὐτὴν ἀεὶ λοιπὸν ἔχοντεσ τάξιν αὐτοῖσ διετελεῖτε, οὐκ ἰσχύσει νῦν ἡμῖν πάλιν τοῦτο, ὃ τότ’ ἂν τούτοισ; ὅπου δὲ καὶ πρὶν ἐλθεῖν ἐπὶ τὴν Καδμείαν Λακεδαιμονίουσ εἵλεσθε τούτουσ, πῶσ νῦν μεταθήσεσθε, ὁπότ’ εἰ καὶ μετ’ ἐκείνων ἦτε, τοὺσ ἠδικημένουσ ἀνταλλάξασθαι προσῆκε; καὶ μὴν εἴ γε ἀπήλαυνον ἡμᾶσ οἱ Θηβαῖοι καὶ μὴ ἐδέχοντο, ὑβρίζειν ἅπαντεσ ἂν ἔφασκον αὐτοὺσ καὶ δεινὰ ποιεῖν καὶ μετατάττεσθαι συνεβούλευον ἂν ὑμῖν. εἰ τοίνυν ἔχονται, ποθοῦσι, καλοῦσιν, οὐχ ἧττον ὑμῶν συστρατευομένων ἢ τῆσ νίκησ αὐτῆσ δέονται, τοῦτ’ αὖ παρ’ οὐδὲν θήσομεν; ἀλλ’ οὐκ ἄξιον. πῶσ οὖν συμμαχήσομεν αὐτοῖσ καὶ ἐπὶ τῷ; τουτὶ γὰρ ἀρτίωσ ἐλέγετο. ἐγὼ δὲ ὅλωσ μὲν ἄνευ τοῦ μὴ θαυμάζειν λέγω τὸν εἰπόντα ὡσ δεινὸν καὶ γελοῖον ἡγοῦμαι τοῦτο τὸ ἐρώτημα· οὐ γὰρ συμμάχουσ γενομένουσ ἢ οὕτωσ ἢ ’κείνωσ τότ’ ἔδει ζητεῖν εἰ χρὴ βοηθεῖν, ἀλλ’ ὑπὲρ τῆσ συμμαχίασ σκεψαμένουσ τότ’ ἐφ’ οἷστισιν ἔσται κοινῇ γνώμῃ σκοπεῖν. ἔπειτ’ ἔγωγε πρόχειρον ἔχω τοῦτ’ ἀποκρίνασθαι τοῖσ ἤδη βουλομένοισ εἰδέναι, ἐφ’ οἷσπερ πρότερον. καλοῦσι δὲ δήπουθεν ὑμᾶσ ὥσπερ καὶ τότε, ὥστε πῶσ οὐ συγχωρήσουσιν; ἀλλ’ εἰ δεῖ προαρπάζειν τὸν καιρὸν, ἐπὶ Λακεδαιμονίων ταυτὸν τοῦτο σκοπῶμεν. πολὺ γὰρ τὸ ἐκείνων χαλεπώτερον εὑρήσομεν ὄν. εἰ γὰρ ἐφ’ οἷσ πρότερον βουλήσονται συμμάχοισ ἡμῖν χρῆσθαι, καὶ κατὰ γῆν καὶ κατὰ θάλατταν ἡγεῖσθαι βουλήσονται. ἱκέτασ δὲ καὶ προστάτασ τοὺσ αὐτοὺσ μὰ τοὺσ θεοὺσ ἔγωγε οὐκ ἐπινοῶ. ἀλλὰ κἂν ἐξ ἴσου δέῃ τὴν συμμαχίαν ποιεῖσθαι, θαρρῶν ἂν εἴποιμι Θηβαίουσ μᾶλλον αἱρεῖσθαι, οὓσ ὅτι κρείττουσ Λακεδαιμονίων αὐτοὶ λέγουσιν οὗτοι. τὸ δὲ τοῖσ κεκρατημένοισ καὶ τοῖσ ἠτυχηκόσιν εἰσ ἴσον ἐλθεῖν οὐδ’ ὑπερβολὴν αἰσχύνησ ἀπολιπεῖν νομίζω.

πότε γὰρ πλεῖον, ὦ Ἀθηναῖοι, Λακεδαιμονίων ἕξομεν, εἰ νῦν ὅτ’ εἰσ χρείαν ἡμῶν ἐληλύθασιν, ἐξ ἴσου γιγνόμενοι στέρξομεν; εἰ δ’ ἐπωνυμίασ σεμνότητα σκοποῦσιν, ἢ πρὸσ δόξαν ὀνόματοσ τὰ τοιαῦτα κρίνουσιν, ἀρχηγέται Θηβαῖοι τούτων εἰσὶν οὓσ θαυμάζουσι. μὴ οὖν ὡσ φαυλοτέρουσ ἀναινέσθων, ἐπεὶ ὅτι γε εὐπρέπεια ταῦτ’ ἐστὶ ῥημάτων καὶ οὐδὲν οἱο͂ν ἂν δόξειέ τισ ἐγὼ δείξω ῥᾳδίωσ ἐπ’ αὐτοφώρῳ. εἰ γὰρ ἠτυχήκασι Λακεδαιμόνιοι καὶ καταπεπτώκασι καὶ οὐδ’ ὁτιοῦν αὐτοῖσ καταλείπεται, παραδόντεσ αὑτοὺσ καὶ εἰσαγαγόντεσ ὑμᾶσ εἰσ τὴν πόλιν, ὥσπερ εἰσ τὴν ἡμετέραν αὐτοί ποτ’ εἰσῆλθον, οὕτωσ εὑρισκέσθων τὴν σωτηρίαν· καὶ μὰ τὸν Δί’ οὐ πολλοί με φθάσουσιν, ἀλλὰ πρῶτοσ ἀναστὰσ κελεύσω τοῖσ Θηβαίοισ ἀνταίρειν, ἂν μὴ πείθωνται λόγῳ μηδ’ ἀπέχωνται τῶν ἀνδρῶν. ἀλλ’ οὐ ποιήσουσιν οὐδέποτ’, οἶμαι, ταῦτα Λακεδαιμόνιοι· πόθεν; ἐπεὶ καλῶ τοὺσ πρέσβεισ, καὶ θεωρεῖτε. μικρὸν οὖν ὕστερον ὑμῖν ἐξέσται τούτου πεῖραν λαβεῖν· νῦν δ’ ἔτι μοι μικρὸν προσθεῖναι δότε. ὑπῆλθε γάρ με λέγοντα μεταξὺ τὸ τῆσ παλαιᾶσ βοηθείασ, ἣν ἐν τοῖσ ἐσχάτοισ καιροῖσ λαβόντεσ παρ’ ἡμῶν αἰτήσαντεσ αὐτοὶ τὸν αὐτὸν τρόπον ὅνπερ νῦν ἐλθόντεσ κατέπεμψαν, συνεστηκότοσ μὲν τοῦ πολέμου καὶ ἀκμάζοντοσ αὐτοῖσ, ὄντεσ δ’ ἐν χρείᾳ συμμάχων, τοῖσ δ’ ἄλλοισ ἅπασι τοῖσ παροῦσι χρώμενοι, καὶ οὐδ’ ἂν αὐτῶν αἰτουμένων συγχωρήσαντεσ ἀπελθεῖν ἐκείνων οὐδέσιν. ἂν οὖν, ὦ Ἀθηναῖοι, καὶ νῦν ταυτὸν ποιήσωσι καὶ φῶσι μηκέτι χρῄζειν ὑμῶν. ἤτοι νὴ Δί’ ὑποπτεύσαντεσ ἢ καὶ ὁπωσοῦν δόξαν αὐτοῖσ, οἱ δ’ ἄνδρεσ ὑβρισταὶ καὶ κρυψίνοι, ἦ που χαρίεντα πεπονθότεσ ἄπιμεν καὶ ὑπ’ ἐκείνων ὑβρισμένοι καὶ τούτουσ παρεορακότεσ, ἐχθροὺσ δ’ ἀμφοτέρουσ ἔχοντεσ τὸ λοιπόν. ἐμοὶ δὲ καὶ τοῦτο θαυμαστὸν φαίνεται, εἴ τισ τὸ μὲν Θηβαίουσ μόνουσ ἀντιπάλουσ ἡμῖν καταλειφθῆναι δέδιε, τὸ δὲ πρὸσ ἀμφοτέρουσ ἡμῖν εἶναι τὸν λόγον οὐδενὸσ ἄξιον κρίνει φόβου.

νὴ Δί’ ἀλλ’ ὄντων τῶν τροπαίων οὐκ ἄξιον καταπολεμῆσαι Λακεδαιμονίουσ. ἡμεῖσ δὲ αὐτοὺσ τοὺσ εἰσηγησαμένουσ ἡμῶν πολίτασ, δι’ ὧν ταῦτα ἀνεστήσαμεν, οὐκ ἀφήκαμεν διὰ ταῦτα, ὅτ’ ἠδικηκότασ ὕστερον εὑρ́ομεν, ἀλλὰ τοῦτο μὲν Μιλτιάδην ἐν τῷ δεσμωτηρίῳ τελευτήσαντα οὐκ ἐκρίναμεν παρ’ ἀξίαν ἀπολωλέναι, τοῦτο δὲ τὸν τῶν καλλίστων ἔργων σύμβουλον καὶ στρατηγὸν γενόμενον Θεμιστοκλέα φυγάδα ἐποιήσαμεν, ἀποκτεῖναι παρόντα λαβεῖν οὐ δυνηθέντεσ. πῶσ οὖν οὐ δεινὸν αὐτοῖσ μὲν ὑμῖν οὕτω κεχρημένουσ ὑμᾶσ ὑπάρχειν δι’ ὧν ὁστισοῦν τὰσ τότε πράξεισ. κατωρθῶσθαι μᾶλλον ἂν ἢ διὰ Λακεδαιμονίων εἴποι, Λακεδαιμονίουσ δ’ ἀφεῖναι δι’ ἐκείνασ καθελεῖν, εἰληφότασ καιρόν; καὶ μὴν ὅτι καὶ τὸ σχῆμα βέλτιον τοῦ πρὸσ αὐτοὺσ πολέμου ἤπερ τοῦ ὑπὲρ αὐτῶν εἴσεσθε ῥᾳδίωσ. ἐν ἐκείνῳ μὲν γάρ ἐστι τὸ μετὰ τῶν ἀσθενεστέρων εἶναι δοκεῖν, ὅπερ εἶναι γενναῖον οὗτοί φασιν· ἐν τούτῳ δ’ ἀντὶ μὲν τούτου σὺν τοῖσ ἠδικημένοισ εἶναι, μεῖζον ὂν εἰσ σεμνότητα· ὃ δὲ σφαλερὸν πρόσεστιν ἐκείνῳ, τοῦτ’ ἐκπεφευγέναι διὰ τὸ βελτίουσ τοὺσ κοινωνοὺσ ἔχειν. ὃ δ’ ἀσφαλείᾳ νικᾷ δόξῃ παρισούμενον, πῶσ οὐ κάλλιον ὁστισοῦν ἂν κρίνοι σωφρονῶν; δείκνυμι μὲν δὴ ταῦτα· λέγειν δὲ καὶ κάλλιον καὶ δικαιότερον τὸ δόξαν ὑμῖν ἀνάγκη κἀμοὶ, καὶ μὴ λέγειν μόνον, ἀλλὰ καὶ συμπράττειν προθύμωσ.

상위

Aristides, Aelius (아리스티데스, 아일리오스)

목록

SEARCH

MENU NAVIGATION