Aristides, Aelius, Orationes, Μονῳδία ἐπὶ Σμύρνῃ

(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Μονῳδία ἐπὶ Σμύρνῃ)

ὦ Ζεῦ, τί χρήσωμαι; πότερον σιωπῶ Σμύρνησ κειμένησ; τίνοσ μεταλαβὼν ἀδάμαντοσ φύσιν; ἢ τίνα ταύτην καρτερίαν καρτερῶν; ἀλλ’ ὀδύρωμαι; ποίαν ἁρμονίαν ἁρμοσάμενοσ, ἢ τίνα τόλμαν τοσαύτην λαβών; ὅσαι γὰρ Ἑλλήνων καὶ βαρβάρων φωναὶ, τῶν τε ὑπὲρ γῆσ ἔτι καὶ τῶν ἐκ τοῦ παντὸσ αἰῶνοσ γενομένων, εἰσ ταυτὸν ἅπασαι λόγῳ συνελθοῦσαι ἐλάττουσ τοῦδε τοῦ πράγματοσ ἐγχειρῆσαι μόνον, μὴ ὅτι τὴν ἀξίαν σῶσαι. ὦ μήκιστα μηκίστων ἰδὼν καὶ ἀκούσασ ἐγώ. ὦ πάντα φέρων χρόνοσ, οἱάν ἰδέαν πόλεωσ ἐξευρὼν καὶ τεχνησάμενοσ, εἶτα ἀναλώσασ ἔχεισ. ὦ πάντα ἀνόμοια τοῖσ πρότερον. τὰ μὲν ἀρχαῖα Κουρήτων χοροὶ καὶ τροφαὶ καὶ γενέσεισ θεῶν καὶ Πέλοπεσ διαβαίνοντεσ ἐνθένδε, καὶ Πελοπόννησοσ ἀποικία, καὶ Θησεὺσ οἰκιστὴσ τῶν ὑπὸ τὸν Σίπυλον τόπων, καὶ Ὁμήρου γοναὶ, καὶ ἀγῶνεσ καὶ τρόπαια καὶ νῖκαι παρὰ τοῖσ ἄρχουσι καὶ διὰ πάντων ἐθνῶν, καὶ λογίων περιηγήσεισ, ἀναγραφόντων καλλίστην τῶν ἁπασῶν. καὶ μὴν τά γε ὁρώμενα κρείττω διηγήσεωσ. προσιόντι μὲν εὐθὺσ ἀστραπὴ κάλλουσ καὶ μεγεθῶν ἀριθμοὶ, καὶ μέτρα καὶ στάσεισ ὥσπερ ἁρμονίασ μιᾶσ· πόδεσ μὲν ἐπ’ ἠιόνων καὶ λιμένων καὶ ἀλσῶν ἐρειδόμενοι, μεσότησ δὲ ἴσον τοῦ πεδίου τε ὑπεραίρουσα καὶ τῶν ἄνωθεν ἀπολείπουσα, ἐσχατιὰ δὲ μεσημβρινὴ κατὰ μικρὸν ὑψουμένη, δι’ ὁμοίου τοῦ παντὸσ λάθρα λήγουσα εἰσ ἀκρόπολιν, σκοπιὰν τῆσ τε θαλάττησ καὶ τῆσ πόλεωσ ἔχουσαν.

τὸ δὲ οὔτε λόγῳ ῥητὸν οὔτε ὄψει βεβαίωσ καταληπτὸν, ἀλλ’ ἐκφεῦγον οὐκ οἶδ’ ὅπωσ, ἐπιθυμίαν δὲ τοῦ συλλαβεῖν αὐτὸ παριστὰν ἀεὶ δή ποτε τὸ ὑπὲρ πάσησ τῆσ πόλεωσ ἑστηκὸσ γάνοσ· οὐ διαφθεῖρον τὰσ ὄψεισ, ὡσ ἔφη Σαπφὼ, ἀλλ’ αὖξον καὶ τρέφον καὶ ἄρδον ἅμα εὐθυμίᾳ· ὑακινθίνῳ μὲν ἄνθει οὐδαμῶσ ὅμοιον, ἀλλ’ οἱο͂ν οὐδὲν πώποτε γῆ καὶ ἥλιοσ ἀνθρώποισ ἔφηναν. ὥσπερ δὲ ἄγαλμα ἀκριβῶσ πεποικιλμένον πάντη περιιόντι θέαν ἔχει, οὕτω σοι τῇ πρότερον μὲν ὡραιοτάτῃ πόλεων, νυνὶ δ’ ἀωρίαν, περιῆν ἀφ’ ὅτου τισ ἀεὶ θεωροίη. νῦν δὴ τὸ κάλλιστον εἶδοσ παρέσται δοκεῖν, τοῦτο μὲν ἐξαίφνησ ἐκφανὴσ ἐγγιγνομένη, τοῦτο δὲ ἀπαντικρὺ γιγνομένῳ, τοῦτο δ’ ἐκ προαστείων, ἐκ πορθμῶν, ἐκ πελάγουσ, ἐκ γῆσ, ἐκ θαλάττησ. ταῦτα μὲν τὰ πρὶν ἐντυχεῖν. συνουσίαι δὲ ὅσαι καὶ ὁμιλίαι τίνα μὲν κόρον ἔσχον ἀνθρώποισ; τίνι δὲ ἄλλῃ πόλει παρὰ μικρὸν ἐλθεῖν ἀπέλιπον; ὦ κρῆναι, καὶ θέατρα, καὶ στενωποὶ, καὶ δρόμοι κατάστεγοι καὶ ὕπαιθροι. ὦ τῆσ ὑπερλάμπρου σχῆμα ἀγορᾶσ, ὦ χρυσοῦ τε ἐπώνυμοι καὶ ἱερῶν ὁδοὶ καθ’ ἕκαστον πλαίσιον, ἀντ’ ἀγορᾶσ ἅπασαι, ὦ λιμένεσ ποθοῦντεσ τὰσ τῆσ φιλτάτησ πόλεωσ ἀγκάλασ, ὦ κάλλη γυμνασίων ἀμύθητα, ὦ ναῶν καὶ περιβόλων χάριτεσ, ποῖ ποτε γῆσ ἔδυτε; ὦ κόσμοι παραλίασ, ὦ πάντα ἐκεῖνα ὀνείρατα. ποῖαι πηγαὶ δακρύων ἱκαναὶ τοσούτῳ κακῷ; ποῖαι συναυλίαι καὶ συνῳδίαι χορῶν, πάντων τὴν καλλίχορον καὶ πολυύμνητον καὶ τριπόθητον ἀνθρώποισ ἀρκέσουσιν ἀνοιμῶξαι πόλιν; ὦ πτῶμα τῆσ Ἀσίασ, ὦ λοιπαὶ πόλεισ, ὦ πᾶσα μὲν γῆ, πᾶσα δὲ εἴσω Γαδείρων τε καὶ ἔξω Γαδείρων θάλαττα, ὦ κύκλοσ ἀστέρων, ὦ πάντα ἐφορῶν ἥλιε, οἱο͂ν ἠνέσχου θέαμα ὁρῶν.

ὦ παιδιὰ μὲν Ἰλίου πόρθησισ, παιδιὰ δὲ Ἀθηναίων ἐν Σικελίᾳ συμφοραὶ καὶ κατασκαφαὶ Θηβῶν, καὶ στρατευμάτων ὄλεθροι καὶ πόλεων δύσεισ, καὶ πάνθ’ ὅσα πῦρ καὶ πόλεμοι καὶ σεισμοὶ μέχρι τοῦδε ἀπειργάσαντο. ὦ πρότερον μὲν κάλλει καὶ μούσαισ ἁπάσασ πόλεισ ἀποκρύπτουσα, νῦν δ’ ἀποκρύψασα τὸ τῆσ Ῥόδου πτῶμα. ἔμελλεσ ἄρα τοῖσ Ἕλλησιν ᾄδεσθαι δευτέρων σχετλιωτέρων. ὦ πᾶσι τοῖσ ὁμοφύλοισ ἐναγισμάτων ἡμέρα. ὦ κοινὴ τοῖσ Ἕλλησιν ἀποφρὰσ, οἱάν κεφαλὴν τοῦ γένουσ ἀπήνεγκασ. οἱο͂ν ἐξεῖλεσ ὀφθαλμόν. ὦ γῆσ ἄγαλμα, ὦ θέατρον τῆσ Ἑλλάδοσ, ὦ Νυμφῶν καὶ Χαρίτων ὕφασμα. ὦ πάντα ὑπομείνασ ἐγὼ, ποῦ γῆσ νυνὶ μονῳδῶ; ποῦ μοι τὸ βουλευτήριον; ποῦ νέων καὶ πρεσβυτέρων σύνοδοι καὶ θόρυβοι διδόντων ἅπαντα; ἦν ποτε ἐν τῷ Σιπύλῳ πόλισ, ἣν κατὰ τῆσ λίμνησ δῦναι λόγοσ. ὦ Σμύρνα, ὡσ πόρρωθέν σοι τὸ προοίμιον ᾔδετο. οἱάσ ἐκληρονόμησασ τύχησ, ὡσ ἥκιστα σαυτῇ προσηκούσησ. νῦν ἔδει μὲν πάντασ οἰωνοὺσ εἰσ πῦρ ἐνάλλεσθαι, παρέχει δ’ ἡ πόλισ ἄφθονον· πᾶσαν δὲ τὴν ἤπειρον ἀποκείρασθαι, πάντωσ αὐτῆσ ὁ βόστρυχοσ οἴχεται· νῦν ποταμοὺσ δάκρυσι ῥυῆναι, νῦν ὁλκάδασ ἐκπλεῦσαι μέλασι τοῖσ ἱστίοισ. ὦ Μέλησ δι’ ἐρήμου ῥέων. ὦ τῶν προτέρων μελῶν τὰ παρόντα ἀντίφθογγα. ὦ κύκνων ᾠδὴ καὶ ἀηδόνων χορὸσ ἐνθρηνεῖν. ἦ που καὶ Γοργόνεσ εἰ περιῆσαν, οὐκ ἂν τὴν Μέδουσαν, οὐδὲ τὸν αὑτῶν ὀφθαλμὸν, ἀλλὰ τὸν τῆσ Ἀσίασ ἐπένθησαν. ποῖον Βόσπορον, ἢ ποίουσ καταρράκτασ, ἢ τίνα Ταρτησσὸν τὸ σὸν, ὦ δαιμονία, κλέοσ οὐκ ἐπῆλθε; ποίᾳ Μασσαλίᾳ τὸ πένθοσ τοῦτο ὁρισθήσεται; ἢ τίνι Βορυσθένει;

τίσ Ἑλλήνων οὕτωσ ἔξω τῆσ Ἑλλάδοσ; τίσ βαρβάρων οὕτωσ ἀδάμαστοσ καὶ ἀνάλωτοσ τοῖσ τῆσ Σμύρνησ βέλεσι καὶ φίλτροισ, ὅστισ οὐκ ἀκοῇ μὲν ἤρα, ἀκοῇ δὲ ἀνιάσεται. Ἡλιάδασ μὲν δὴ λέγεται πενθούσασ τὸν ἀδελφὸν τελευτώσασ αἰγείρων ἀλλάξασθαι φύσιν καὶ τὸ δάκρυον αὐτῶν εἰσ ἤλεκτρον παγῆναι· σὲ δὲ, ὦ χαριεστάτη πόλεων, αὐτοῖσ ὡρ́α τοῖσ δένδρεσι θρηνεῖν.

상위

Aristides, Aelius (아리스티데스, 아일리오스)

목록

SEARCH

MENU NAVIGATION