Aristides, Aelius, Orationes, εἰσ Δία

(아리스티데스, 아일리오스, 연설, εἰσ Δία)

τάδε σοὶ κατ’ εὐχὴν, Ζεῦ βασιλεῦ τε καὶ σῶτερ, δῶρα ἀνάγομεν, σὺ δὲ δέξαι, καὶ ὥσπερ ἔσωσασ εὐμενῶσ, καὶ προσοῦ τὰ χαριστήρια, τῷ τε λόγῳ ἐπάρκεσον καὶ παράπεμψον εἰσ ὅσον ἀνθρώπου λόγον ἐξικέσθαι δυνατὸν ὡσ πλεῖστον, ὡσ μὴ τελέωσ καταγέλαστοι γενώμεθα, μηδὲ ἀπὸ τοῦ παντὸσ πέσοιμεν. καίτοι πρὸσ αὐτῷ γιγνόμενοσ οὐκ ἔχω τίσ γένωμαι, ἀλλὰ νῦν μοι δοκῶ καὶ σφόδρα μανθάνειν ὡσ τελέωσ ἄρα ἐκινδύνευον, καὶ οὐκ ἐν ἐμαυτῷ ἦν ὑπὸ τῆσ θαλάττησ, κατὰ τοιούτων εὐχόμενοσ, ἃ μήτε ἀποπληρῶσαι ῥᾴδιον μήτε ἐγχειρῆσαι σωφροσύνησ ἴσωσ ἔχει πίστιν, ὑπισχνούμενοσ ὕμνον ἐρεῖν Διὸσ, καὶ ταῦτα ἄνευ μέτρου. ἦ πολλὴ τότε ἦν ἡ θάλαττα καὶ πᾶν ἐποίει καὶ πράττειν καὶ λέγειν. ὅμωσ δὲ, οὐ γὰρ ἐκλειπτέον οὐδὲν εὐκταῖον, φασὶν, ἀλλὰ πᾶν ὁτιοῦν ὁπωσοῦν ἀποδιδόμενον κρεῖττον ἢ καθάπαξ ἐκλειφθὲν, πειραθῶμεν ἀμωσγέπωσ ἀφοσιώσασθαι πρὸσ τὸν θεόν·

τοῦ δὲ κάλλιον ἢ ἐνδεέστερον αὐτῷ μελήσει. καὶ δὴ τὸ μὲν ὅλωσ ἐκλιπεῖν ἀργίασ οἴσει δόξαν, ἣν οὐ θέμισ ἐν τοῖσ πρὸσ τοὺσ θεοὺσ ἔχειν, τοῦ δὲ μὴ ἐφικέσθαι ἡ τοῦ πράγματοσ αὐτοῦ φύσισ παρέξει τὴν συγγνώμην. οὐ γὰρ ἑκόντεσ ἐκλιπεῖν δόξομεν, ἀλλ’ ἀναγκαίωσ ὕστεροι γίγνεσθαι. ὡσ δ’ εἰπεῖν, κρεῖττον, εἰ δεῖ, γέλωτα ὀφλεῖν ἢ μέμψιν ἐκ θεῶν. ἐπειδὴ οὖν εὐξάμεθά τε καὶ οὐκ ἂν ἄλλωσ ταῦτα ἔχοι, δεῖ δὴ ὥσπερ τῶν ἀθλητῶν τοὺσ ἀπογράψαντασ ἑαυτοὺσ μὴ ἀναχωρεῖν, ἀλλ’ ὁμόσε ἰέναι καὶ πειρᾶσθαι τοῦ ἀγωνίσματοσ. εἰε͂ν δὴ, Μοῦσαι Διὸσ παῖδεσ, οὐ γὰρ ἔγωγε ὁρῶ πότε ἄν τισ ὑμᾶσ ἄμεινον καλέσειεν ἢ νῦν, εἴθ’ ὑμεῖσ γε ἐπ’ Ὀλύμπου σὺν Ἀπόλλωνι Μουσηγέτῃ τὴν θείαν ᾠδὴν ᾄδετε, ὑμνοῦσαι τὸν ὑμέτερόν τε καὶ τῶν ὅλων πατέρα, εἴτε Πιερία φίλον ὑμῖν ἐνδιαίτημα, εἴτε ἐν Ἑλικῶνι τῷ Βοιωτίῳ χορεύετε, τῶν Διὸσ ἔργων τε καὶ δωρεῶν ὅ τί περ ὄφελοσ, ἄγ’ ὦ πάντ’ εἰδυῖαι, πόθεν ἀρχώμεθα; τί τολμήσομεν εἰπεῖν περὶ Διόσ; δότε μοι μανικὸν γενέσθαι τὸν λόγον ὥσπερ τῇ ὑποθέσει, οὕτωσ καὶ τοῖσ πρέπουσιν εἰσ αὐτὸν, καὶ μή με οὐρανοῦ καὶ γῆσ ἐν τῷ μέσῳ καταλίπητε. Ζεὺσ τὰ πάντα ἐποίησε καὶ Διόσ ἐστιν ἔργα ὅσα ἐστὶ πάντα, καὶ ποταμοὶ καὶ γῆ καὶ θάλαττα καὶ οὐρανὸσ καὶ ὅσα τούτων μεταξὺ ἄνω καὶ ὅσα ὑπὸ ταῦτα, καὶ θεοὶ καὶ ἄνθρωποι καὶ ὅσα ψυχὴν ἔχει καὶ ὅσα εἰσ ὄψιν ἀφικνεῖται καὶ ὅσα δεῖ νοήσει λαβεῖν. ἐποίησε δὲ πρῶτοσ αὐτὸσ ἑαυτὸν, οὐ Κρήτησ ἐν εὐώδεσιν ἄντροισ τραφεὶσ, οὐδ’ ἐμέλλησεν αὐτὸν Κρόνοσ καταπιεῖν, οὐδ’ ἀντ’ ἐκείνου λίθον κατέπιεν, οὐδ’ ἐκινδύνευσε Ζεὺσ οὐδὲ μή ποτε κινδυνεύσῃ, οὐδ’ ἔστι πρεσβύτερον οὐδὲν Διὸσ, οὐ μᾶλλόν γε ἢ υἱεῖσ τε πατέρων πρεσβύτεροι γένοιντ’ ἂν καὶ τὰ γιγνόμενα τῶν ποιούντων, ἀλλ’ ὅδε ἐστὶ πρῶτόσ τε καὶ πρεσβύτατοσ καὶ ἀρχηγέτησ τῶν πάντων, αὐτὸσ ἐξ αὑτοῦ γενόμενοσ. ὁπότε δὲ ἐγένετο οὐκ ἔστιν εἰπεῖν, ἀλλ’ ἦν τε ἄρα ἐξ ἀρχῆσ καὶ ἔσται εἰσαεὶ, αὐτοπάτωρ τε καὶ μείζων ἢ ἐξ ἄλλου γεγονέναι.

καὶ ὥσπερ τὴν Ἀθηνᾶν ἄρα ἐκ τῆσ κεφαλῆσ ἔφυσε καὶ γάμου οὐδὲν προσεδεήθη εἰσ αὐτὴν, οὕτωσ ἔτι πρότερον αὐτὸσ ἑαυτὸν ἐξ αὑτοῦ ἐποίησε καὶ οὐδὲν προσεδεήθη ἑτέρου εἰσ τὸ εἶναι, ἀλλ’ αὐτὸ τοὐναντίον πάντα εἶναι ἀπ’ ἐκείνου ἤρξατο καὶ οὐκ ἔστι χρόνον εἰπεῖν. οὐδὲ γὰρ χρόνοσ ἦν πω τότε, ὅτι μηδὲ ἄλλο μηδέν. δημιουργοῦ γὰρ ἔργον οὐδέν ἐστι πρεσβύτερον. οὕτωσ δὴ ἀρχὴ μὲν ἁπάντων Ζεύσ τε καὶ ἐκ Διὸσ πάντα. ἅτε δὲ ὢν χρόνου τε κρείττων καὶ οὐδένα ἔχων τὸν ἀντικόψοντα, αὐτόσ τε ὁμοῦ καὶ ὁ κόσμοσ ἦν. οὕτωσ ταχὺ πάντα ἐποίησεν. ἐποίησε δὲ ὧδε· εἰ δέ πη σφαλλόμεθα, ὁ μείλιχοσ ἡμῖν κεκλήσθω· ἄρχεται ἐκ θεμελίων καὶ ποιεῖ γῆν, ὅπωσ αὐτῷ τὰ πάντα ἐπὶ ταύτησ βεβήκοι, ῥιζώσασ τε ῥίζαισ ἀπείροισ τὸ βάθοσ καὶ πυκνώσασ, πέτραισ τε ἀντὶ γόμφων καὶ τῇ δ’ ἄλλῃ ἣ πυκνῶσαι φύσιν εἴληχεν, ὄρη τε ἐξαναστήσασ, ὑετῶν καὶ κυμάτων ἀλεξητήρια, καὶ πεδία ἐν μέσῳ καταμίξασ, ὀρῶν ἕδρασ καὶ γῆσ, ὅ τί περ δύναμιν τῷ ἑτέρῳ τὸ ἕτερον πηγνύσ. ὅσα δὲ αὐτῷ τὰ δεύτερα τοῦ βάρουσ εἶχεν ἐπῆγε, θάλατταν ἐπὶ τῇ γῇ μέσην ἐν μέσῃ τιθείσ· οἱᾶ δὲ ἐπὶ γειτόνων φιλίαν καὶ κοινωνίαν πραγματευόμενοσ ποταμοὺσ ἐγκατέμιξεν, οἳ ἔκ τε γῆσ εἰσ τὴν θάλατταν ῥυήσεσθαι καὶ πάλιν ἐκ τῆσ θαλάττησ κατ’ ἄλλουσ ἀφανεῖσ τόπουσ εἰσ τὴν γῆν ἔμελλον ὑπορρυήσεσθαι καὶ συνάπτειν ἑκάτερα πρὸσ ἄλληλα. συνέπλεξέ τε αὐτὰ οὕτωσ ὡσ εἶναι μέσα ἑκάτερα ἀλλήλων, νήσοισ τε καὶ πορθμοῖσ καὶ ἰσθμοῖσ τὸ ἕτερον τοῦ ἑτέρου ἀεὶ ἐν μέσῳ γιγνόμενον. ὥσπερ δὲ τὴν γῆν δι’ ἑκατέρου τοῦ σχήματοσ ὠχύρωσεν, οὕτω τὴν γῆν αὖ καὶ τὴν θάλατταν, δι’ ἀλλήλων ἀμφότερα ἀσφαλῆ ποιῶν·

ὡσ δὲ διέκρινε τὴν ὕλην καὶ κατεσκευάσατο τὸν κόσμον, ἐπλήρου γενῶν πάντα ἑξῆσ ποιῶν σὺν ἁρμονίᾳ καὶ προνοίᾳ τοῦ μηδὲν παραλειφθῆναι τὸ μὴ οὐ πάντα πρέποντα καὶ τέλεα ἀλλήλοισ δημιουργὸσ αὐτὸσ καὶ οἰκιστὴσ τοῦ παντὸσ οὐσίασ τε καὶ δυνάμεωσ ἔχων. ἀέρα τε ὑπὲρ ἀμφοτέρων ἔστησε, γῆσ καὶ θαλάττησ ἀναπνοήν. καὶ πῦρ ἄνωθεν, ὃ δὴ αἰθέρα ὀνομάζουσιν, ἐπιστήσασ, τετάρτῳ τούτῳ τὰ πάντα κατέλαβε, τῆσ τε φιλοτεχνίασ τὰ κράτιστα ἐνταῦθα τοῦτ’ εἰσηνέγκατο, κοσμήσασ μὲν ἄστροισ τὸν πάντα οὐρανὸν, ὥσπερ ταῖσ νήσοισ τὴν θάλατταν, καὶ δι’ αὐτῶν ποιήσασ διαφανῆ, τήν τε τοῦ πυρὸσ ἀπορροὴν καταπέμψασ μέχρι γῆσ, οὐκ ἐν ὅσῳ νῦν ἡμεῖσ διήλθομεν χρόνῳ περὶ αὐτῶν ἀποτελεώσασ ἅπαντα ταῦτα, ἀλλ’ ὀξύτερον ἢ νοῆσαι ἐγχωρεῖ· ἅμα δὲ τῇ ποιήσει τε καὶ δημιουργίᾳ διῄρει κατὰ τὸ εἰκὸσ ἕκαστα καὶ κλήρουσ ἀπένεμε, ποιῶν μὲν ζῶα τὰ πρέποντα ἑκάστοισ τόποισ, τάσ τε οἰκείουσ γονὰσ, οἰκήσεισ τε καὶ λήξεισ τοῖσ γεννηθεῖσιν ἀποδιδούσ· θεοῖσ μὲν ἐν οὐρανῷ οἱο͂ν ἐν ἀκροπόλει τοῦ παντὸσ οἰκεῖν, ὃ δὴ κάλλιστόν τε καὶ λαμπρότατον, οἰκητηρίων ἁγνότατον· οὐδὲ γῆρασ εἴσεισιν εἰσ αὐτό· ἀνθρώποισ δ’ ἐπὶ γῆσ, θαλαττίοισ δὲ φύλοισ τὴν θάλατταν ἀπέδωκε, καὶ πτηνοῖσ ἀέρα, ὡσ μάλιστα τῆσ ἀξίασ ἔμελλον ἕκαστοι τεύξεσθαι κατὰ τὴν αὑτῶν φύσιν τε καὶ δύναμιν τὰσ λήξεισ εὑρισκόμενοι καὶ τὰσ συγγενεῖσ οἰκήσεισ λαμβάνοντεσ· τὸ μὲν γηγενέσ τε καὶ γεῶδεσ φῦλον τὴν γῆν, τὸ δὲ ὑγρότερον τὴν θάλατταν, τὸ δὲ κουφότερον καὶ ξηρότερον τὸν ἀέρα, τὸ δ’ αὖ νοτερόν τε καὶ διάπυρον καὶ πᾶσι τούτοισ ἐπιτεταμένον τὸν αἰθέρα τε καὶ οὐρανόν. οὕτωσ δὴ ὥσπερ πόλιν ποιῶν αὐτὴν ἢ δειμάμενοσ, εἶτα τοὺσ ἄνδρασ εἰσῆγεν. ὡσ δὲ καὶ θεῶν ὅσα φῦλα ἀπορροὴν τῆσ Διὸσ τοῦ πάντων πατρὸσ δυνάμεωσ ἕκαστα ἔχει καὶ ἀτεχνῶσ κατὰ τὴν Ὁμήρου σειρὰν ἅπαντα εἰσ αὐτὸν διήρτηται καὶ πάντα ἐξ αὐτοῦ ἐξῆπται, πολὺ καλλίων ἅλυσισ ἢ κατὰ χρυσῆν τε καὶ εἴ τινα ἄλλην τισ ἐπινοήσειεν.

ἔρωτά τε καὶ Ἀνάγκην, δύο τούτω συναγωγοτάτω τε καὶ ἰσχυροτάτω, ἐν τοῖσ πρῶτα ἐγέννησεν, ὅπωσ αὐτῷ τὰ πάντα συνέχοιεν. τό τε θνητὸν φῦλον οὐ μιᾶσ οὐδὲ τῆσ αὐτῆσ ἅπαν μοίρασ ἠξίωσεν, οὐδὲ ἀπηνήνατο μὴ οὐ καὶ ἀνθρώπων ὡσ καὶ θεῶν εἶναι πατὴρ, ἀλλ’ ἐκ τοῦ αὐτοῦ γένουσ ὥσπερ νῦν οἱ τὰ μύρα σκευάζοντεσ, ὅσον ἦν οἱο͂ν ὑποστάθμη τε καὶ ἐμμεμενηκὸσ κάτω, τοῦτο ὑπελείπετο ἀνθρώπου σπέρμα εἶναι, οὔτε τιμὴν ἴσην οὔτε δύναμιν ὁμοίαν ἔχον, οὐδὲ κακῶν εἰλικρινέσ τε καὶ ἄμοιρον, ὥσπερ ἦν ἐκεῖνο τὸ πρότερον γένοσ, ὅμωσ δὲ ἐντιμότερον τοῦ γε ἄλλου θνητοῦ γένουσ, ἅτε τοῦ λόγου κεκοινωνηκὸσ καὶ οὐ παντάπασιν ἀπηλλαγμένον τῆσ θείασ μοίρασ, ἀλλ’ οἱο͂ν ὀχετοῦ ἢ πηγῆσ τὸ τελευταῖον ἐσχηκόσ. οὕτω δὴ προεδρίαν μὲν καὶ ἀρχὰσ καὶ προστασίασ δίδωσι θεοῖσ, δεύτερα δὲ πολὺ ὕστερον καὶ ἀνθρώποισ δίδωσι, τὰ δὲ μέσα ὅσα τε ἀέροσ καὶ θαλάττησ θρέμματα καὶ ὅσα λοιπὰ γῆσ, ὑπ’ ἀμφοτέροισ ἐποίησεν, ὥσπερ οἱ ἐν τοῖσ στρατοπέδοισ τοὺσ μὲν ἀρίστουσ εἰσ τὸ ἔμπροσθεν τάττοντεσ, τοὺσ δὲ δευτέρουσ ἐξόπισθεν, τοὺσ δ’ αὖ κακοὺσ, τοῦτο δὴ τὸ λεγόμενον, εἰσ μέσουσ. καὶ τοῖσ μέν γε θεοῖσ τὰσ τέτταρασ ἀπέδωκε χώρασ, ὅπωσ μηδαμοῦ μηδὲν κενὸν εἰή θεῶν, ἀλλὰ πανταχοῦ πᾶσι παρῶσι τοῖσ οὖσί τε καὶ γιγνομένοισ, τὴν δὴ πρώτην πατρίδα τὴν οὐράνιον καὶ τὴν κατ’ ἀέρα καὶ τὴν ἐν θαλάττῃ καὶ τὴν ἐπὶ γῆσ οἱο͂ν ὕπαρχοί τινεσ καὶ σατράπαι μεμερισμένοι. τῆσ δὲ ἐξ αὐτῶν προνοίασ οὐδὲν πλέον ἢ ἄνθρωπον μετέχειν ἐποίησε, πανταχοῦ σώζων τοῖσ γένεσι τὴν ἀξίαν καὶ τὴν τάξιν οὐκ ἀνόνητον ἀξιῶν εἶναι. ταῦτα εἰδότεσ ἄνθρωποι καὶ μεγάλην ὑπὲρ μεγάλων ὀφείλοντεσ χάριν, ὡσ χρόνῳ ὕστερον ἀθροίζοντεσ ἀλλήλουσ πόλεισ ᾤκιζον, τὰσ ἀκροπόλεισ ἐξεῖλον Διὶ, πρόσ τε τὸ τοῦ παντὸσ παράδειγμα βλέποντεσ, ὅτι ἦν αὐτὸσ τῶν ἄκρων τοῦ παντὸσ οἰκήτωρ, καὶ ἅμα τῶν ἐπικαιροτάτων ἑκόντεσ ἐξιστάμενοι, ὡσ μόνῳ τυράννων ἄρχειν εἰδότι. καὶ τοῖσ ἀρχομένοισ σύμφορον εἶναι τοῦ γένουσ τὴν οἰκειότητα κἀνταῦθα ἐνεδείξατο ἡμῖν ἐκ τῶν δευτέρων·

θεῶν μὲν γὰρ βία οὐχ ἅπτεται· διὰ τοῦτο νόμων οὐδὲν δέονται· ἀνθρώποισ δὲ αὖ μόνοισ τῶν ἄλλων ζώων ἐνόμιζε, φόνῳ τε ὅπωσ μὴ φθείρωνται καὶ ἁρπαγαὶ καὶ βίαι ὅπωσ μὴ γίγνωνται, ἀλλὰ δίκη βίασ ἔμπροσθεν ᾖ. ταῦτα δὲ ἐνομοθέτει Ζεὺσ, ὅτε ἔπεμπεν εἰσ ἀνθρώπουσ Αἰδῶ καὶ Δίκην μετὰ τῶν ἄλλων θεῶν, ἐπιμελησομένουσ ἀνθρώπων καὶ φυλάξοντασ αὐτοῖσ τὸν βίον. ἥ τε οὖν ἐξ ἀρχῆσ γένεσισ ἐκ Διὸσ ἡμῖν, ὥσπερ καὶ τῷδε τῷ παντὶ, καὶ ἡ τοῦ βίου σωτηρία καὶ τέχναι καὶ νόμοι καὶ τὸ θνητὸν ὂν ἡμῶν γένοσ κατὰ μέροσ ἀθάνατον εἶναι τῇ διαδοχῇ. καὶ ὁ περὶ αὐτῶν τούτων λογισμὸσ Διόσ ἐστι μέροσ. Ὅμηροσ δὲ πόρρω τοῦ καιροῦ μανικὸσ ἦν, ὃσ ἐποίησεν ἐν θεῶν ἀγορᾷ Δία κωλύοντα θεοὺσ ἀνθρώπων ἐπιμέλεσθαι· ὁ δὲ οὐ τοῦτο ἐκώλυσεν, οὐδὲ μὴ κωλύσῃ γε, αὐτὸσ αὑτὸν αἰδούμενοσ. οὐ γὰρ θέμισ αὐτῷ μεταστραφῆναι οὐδὲ ἑτέραν γνώμην ἔχειν οὔτε ὑπὸ λήθησ οὔτε ὑπὸ μετανοίασ ἧσ ἔσχεν ἐξ ἀρχῆσ, ὅτε ἐποίει θεοὺσ μὲν ἀνθρώπων ἐπιμελητὰσ, ἀνθρώπουσ δὲ θεῶν θεραπευτάσ τε καὶ ὑπηρέτασ· ὃ δὴ μάλιστα πρέψειν τε καὶ συνοίσειν ἔμελλεν ἀμφοτέροισ. ἔστιν οὖν πάντων δὴ τῶν ὄντων Ζεὺσ αἴτιόσ τε καὶ δημιουργὸσ, καὶ διὰ τοῦτον ἅπαντα γίγνεται ὅσα τε οὐράνια καὶ ὅσα ἐπίγεια, ὥσπερ καὶ τὸ ὄνομα αὐτὸ παραδηλοῖ, οὐ πόρρω τῆσ αἰτίασ λεγόμενον, ἐπειδὰν λέγωμεν Δία. Ζεὺσ μὲν γὰρ ὅτι ζωῆσ τε καὶ οὐσίασ ἑκάστοισ ἐστὶν αἴτιοσ κέκληται ἡμῖν, αὖθισ δὲ καθὸ αἰτιώμενοι τινὰσ ὀνομάζομεν, κατὰ ταύτην τὴν χώραν τῆσ φωνῆσ ὁμώνυμον αὐτὸν ἐποιήσαμεν τῷ τῆσ αἰτίασ ὀνόματι Δία προσαγορεύσαντεσ, ἐπειδήπερ δι’ αὐτὸν ἅπαντα γίγνεταί τε καὶ γέγονε. καὶ ἡ ἡλίου τε ἄπαυστοσ κίνησισ ὑπὲρ γῆσ τε καὶ ὑπὸ γῆν Διόσ ἐστι πρόρρησισ ἡλίῳ προειρημένη ὑπὲρ τῆσ τοῦ παντὸσ κόσμου φανότητοσ, καὶ σελήνησ δρόμοι καὶ χορεῖαι πάντων ἄστρων Διόσ ἐστι διάκοσμοσ·

ὅ τε τῆσ περίρρουσ Ὠκεανὸσ ἐκ Διὸσ ὥσπερ ἐξ ἀρχῆσ ἐγένετο, οὕτω καὶ μένει τοὺσ ἑαυτοῦ φυλάττων ὁρ́ουσ. ὡρ͂αί τε καθ’ ἕκαστον ἔτοσ ἐκ περιτροπῆσ γῆν τὴν πᾶσαν ἐπέρχονται. καὶ ὁ πᾶσ χρόνοσ εἰσ ἡμέραν καὶ νύκτα μερισθεὶσ πρέποντα τῷ καιρῷ τὰ ἑκατέρων ἔχει μήκη, ἀναπαύσεισ τε καὶ τοὺσ πόνουσ, ὡσ δὴ ἁρμόττει, πλείουσ ἢ ἐλάττουσ παρεχόμενοσ· ἥ τε οὐρανοῦ καὶ ὄμβρου συνουσία Διόσ· καὶ Ἀπόλλων ἀνθρώποισ χρησμῳδεῖ Διὸσ νημερτέα βουλὴν, καὶ Ἀσκληπιὸσ ἰᾶται, Ἀθηνᾶ τε Ἐργάνη Διὸσ γνώμῃ ταύτην εἴληχε τὴν τάξιν, καὶ Ἥρα γαμηλία, καὶ Ἄρτεμισ λοχία καὶ κυνηγέτισ εὐεργετοῦσιν ἀνθρώπουσ, τὴν τοῦ μεγάλου σώζουσαι πάντων εὐεργέτου γνώμην. Πᾶνέσ τε ὀρῶν ἔνοικοι καὶ Νύμφαι ναμάτων ἐπίσκοποι σὺν Διὶ τὴν κληρουχίαν ἔχουσι. Ποσειδῶν τε καὶ Διόσκουροι σώζουσι τοὺσ πλέοντασ, πειθόμενοι Διὶ, καὶ Μοῦσαι μουσικὴν εὑρ͂ον καὶ κατέδειξαν Διὸσ βουληθέντοσ εἶναι Μούσασ καὶ μουσικὴν, θεῶν ἅμα καὶ ἀνθρώπων ἕνεκα. καὶ πάντα δὲ πανταχοῦ Διὸσ μεστὰ καὶ πᾶσιν ἐφ’ ἑκάστησ πράξεωσ παρίδρυται, ὥσπερ οἱ διδάσκαλοι τοῖσ παισὶ καὶ οἱ παραβάται τοῖσ ἡνιόχοισ. καὶ ἁπάντων θεῶν εὐεργεσίαι Διόσ εἰσιν ἔργον, καὶ πάντεσ ἀνθρώπων ἐπιμελοῦνται, τὴν ὑπὸ τούτου παραδοθεῖσαν τάξιν φυλάττοντεσ, οἱο͂ν ἐν στρατοπέδῳ συμπάντων στρατηγοῦ. μοῖράν τε ἣν ἂν νείμῃ ἐπίσταται εἰκότωσ. δίδωσι γὰρ αὐτὸσ καὶ τοῦτ’ ἔστιν ἄφυκτοσ εἱμαρμένη, ὅ τι ἂν ἑκάστῳ νείμῃ Ζεὺσ, οὗ πάντα τὰ ὄντα γεννήματα. τοῦτον οὐκ ὀρῶν ἐκφεύγουσι κορυφαὶ, οὐ πηγαὶ ποταμῶν, οὐ πόλεισ, οὐχ ἡ κάτω τῆσ θαλάττησ ψάμμοσ, οὐκ ἀστέρεσ, οὐ νὺξ ἔμπροσθεν ἵσταται, οὐχ ὕπνοσ τῶν τούτου μεγάλων τε καὶ μόνων ἑορακότων τἀληθὲσ ὀφθαλμῶν.

ποταμῶν τε ὁ κάλλιστοσ καὶ ἀξιολογώτατοσ καὶ αὐτὸσ ἄρα διιπετὴσ Νεῖλοσ ἦν, ἅτε δὴ μιμούμενοσ τὸν πατέρα, καὶ οἱο͂ν ὕπαρχοσ ὑπ’ αὐτοῦ τῶν κατ’ Αἴγυπτον τεταγμένοσ, ἀντὶ τῶν Διὸσ ὄμβρων αὐτὸσ ἔπεισι καὶ πληροῖ τὴν γῆν. Ζεὺσ πάντων πατὴρ καὶ οὐρανοῦ καὶ γῆσ καὶ θεῶν καὶ ἀνθρώπων καὶ ποταμῶν καὶ φυτῶν, καὶ διὰ τοῦτον ὁρῶμεν καὶ ἔχομεν ὁπόσα ἔχομεν. οὗτοσ ἁπάντων εὐεργέτησ καὶ ἔφοροσ καὶ προστάτησ, οὗτοσ πρύτανισ καὶ ἡγεμὼν καὶ ταμίασ ὄντων καὶ γιγνομένων ἁπάντων, οὗτοσ δοτὴρ ἁπάντων, οὗτοσ ποιητὴσ, οὗτοσ ἐν μὲν ἐκκλησίαισ καὶ δίκαισ νίκην διδοὺσ ἀγοραῖοσ κέκληται, ἐν δὲ μάχαισ τροπαῖοσ, ἐν δὲ νόσοισ καὶ πᾶσι καιροῖσ βοηθῶν σωτὴρ, οὗτοσ ἐλευθέριοσ, οὗτοσ μειλίχιοσ· εἰκότωσ, ἅτε καὶ πατήρ. οὗτοσ βασιλεὺσ, πολιεὺσ, καταιβάτησ, ὑέτιοσ, οὐράνιοσ, κορυφαῖοσ, πάνθ’ ὅσα αὐτὸσ εὑρ͂ε μεγάλα καὶ ἑαυτῷ πρέποντα ὀνόματα. οὗτοσ ἁπάντων ἀρχὰσ καὶ πέρατα καὶ μέτρα καὶ κλήρουσ ἔχων, ἴσον πανταχοῦ πάντων κρατῶν, αὐτὸσ ἂν μόνοσ εἰπὼν ἃ χρὴ περὶ αὑτοῦ, θεὸσ ἅτε πλέον τι λαχών· τοῦτο γὰρ οὖν Πινδάρῳ κάλλιον ἢ ἄλλ’ ὁτιοῦν ὁτῳοῦν εἴρηται περὶ Διόσ. ἀπὸ τούτου ἄρχεσθαι χρὴ καὶ τελευτᾶν εἰσ τοῦτον, παντὸσ λόγου καὶ πάσησ πράξεωσ ἡγεμόνα καὶ βοηθὸν καλοῦντασ, ὥσπερ εἰκὸσ τὸν ἁπάντων κρατοῦντα ἀρχηγέτην καὶ τέλειον μόνον αὐτὸν ὄντα τῶν πάντων.

상위

Aristides, Aelius (아리스티데스, 아일리오스)

목록

SEARCH

MENU NAVIGATION