Aristotle, Rhetoric, Book 3, chapter 9 9:

(아리스토텔레스, 수사학, Book 3, chapter 9 9:)

ἀντίθεσισ μὲν οὖν τὸ τοιοῦτον ἐστίν, παρίσωσισ δ’ ἐὰν ἴσα τὰ κῶλα, παρομοίωσισ δὲ ἐὰν ὅμοια τὰ ἔσχατα ἔχῃ ἑκάτερον τὸ κῶλον· ἀνάγκη δὲ ἢ ἐν ἀρχῇ ἢ ἐπὶ τελευτῆσ ἔχειν, καὶ ἐν ἀρχῇ μὲν ἀεὶ τὰ ὀνόματα, ἐπὶ δὲ τελευτῆσ τὰσ ἐσχάτασ συλλαβὰσ ἢ τοῦ αὐτοῦ ὀνόματοσ πτώσεισ ἢ τὸ αὐτὸ ὄνομα· ἐν ἀρχῇ μὲν τὰ τοιαῦτα, "ἀγρὸν γὰρ ἔλαβεν ἀργὸν παρ’ αὐτοῦ" , δωρητοί τ’ ἐπέλοντο παράρρητοί τ’ ἐπέεσσιν· ἐπὶ τελευτῆσ δέ "ᾠήθησ ἂν αὐτὸν <οὐ> παιδίον τετοκέναι, ἀλλ’ αὐτὸν παιδίον γεγονέναι" , "ἐν πλείσταισ δὲ φροντίσι καὶ ἐν ἐλαχίσταισ ἐλπίσιν" . πτώσεισ δὲ ταὐτοῦ "ἀξιοῖ δὲ σταθῆναι χαλκοῦσ, οὐκ ἄξιοσ ὢν χαλκοῦ; ταὐτὸ δ’ ὄνομα "σὺ δ’ αὐτὸν καὶ ζῶντα ἔλεγεσ κακῶσ καὶ νῦν γράφεισ κακῶσ" . ἀπὸ συλλαβῆσ δέ "τί ἂν ἔπαθεσ δεινόν, εἰ ἄνδρ’ εἶδεσ ἀργόν; ἔστιν δὲ ἅμα πάντα ἔχειν ταὐτό, καὶ ἀντίθεσιν εἶναι τὸ αὐτὸ καὶ πάρισον καὶ ὁμοιοτέλευτον. αἱ δ’ ἀρχαὶ τῶν περιόδων σχεδὸν ἐν τοῖσ Θεοδεκτείοισ ἐξηρίθμηνται.

SEARCH

MENU NAVIGATION