Aristides, Aelius, Orationes, εἰσ Ἐτεωνέα ἐπικήδειος 1:

ἡ μὲν ἐπίδειξισ οὐδαμῶσ εὐτυχὴσ οὐδὲ κατ’ ἐλπίδασ, ἀναγκαία δὲ τῆσ τε πόλεωσ ἕνεκα καὶ τῶν οἰκείων τῶν Ἐτεωνέωσ καὶ προσέτι γε ἡμῶν αὐτῶν παραμυθίασ. οἶμαι δ’ εἰ καὶ μήπω πρόσθεν θρῆνοι κατ’ ἀνθρώπουσ ἐνομίσθησαν, νῦν γε ἐπὶ τῷδε δικαίωσ ἂν ἄρξασθαι. τί γὰρ οὐκ ἄν τισ ὀδύραιτο; πότερον τὴν ἡλικίαν ἣν ἔχων οἴχεται καὶ τὴν ἀνδρείαν ἣ κέκρυπται κακῶσ, ἢ τὴν σωφροσύνην ἧσ οὐδ’ ἂν παράδειγμα ῥᾳδίωσ εὑρ́οι τισ, ἢ τὰσ ἐλπίδασ ὧν στέρεται μὲν αὐτὸσ, στέρονται δὲ οἰκέται καὶ φίλοι καὶ πόλισ καὶ πᾶν ὅσον εἰσ τὴν νῦν Ἀσίαν τελεῖ; ποῖοσ ταῦτα Σιμωνίδησ θρηνήσει; τίσ Πίνδαροσ ποῖον μέλοσ ἢ λόγον τοιοῦτον ἐξευρών; τίσ Στησίχοροσ ἄξιον φθέγξεται τοιούτου πάθουσ; ποία δὲ δύσηρισ Θετταλὴ τοσοῦτον πένθοσ ἐπένθησεν ἐπ’ Ἀντιόχῳ τελευτήσαντι, ὅσον νῦν μητρὶ τῇ τούτου πένθοσ πρόκειται; οὐ μὴν ἀρκέσει σιωπῇ θρηνεῖν, οὐδ’ ὅσον βοῶντασ τοὔνομα, ἀλλά τι καὶ κόσμου τῷ θρήνῳ προσέσται.