Dionysius of Halicarnassus, Antiquitates Romanae, Books X-XX, book 10, chapter 7

(디오니시오스, Antiquitates Romanae, Books X-XX, book 10, chapter 7)

ταῦτ’ εἰπὼν ἀνίστησιν ἐκ τῶν συναρχόντων Μάρκον Οὐολούσκιον καὶ λέγειν ἐκέλευσεν, ἃ σύνοιδε τῷ μειρακίῳ. σιωπῆσ δὲ γενομένησ καὶ πολλῆσ ἐξ ἁπάντων προσδοκίασ μικρὸν ἐπισχὼν ὁ Οὐολούσκιοσ εἶπεν· ἐγὼ μάλιστα ἐβουλόμην ἄν, ὦ πολῖται, δίκην ἰδίαν, ἣν ὁ νόμοσ δίδωσί μοι, παρὰ τούτου λαβεῖν δεινὰ καὶ πέρα δεινῶν πεπονθώσ·

κωλυθεὶσ δὲ τούτου τυχεῖν διὰ πενίαν καὶ ἀσθένειαν καὶ τὸ τῶν πολλῶν εἷσ εἶναι, νῦν γ’ ἡνίκα ἔξεστί μοι τὸ τοῦ μάρτυροσ σχῆμα, ἐπειδὴ οὐ τὸ τοῦ κατηγόρου, λήψομαι.

ἃ δὲ πέπονθα, ὡσ ὠμὰ καὶ ἀνήκεστα, ἀκούσατέ μου. ἀδελφὸσ ἦν μοι Λεύκιοσ, ὃν ἐγὼ πάντων ἀνθρώπων μᾶλλον ἠγάπησα.

οὗτόσ μοι συνεδείπνει παρὰ φίλῳ, καὶ μετὰ ταῦτ’ ἀναστάντεσ τῆσ ἐχομένησ νυκτὸσ ᾠχόμεθα. διεληλυθόσι δ’ ἡμῖν τὴν ἀγορὰν περιτυγχάνει Καίσων οὑτοσὶ κωμάζων σὺν ἑτέροισ ἀγερώχοισ μειρακίοισ. καὶ οὗτοι τὸ μὲν πρῶτον ἔσκωπτόν τε καὶ ὕβριζον εἰσ ἡμᾶσ, οἱᾶ μεθύοντεσ ἂν νέοι καὶ αὐθάδεισ εἰσ ταπεινοὺσ καὶ πένητασ , ὡσ δ’ ἠγανακτοῦμεν πρὸσ αὐτούσ, ἐλεύθερον ῥῆμα εἰσ τοῦτον εἶπε. ἐβούλετο, προσδραμὼν αὐτῷ παίων καὶ λακτίζων καὶ πᾶσαν ἄλλην ὠμότητα καὶ ὕβριν ἐνδεικνύμενοσ ἀποκτείνει.

ἐμοῦ δὲ κεκραγότοσ καὶ ἀμυνομένου τοσαῦτα ὅσα ἐδυνάμην, ἐκεῖνον ἤδη νεκρὸν κείμενον ἀφεὶσ ἐμὲ πάλιν ἔπαιε καὶ οὐ πρότερον ἐπαύσατο, πρὶν ἀκίνητόν τε καὶ ἄφωνον εἶδεν ἐρριμμένον, δόξασ εἶναι νεκρόν.

μετὰ δὲ ταῦτα οὗτοσ μὲν ἀπιὼν ᾤχετο χαίρων ὥσπερ ἐπὶ καλῷ ἔργῳ· ἡμᾶσ δὲ οἱ παραγενόμενοι μετὰ ταῦτα αἵματι πεφυρμένουσ αἴρουσι καὶ εἰσ τὴν οἰκίαν ἀπεκόμισαν, τὸν μὲν ἀδελφόν μου νεκρόν, ὥσπερ ἔφην, ἐμὲ δὲ ἡμιθανῆ καὶ ἐλπίδασ ἔχοντα τοῦ ζῆν ὀλίγασ. ταῦτα δ’ ἐγένετο Ποπλίου Σερουιλίου καὶ Λευκίου Αἰβουτίου τὴν ὑπατείαν ἐχόντων, ὅτε ἡ μεγάλη νόσοσ κατέλαβε τὴν πόλιν, ἧσ ἀπελαύσαμεν καὶ ἡμεῖσ ἀμφότεροι.

τότε μὲν οὖν δίκην οὐχ οἱο͂́ν τ’ ἦν μοι παρ’ αὐτοῦ λαβεῖν τεθνηκότων ἀμφοτέρων τῶν ὑπάτων· Λευκίου δὲ Λοκρητίου καὶ Τίτου Οὐετουρίου παραλαβόντων τὴν ἀρχὴν βουλόμενοσ αὐτὸν ἀγαγεῖν ὑπὸ δίκην ἐκωλύθην διὰ τὸν πόλεμον, ἐκλελοιπότων ἀμφοτέρων τῶν ὑπάτων τὴν πόλιν.

ὡσ δὲ ἀνέστρεψαν ἀπὸ τῆσ στρατείασ, πολλάκισ αὐτὸν ἐπὶ τὴν ἀρχὴν καλῶν, ὁσάκισ προσέλθοιμι ‐ καὶ ταῦτα δὴ πολλοὶ τῶν πολιτῶν ἴσασι ‐ πληγὰσ ἐλάμβανον ὑπ’ αὐτοῦ.

ταῦτ’ ἐστὶν ἃ πέπονθα, ὦ δημόται, μετὰ πάσησ ἀληθείασ εἰρημένα πρὸσ ὑμᾶσ.

SEARCH

MENU NAVIGATION