Aristides, Aelius, Orationes, Διόνυσος

(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Διόνυσος)

ἡγείσθω μὲν αὐτὸσ Ἀσκληπιὸσ ὁ φήνασ τὸ ὄναρ, ἡγείσθω δὲ Διόνυσοσ αὐτὸσ, ᾧ χορεῦσαι δεῖ, Ἀπόλλων τε μουσηγέτησ, τοῦ μὲν πατὴρ, τοῦ δὲ ἀδελφὸσ, ὡσ λόγοσ. τοὺσ μὲν οὖν τελέουσ ὕμνουσ τε καὶ λόγουσ περὶ Διονύσου Ὀρφεῖ καὶ Μουσαίῳ παρῶμεν καὶ τοῖσ ἀρχαίοισ τῶν νομοθετῶν· αὐτοὶ δὲ ὡσπερεὶ συμβόλου χάριν ὡσ οὐ τῶν ἀμυήτων ἄρ’ ἦμεν, συμμέτρῳ τῇ φωνῇ προσείπωμεν τὸν θεόν· πάντωσ δὲ καὶ μήκη καὶ βραχύτητεσ καὶ ὁτιοῦν τῶν ἐν τῇ φύσει φίλον αὐτῷ. καί πωσ καὶ τὰ ἐκ τοῦ ὀνείρατοσ συμβαίνει, τὸ δεῖν εἶναι πολυμηχάνουσ περὶ τοὺσ λόγουσ. Ζεὺσ Σεμέλῃ συγγίγνεται· καὶ ἐπειδὴ ἐκύει ἡ Σεμέλη, ὁ Ζεὺσ βουλόμενοσ ἀμφότερα αὐτὸσ ᾧ Διονύσῳ γενέσθαι, πατήρ τε καὶ μήτηρ, τὴν μὲν Σεμέλην ἐκ τῆσ γῆσ εἰσ τὸν Ὄλυμπον κομίζει διὰ πυρὸσ, αὐτὸσ δὲ ἀναλαβὼν τὰσ αὑτοῦ γονὰσ ἐρραψάμενοσ τῷ μηρῷ ἐφόρει δέκα μῆνασ ἐξ ἀρχῆσ, δίαιταν ἔχων ἐν Νύσῃ τῇ ὑπὲρ Αἰθιοπίασ.

καὶ ἐπειδὴ ὡραῖον ἦν, καλέσασ τὰσ Νύμφασ λύει τὸ ῥάμμα, καὶ γίγνεται δὴ οὕτωσ ὁ Διόνυσοσ διχόθεν προσήκων τῷ πατρί. οὕτω δή τι διαφερόντωσ αὐτὸν ὁ Ζεὺσ ἐτίμησε παρὰ πάντασ θεούσ τε καὶ ἀνθρώπουσ. οὔτε γὰρ αὐτὸσ ἄλλῳ τῳ ταῦτα ἄμφω κατέστη οὔτε ἄλλοσ ἄλλῳ τῳ. ταῦτ’ ἄρα καὶ ἄρρην τε καὶ θῆλυσ ὁ θεὸσ, φασὶν, ὅτι αὐτῷ καὶ ὁ πατὴρ ἑκατέρασ τῆσ φύσεωσ μετέσχεν εἰσ αὐτόν. ἤδη δέ τινων ἤκουσα καὶ ἕτερον λόγον ὑπὲρ τούτων ὅτι αὐτὸσ ὁ Ζεὺσ εἰή ὁ Διόνυσοσ. καὶ τί ἂν εἴποισ ὑπὲρ τοῦτο; ἔστι δὲ τῇ φύσει καὶ τὴν μορφὴν προσεοικώσ. ὥσπερ γὰρ δίδυμοσ πάντη αὐτὸσ πρὸσ ἑαυτόν ἐστι. καὶ γὰρ ἐν ᾐθέοισ καὶ ἐν κόραισ καὶ αὖ ὡσ ἐν ἄρρεσιν ἀγένειόσ τε καὶ Βρισεὺσ, καὶ πολεμικόσ τε δὴ καὶ εἰρηναῖοσ διαφερόντωσ θεῶν. διδόασι δ’ αὐτῷ καὶ τὸν Πᾶνα χορευτὴν τελεώτατον θεῶν ὄντα, ὡσ Πίνδαρόσ τε ὑμνεῖ καὶ οἱ κατ’ Αἴγυπτον ἱερεῖσ κατέμαθον. καὶ μὴν καὶ τὴν Ἥραν λέγουσιν ὡσ μόνοσ θεῶν τῷ υἱεῖ διήλλαξε κομίσασ τὸν Ἥφαιστον ἄκοντα εἰσ τὸν οὐρανὸν, καὶ ταῦτά γε ἀναθεὶσ ὄνῳ. καὶ ὡσ μὲν αἴνιγμά ἐστιν ἐν τῷ λόγῳ δῆλον, δῆλον δὲ καὶ οἷ τελευτᾷ τὸ αἴνιγμα, ὡσ ἄρα πολλή τισ καὶ ἄμαχοσ ἡ δύναμισ τοῦ θεοῦ, καὶ δύναιτ’ ἂν καὶ ὄνουσ πτεροῦν, οὐχ ἵππουσ μόνον· ὥσπερ καὶ λεόντων γάλα ἀμέλγειν ἀνέθηκέ τισ αὐτῷ Λακωνικὸσ ποιητήσ· καὶ οὐδὲν ἄρα οὕτωσ βεβαίωσ δεδήσεται, οὐ νόσῳ, οὐκ ὀργῇ, οὐ τύχῃ οὐδεμιᾷ, ὃ μὴ οἱο͂́ν τ’ ἔσται λῦσαι τῷ Διονύσῳ. ἀλλὰ καὶ συμπότησ ὁ τέωσ πολέμιοσ, καὶ ὁ γέρων ἀνηβήσει, καὶ πίεται κινοῦντοσ τοῦ θεοῦ. ταῦτα αὖ Σειληνοί τε μαρτυροῦσι καὶ οἱ περὶ τοῦτον χορευταί· καὶ τήν γε ῥᾳστώνην τοῦ κράτουσ νάρθηκέσ τε ἀντὶ δόρατοσ καὶ νεβρὶσ ἀντὶ λεοντῆσ αὐτῷ πεπορισμένα, καὶ κύλιξ ἀντὶ ἀσπίδοσ κοίλησ, ὡσ τὸ αὐτὸ ποιούντων Διονύσῳ μάχεσθαί τε καὶ πίνειν.

καὶ οὐ πολὺ τοὐμμέσῳ τοῦ τε ἀγῶνοσ καὶ τῶν ἐπινικίων. Ἰνδοὺσ δὲ καὶ Τυρρηνοὺσ λέγουσιν ὡσ κατεστρέψατο, αἰνιττόμενοι δοκεῖν ἐμοὶ διὰ μὲν τῶν Τυρρηνῶν τὰ πρὸσ ἑσπέραν, διὰ δὲ τῶν ἑτέρων τὸν πρὸσ ἑώ τόπον τῆσ γῆσ ὡσ ἁπάσησ αὐτὸν ἄρχοντα. Βάκχαι δὲ καὶ ἀνθ’ ἱππέων αὐτῷ προϊοῦσαι καὶ τοξοτῶν, τῆσ τε σκευῆσ ἀκόλουθα ἣν ἀρτίωσ ὑμνοῦμεν καὶ ἅμα καὶ τοῦτο ἐπισφραγίζονται ὅτι τῆσ Διονύσου πολιτείασ ἄρα ἦν καὶ γυναικεῖα στρατόπεδα ὁμοῦ τοῖσ τῶν ἀνδρῶν, καὶ οὐ τοὺσ ἄνδρασ θηλύνειν μᾶλλον ἢ τὰσ γυναῖκασ εἰσ ἀνδρῶν τάξιν καθιστάναι Διονυσιακόν· οὕτω μέγασ καὶ πολύτροποσ καὶ παναρμόνιόσ ἐστι. δῆλον δὲ καὶ ἐνθένδε. Ἀφροδίτῃ μὲν γὰρ κοινωνήσασ θέατρά τε ἀνοίγνυσι καὶ συμποσίων καὶ θιάσων ἔξαρχοσ γίγνεται, Ἄρει δὲ εἰσ ταυτὸν ἐλθὼν ἔνοπλοσ γίγνεται· καὶ μὴν ἔμπυρόσ γε ἅμα Ἀθηνᾷ καὶ Ἡφαίστῳ γενόμενοσ. κήρυκεσ δὲ καὶ Εὐμολπίδαι πάρεδρον Ἐλευσινίαισ αὐτὸν ἐστήσαντο, καρπῶν ἔφορον καὶ τροφῆσ ἀνθρώποισ. ὃ δὲ τούτῳ πρέπειν μοι δοκεῖ προσθεῖναι, μόνοσ γὰρ τῶν ἱερῶν φασμάτων ἐξεφοίτησεν ἐν τῷ κινδύνῳ τῷ Μηδικῷ. οὕτω τοῖσ ὅλοισ φιλάνθρωποσ ὢν ἐπὶ τοὺσ Ἕλληνασ ῥέπει. Νύμφαισ τοίνυν ἀνακραθεὶσ πολλὰ δὴ καὶ παντοῖα ἐχόρευσέ τε καὶ χορεύει κατ’ ἀνθρώπουσ, ἀκριβέστερον Εὐρυκλέουσ τἄνδοθεν καταλαμβάνων, καὶ ποιεῖ χορευτὴν κἂν ἄμουσοσ ᾖ τὸ πρίν. ὁ δὲ σκιρτᾷ τε καὶ παίζει καὶ μελῳδεῖν ἐθέλει, καὶ ταῦτα μέντοι ἀπὸ κλίνησ καὶ σκίμποδοσ. οὕτωσ πᾶν δρᾶν ὁ θεὸσ πεφυκώσ ἐστιν. ὁ δὲ θαυμαστὸσ ἀνθρώπων τύραννοσ Ἔρωσ ἐκ Διονύσου πηγῶν ἀρυσάμενοσ γῆν ἅπασαν ἐπέρχεται προηγητῇ Διονύσῳ χρώμενοσ, οὐδ’ αὐτῷ θᾶκοι τούτου χωρὶσ οὐδ’ ἔργα οὐδ’ εὐναί. νυκτὸσ τοίνυν καὶ ἡμέρασ πέρατα ἐπισκοπεῖ, τὴν μὲν ἡμέραν αὐτὸσ δᾳδοῦχόσ τε καὶ ἡγεμὼν τῆσ ὄψεωσ γιγνόμενοσ, τὴν δὲ νύκτα ἑτέροισ παριείσ· ἀργῶν δ’ ὅμωσ οὐδ’ οὕτωσ, ἀεὶ δ’ ἐν φορᾷ καὶ κινήσει τὸν αἰῶνα διεξέρχεται.

πρεσβύτατοσ δὲ ὢν θεῶν αὐτὸσ καὶ νεώτατόσ ἐστι, τῆσ δ’ ἀεὶ παρούσησ ὡρ́ασ καὶ μοίρασ φίλοσ. καί μοι χαίρειν ἤδη τὸν Ιἄκχόν τε καὶ τὰ πολλὰ δὴ ταῦτα κεκλημένον. πλήρησ γὰρ ὡσ τὰ νῦν ἡ φιλοτησία.

상위

Aristides, Aelius (아리스티데스, 아일리오스)

목록

SEARCH

MENU NAVIGATION