Plutarch, De sollertia animalium, chapter, section 29 3:

καὶ πόσῳ σοφώτερον, ὦ φίλε, τὸ τοῦ δελφῖνοσ, ᾧ στῆναι μὲν οὐ θέμισ οὐδὲ παύσασθαι φορᾶσ ἀεικίνητοσ γάρ ἐστιν ἡ φύσισ αὐτοῦ καὶ ταὐτὸν ἔχουσα τοῦ ζῆν καὶ τοῦ κινεῖσθαι πέρασ· ὅταν δ’ ὕπνου δέηται, μετεωρίσασ ἄνω τὸ σῶμα πρὸσ τὴν ἐπιφάνειαν τῆσ θαλάττησ, ὕπτιον ἀφῆκε διὰ βάθουσ, αἰώρασ τινὶ σάλῳ κοιμιζόμενοσ, ἄχρι προσπεσεῖν καὶ ψαῦσαι τῆσ γῆσ·